بازم فکر خودکشی،

وقت وداع می رسه.

دلت می خواد جدا شی.

زندگی زندگی،

دنیاتو دادی به کی؟

به من دلشکسته از آدمای بی شرم.

دستامو از پشت بسته

حسرت یک لحظه مرگ

آرزوی رهایی

روی دلم نشسته

آلودگی دامن انسان را می گیرد

نمیخواهی آلوده شوی؟ خودت را بکش

نتوانستی خودت را بکشی؟ آلوده شو و به زندگی نکبتی ات ادامه بده

دوست قدیم و حالی دشمن

آشنا و غریبه و بیمار

عاشق و معشوق بر من

خنجری که ده باره و صد باره

فرو رود به پشت و هر باره

کند قلب را پاره پاره

گفتیم میان این جمع

یک نفر هست که دل به او خوش داریم

آن یک خود در قله ی بی وفایان

خنجری مسموم ز پیش روی نواخت بر قلب

تا کی چُنین باید

تا کی…

در اخلاق و دین و غیره و غیره، دعای بد در حق کسی کردن توصیه نشده و ارتقا انسان در این است که کینه از دل دور کند و همواره به دعای خیر دست بردارد.

خدا قسمت کرد تحویل سال رو پیش امام رضا بودم. خیلی دعا کردم. فکر کنم اگر یک سال دیگه هم اونجا میبودم بازم از دعا و حاجت کم نمیاوردم. سعی کردم کسی رو نفرین نکنم. بدترین دعاش این بود که فقط یه حالی از اونایی که به هر ترتیب به زندگی من و خانوادم ضربه زدن بگیره و عمیقا بفهمن که از کجا خوردن و بعد به راه راست هدایت بشن.

دعا کردم مهر و کینه ی بی وفایان از دل وفاداران بیرون بره. دعا کردم همونطور که سال ۸۹، سال خیلی دشوار و پر تب و تابی برای من و خیلیهای دیگه بوده، سال ۹۰ روند برعکسی بوجود بیاد و بعد عسرِ یسرا تحقق پیدا کنه.

و خیلی دعاهای دیگه که در حق همه ی دوستان و دشمنان و مردها و نامردها کردم.

خدا قسمت کنه باز هم برم مشهد. کمترین چیزی که میشه ازش گرفت، یک سبد آرامشه.

-سلام آقا، خوبی؟ خسته نباشی. ببخشید یه عرضی داشتم.

: بفرما؟

-ببخشید من از شهرستان اومدم اینجا، پولامو زدن….

: ببخشید جیب من از جیب شما خالی تره،…

-به خدا راست میگم والا راست میگم اینجا غریبم یه کمکی بکن

پانصد تومان از جیب مبارک در می آورم و به دستش می دهم تا بیش از این خودش و مرا شرمنده نکند. من که نیتم خیر بود، وای به حالش اگر دروغ گفته باشد. خدا به کمرش بزند اگر دروغ گفته باشد!

به خانه رسیدم، بوی غذا از آشپزخانه نمی آمد. یک پُرس چلوکباب جلویم گذاشتند و من با ولع آن را خوردم و بلافاصله پس از آن روی تخت ولو شدم و به خواب ناز فرورفتم.

بعداز ظهر، دوستان دم در ایستاده اند: سپپهههههررررررر!

: چه خبره بابا!

- بپوش بریم مسابقه داریم.

: درس…

- دو ساعت بازی میکنیم بعد با هم درس میخونیم.

دو ساعت شد سه ساعت، شب هم که دیگر آدم حال درس خواندن ندارد!

حل المسائل….!

نام من سپهر است. سپهر خان. یک پسر خیلی خیلی مهربان و احساساتی که از دروغ بیزار است و از شر و دشمنی و کدورت هم به همچنین. دوست دارم همیشه همه با هم روراست و مهربان باشند. در صلح و صفا و صمیمیت آدم کارهایی میتواند بکند که هرگز با خشونت و لج بازی و کدورت انجام نخواهد شد. مثلا من میتونم در اوج صداقت و درستی میلیون ها دلار پول را به آن کسانی که واقعا نیاز دارند بدهم، و در ازایش هیچ نخواهم جز دعای خیر. اگر بدبین باشم هرگز چنین چیزی میسر است؟ آن وقت حاضر میشوم طرف بمیرد ولی یک قران پول به او ندهم محض رضای خودم!

حالا این که چیزی نیست. خدا نکند یک ریال به کسی بدهکار باشی! تمام دوستی و رفاقت و روابط فامیلی و اینها را ول میکند زیر پا لگدمال میکند که آن یک ریال را از شما بستاند. یک ریال وامانده نگوییم، بگویید یک میلیون تومان! بگویید ده میلیون تومان! بهرحال پول است. حالا شاید این پول را هم نیاز نداشته باشدها، اما هزار درد و مرض و بدهی جلویتان ردیف میکند که این پول را از شما پس بگیرد. اگر صداقت بود، اگر همه راستگو بودند، وقتی میگفتی ندارم، او هم میگفت باشد میروم یک ماه دیگر می آیم. اما چون صداقت و درستی در این دنیا کم است، تو اگر شاهرگ خود را هم به او ارزانی داری، میگوید پولم را بده پولم را جایی پنهان کرده ای و از عمد نمی دهی!

لابد از خود میپرسی چرا برای کمک به نیازمندان “دلار” را مثال زدم، و چرا برای بازپس گیری بدهی، “ریال”؟! خودتان تا تهش را بخوانید دیگر!

خلاصه اینکه من آقا سپهر هستم، میخواهم راستگو و صادق بمانم. میخواهم با همه خوب باشم. میخواهم چشمانم را به روی دختران ببندم و تنها یک نفر را به عنوان همسر انتخاب کنم. اما آیا آن یک نفر هم چشمانش را به روی پسران بسته و فقط من را به عنوان همسر انتخاب می کند؟

میخواهم نان حلال در بیاورم و خرج یک زندگی ساده را برای خودم بدهم، اما آیا میشود نان حلال درآورد در جایی که همه گرگ اند و تکه تکه از گوشت همدیگر می کنند؟

صبح بخیر!

امروز کمی ناراحتم، چون میخواهم همرنگ جماعت شوم. یعنی نمیخواهم، مجبورم. اما نه. نمیشوم! اگر بمیرم هم خود را آلوده نمیکنم! میدانم حتی اگر خدایی آن بالا نباشد، بالاخره یک قانون و قاعده ای در دنیا هست که برای منی که یک عمر تلاش کردم پاک باشم ارزش قائل شود. پس به امید رسیدن آن روز هر نوع سختی اَعَم از … و … و … را متحمل می شوم!

پیرهنم را اتو میزنم و میپوشم. آماده و محیا، صبحانه خورده به سوی مدرسه حرکت می کنم. اگر دیر برسم زنگ صف صبحگاهی بخورد، دم در نگهم میدارند. من همیشه سحرخیزم و زود خود را به مدرسه می رسانم تا سابقه ام خراب نشود. در راه رفتن حتی نیم نگاهی هم به دختران مدارس راهنمایی که قر میریزند و عشوه می آیند نمی اندازم. (تا همچین پوزشان کش آید!). اتوبوس شرکت واحد آرام می رود، گازش را بگیر لعنتی!

رسیدم، دقیقا سر موقع!

زنگ خورد.

سر صف به خط حاضر شدم، جُم نخوردم. مودب و مطیع و موقر سر جایم ایستادم و هر آنچه از بلندگو گفتند تکرار کردم. هر آنکس که گفتند این رهبرت است قبول دارم، و برای سلامتی اش دعا می کنم. (بسیار زیاد!!) شعر و آوازی میخوانیم و راهی کلاس درس می شویم.

معلم امروز عصبانیست. علت را جویا نمی شویم. خودمان می دانیم چرا عصبانیست. خوش به حالش که برای این چیزهای بی ارزش می تواند عصبانی شود! تیم فوتبال مورد علاقه اش دیشب باخت. آخخخیییی!

برای همکلاسی هایم فرق میکند اگر معلم عصبانی یا خوشحال باشد، اما برای من نه. هیچ بهانه ای به او نداده ام و نمی دهم. اگر عصبانی باشد هم نمی تواند از من بهانه ای بیابد که مرا بزند یا نمره منفی بدهد. درست است که در درس فیزیک خیلی مهارتی ندارم، اما سر کلاس همیشه مودب هستم و سعی میکنم با دقت به درس گوش بدهم. همین برای معلم کافیست!

یک ساعت و نیم، سنگین طی میشود. میرویم پی کارمان. یک ساندویچ فلافل با نوشابه میریزیم توی شکم. برمیگردیم سر کلاس، این بار زبان فارسی. به به!

پ.ن: پریروز تولدم بود. یه سری آدما با اس ام اس و چند نفر هم با تماس تلفنی تبریک گفتن، از بعضیاشون که بسیار بهشون ارادت دارم تشکر میکنم و از بقیه نه. چون بدون پیام تبریکشون خیلی احساس خوشحالی بیشتری داشتم.

هر سال ماه رمضون، هر شب با خانواده های آشنا دور هم جمع می شدیم و قرآنی می خوندیم. شب های قدر چه لذتی داشت وقتی دعای جوشن کبیر رو زمزمه می کردیم و بک یا الله میگفتیم. یادش بخیر روزهایی که دسته جمعی به امامزاده ی خارج از شهر می رفتیم و افطار می کردیم و تا شب دعا میخوندیم. دل همه پر از غم و اندوه بود اما تو همون چند ساعتی که کنار هم بودیم همه چیز رنگ دیگه ای داشت. 

سبحانک یا لا اله الا انت، الغوث الغوث، خلصنا من النار یا رب

خدایا ما را از آتش نجات بده.

آتش چیست؟ یک چیز داغ که آدم را می سوزاند و در خود ذوب میکند؟ یک چیز داغ که فقط در جهنم آدم را می سوزاند اما در خود ذوب نمی کند؟ آتش همان معادل عذاب است؟ آتش همینی است که ما الان داریم در آن می سوزیم و حالیمان نیست؟

خداوندگارا تو را به شب های قدر قسم می دهم ما را از این عذاب ها نجات بده و به راه راست هدایتمان کن. خداوندگارا هر کس را که مقروض است مال بده تا قرضش را ادا کند، و هر کس مجروح است صبر و بردباری بده تا دردهای زندگی را تحمل کند. خدایا بی پناهیم، دمی بر ما نظر انداز و شفای عاجلت را عطا کن.

آری اکنون می رسد کارنامه های درخشان! تفاوتش با ترم های قبل چیست؟ اول اینکه ترم های قبل همواره نگران این بودم که معدلم از ۱۸ کمتر نشود و اینکه درس هایم نمره ای کمتر از ۱۶ نگیرند!! و حالا… به شدت نگران بودم چند درس را کمتر از ۱۰ بگیرم و معدل کل از ۱۲ کمتر شود (مشروطی محض!)

خدا به دادم رسید و با روشن کردن دل استادان مرا از سقوط نجات داد؛ اما نه از گمراهی…

خدایا چنان کن سر انجام کار؛ تو خشنود باشی و ما مایه دار!

بیست و یک سال زندگی کردم در آسایش. ناله ام از چه بود؟ قطعی اینترنت؟ آخ برق رفت؟ آخ موتورم پنچر شد؟ آخ چرا ماشین ندارم؟ وای فلان درس نمره نگرفتم؟ چرا شکست عشقی خوردم؟ ای وای دندان عقلم درآمده باید بکشم؟ واویلا شد فلانی به من گفت زیر چشمت ابروست!؟ چه ناشکر… چه پوچ… این همه سال زندگی بر پوست پیازی که شکاف برداشت…

دنگ دنگ دنگ سال ۸۹ حقیقت های تلخ را مزه مزه به خورد آدم می چشاند.

روز عید با هزار بیم و امید، پا بر غرور گذاشتن و دل زدن به دریا و رفتن به قلب سیاه مشکلات. مرگ و اشک و آه و گریه در شروع سال… دوستی ها و مهربانی های ظاهری و کینه های باطنی… اوج فشار و تلاقی دو گروهی که اصلا نیازی نبود جدا از هم و دشمن هم باشند… سیزدهم فروردین… روز جمعه… سیزده + جمعه… جمعه ی سیاه! از شب قبل رنگ سیاهش به حلقوم ما ریخته شد… گناهمان چه بود؟ فتنه ای که به پا شد؟ لعنت به مال دنیا لعنت… لعنت به حیوان های انسان نما… لعنت

چه خنجرها که از پشت بر آدم میزنند و چه خنجرها که از روبرو… کدامش دردناک تر است؟ اگر از جانب کسانی باشد که از چشمان خود بیشتر اعتماد داشتی… هر دو دردناک ترینند…

خدا هم قایم باشک بازی میکند.

چهار ماه بدون آرامش و سال هایی چه بسا بدتر در پیش رو

دشنام به که دهیم؟ چه کسی مقصر است؟ این چه بلا و مصیبتیست که گرفتارمان کرده؟

این عدالت است؟

با اینا زمستونو سر می کنم!

با اینا خستگیمو در می کنم!

یادش بخیر چهارشنبه سوری پارسال چقدر دلچسب و شیرین بود. چقدر بهم خوش گذشت. چه توهمی داشتم برای خودم. چه تلقین های بی پایه و اساسی… عجب شاد و احمق بودم!

حالا چهارشنبه سوری تازه ای در راهه و همه خاطرات خوش پارسال به تلخی برام تداعی میشه. مثل لیموشیرین که اولش خیلی به زبون آدم شیرین و دلچسب میاد، اما خیلی زود طعم تلخش همه وجودت رو فرامیگیره و مجبوری پشت بندش کلی چیزای دیگه بخوری تا مزه ش فراموش بشه. (طعمش از دهنت فراموش میشه اما از یاد و خاطره ت نه)

تا حالا جاییتون شکسته؟ من خدا رو شکر، گوش شیطون کر هیچ جام تا حالا نشکسته. اما خوب… آدم جسمش بشکنه بهتر از اینه که قلبش بشکنه. قلب… عضوی که همیشه کار دست آدم میده. عضوی که تو رو به قهقرا میکشونه و آخر سر به ریشت میخنده. سعی کنید تا اونجا که امکان داره از فرمان قلب پیروی نکنید، و اگر کردید پی همه چیز رو به تن بمالید و دیگه به دنبال راه برگشت نباشید! چون برگشتن از این راه خوار و کوری وحشتناکی براتون به همراه داره.

اما… اما بعضیا شانس میارن. بعضیا از چاه عشق در میان، ناامید و تنها و دل شکسته و سرخورده، اما پایان شب سیاهشون سفیده. فرشته ای به تورشون میخوره که ارزشش از هزار تا عشق کور بالاتره! بعد از تجربه های خیلی تلخ، میشه منتظر یه آینده پایدار و شیرین بود.

خدا رو شکر! دیو بیرون رفت و فرشته درآمد! خدا رو شکر!

————————-

و اما… امسال قصدم این بود سال خرخونیم باشه و حسابی بخونم. این تصمیم رو ۱۵ شهریور گرفتم، اما تو این شش ماه بدترین دوران تحصیل دانشگاهیمو پشت سر گذاشتم. معدلم خیلی پایین اومد و همه درسا رو شب امتحان خوندم. خوب، ما که چیزی از یکی از سیاستمدارای معروف کم نداریم. نیمه اول کارمون خراب کاریه، نیمه دوم جبران اشتباهات! حالا نیمه دوم همزمان شده با شروع سال نو. سال ۸۹ سال خرخونی وحشتناک! سال کنکور ارشد!

الان که این مطلبو مینویسم خیلی غم و اندوه دارم. دلم برای یک نفر که خیلی برام عزیزه تنگ شده. با تو نیستم بوقی! با اونی هستم که تا چند روز پیش خیلی با هم رفیق بودیمو الان دو روزه دیگه تماسی نداریم.  اگه این مطلبو میخونی بدون که به یادت هستم

قصد دارم تهران قبول بشم، روزانه ی رشته من برای تهران ۱۷ نفر بیشتر جا نداره! شبانه و آزاد هم که جیب پرپول میخواد!!

ان شالله بتوانم

——–

فردا آخرین فاینال کانون زبان رو به یاری خدا خواهم داد. آخرین فاینال! بالاخره پرونده ی تحصیل در کانون زبان هم بسته میشه و یه مرحله تحصیلی مهم از عمرم به پایان میرسه. فقط میمونه نتیجه امتحان سینیور که گفتن بعد از عید اعلام میشه. اگر قبول شده باشم خیلی خوبه، اگر نه بهتر! چون اصلا خوب نخونده بودم و قصد دارم سری بعد عالی بخونم و ۱۰۰ کامل رو بگیرم.

باید دنبال کار هم باشم. کاری که به درسم آسیب نزنه و کمک باشه… احتمالا مجبورم ترجمه صفحه ای انجام بدم و اگر بشه تو یه موسسه به بچه کوچیکا زبان یاد بدم. شروع خوبیه! ولی پول و پله توش نیست. شما پیشنهاد کار پردرآمد برای یه دانشجوی زبان خرخون ندارید که وقت زیادی نگیره و خرج تحصیلات تکمیلیشو در بیاره؟!؟!!

——–

به به چه طولانی شد.

چهارشنبه سوزیو بگو!

ای کاش امنیت وجود داشت میرفتیم یه صفایی میکردیم. میترسم برم الکی الکی باتوم بزنن تو کله ام هر چی درس خوندم بپره

بروبچزی که میرید جای منم خالی کنید اون وسطا، هر چی نباشه سلطان ترقه بازیو سیگارتو شش زمانه و اینام! بمبی بدم آقا؟! ذغالی؟

پ.ن: جدی نگیرید دو روزیه که بدجوری منگ میزنم مغزم ارور میده یه نمه خل شدم. بدترم میشه!

He was a boy, she was a girl
Can I make it anymore obvious?

اون یه پسر بود، اونم یه دختر

دیگه چی بگم از این واضح تر؟

He was a punk,she did ballet
What more can I say?

پسره ولگرد بود، دختره رقاص باله

بیشتر از این چی بگم، باحاله؟

He wanted her, she’d never tell
secretly she wanted him as well.

پسره دختره رو می خواست، دختره هیچ وقت نمی گفته

که اونم پسره رو میخواد، عشقو مخفی کرده و در دل نهفته

But all of her friends stuck up there nose
they had a problem with his baggy clothes.

اما همه دوستای دختره بالا گرفتن دماغشونو

هی گفتن نگاه کن لباسای گل و گشاد اونو

He was a skater boy, she said see ya later boy
he wasn’t good enough for her
She had a pretty face, but her head was up in space
she needed to come back down to earth.

اون یه پسر اسکیت باز بود، دختره بهش گفت بعدا میبینمت

چون پسره به اندازه کافی براش نمی ارزید

دختره صورتش قشنگ بود، اما تو ابرا سیر می کرد

باید یه کم خاکی تر می شد، بلکه دلش برای پسره می لرزید

five years from now, she sits at home
feeding the baby
she’s all alone

حالا پنج سال از اون موقع می گذره

دختره خونه نشسته

بچه رو غذا می ده

تنهای تنها با دست بسته

she turns on tv
guess who she sees
skater boy rockin’ up MTV.

تلویزیونو روشن می کنه

حدس بزن کیو میبینه از توی خونه؟

همون پسر اسکیت باز

که داره تو شبکه بین المللی موزیک

حسابی خوبِ خوب می ترکونه

she calls up her friends,they already know
and they’ve all got tickets to see his show

زنگ میزنه به دوستاش، اونا از قبل می دونستن

همه شون بلیط گرفتنو رفتن شوی پسره رو ببینن

she tags along and stands in the crowd
looks up at the man that she turned down.

اونم باهاشون می ره و تو جمعیت می ایسته

و مردی رو می بینه که زمانی بهش نه گفته

He was a skater boy,she said see ya later boy
he wasn’t good enough for her
now he’s a super star
slamin’ on his guitar
does your pretty face see what he’s worth?

اون یه پسر اسکیت باز بود، دختره بهش گفت بعدا میبینمت

چون پسره به اندازه کافی براش نمی ارزید

حالا پسره ستاره ی موزیکه

میکوبه رو گیتارش

حالا اون صورت قشنگت میبینه این پسره چه ارزشی داشته؟

sorry girl but you missed out
well tuff luck that boys mine now

برات متاسفم دختر جون تو باختی

خوشبختانه اون پسر حالا مال من شده

we are more than just good friends
this is how the story ends

رابطه ما فراتر از دو دوست خوبه

اینه پایان داستان

too bad that you couldn’t see
see that man that boy could be

خیلی بد شد که نتونستی ببینی

نتونستی مردی که در وجود اون پسر بود رو ببینی

there is more that meets the eye
I see the soul that is inside

تو چشم ها چیزای بیشتری می شه دید

من روحی رو که درون چشماشه می بینم

He’s just a boy, and i’m just a girl
can I make it anymore obvious?

اون فقط یه پسره، و من هم فقط یه دختر

چجوری بهت بگم از این واضح تر؟

we are in love, haven’t you heard
how we rock each others world

ما عاشق همیم، نشنیده بودی؟

نشنیدی چطور همو خوشبخت کردیم؟

I’m with the skater boy, I said see ya later boy
i’ll be back stage after the show
i’ll be at a studio
singing the song we wrote
about a girl you used to know

من با پسر اسکیت بازم، بهش گفتم: بعدا میبینمت

یعنی بعد از نمایش برمیگردم رو صحنه

آخه تو استودیو هستم

و آهنگی که با هم نوشتیمو می خونم

آهنگ درباره دختری که زمانی میشناختی

خواننده: آوریل

ترجمه ترانه: خودم

—–

 گاهی چیزی که میخوایم جلوی چشممون بال بال میزنه و میگه من اینجام من اینجام، اما چون تو فضا سیر میکنیم هیچ وقت بهش اهمیت نمیدیم. اما بعد که ما رو بیخیال شد و رفت، تازه میفهمیم ای بابا چه چیزیو از دست دادیم. چه بی رحمانه شلاق میزند گذر عمر!

این میمونای زشت رو باید بیخیال شد تا به زشتی خودشون بمیرن!

گرمم از دوراهی های بی وجدان پاییزان که می گیرند دورم را

سردم از سوزش عشق های زیر خاکستر

عقده ی دل را با که بگویم وقتی خود آن گره زننده ی قلبم

سوز می آید… سوزش…

یا آنقدر دلم سنگ هست که عشق را زیر پا گذارم

یا آنقدر دلم سنگ هست که عشقم را جویا شوم

کدامش را بیاسایم که هر دو در یک کلام پا گذاشتن بر دلیست

سوز، سوز است، چه از گرما آید، چه از سرما

نمانده دیگر برایم چیزی جز آه، خویشتن پشیمانم همیشه و در راه

سلام

داشتم دنبال یه سری عکس میگشتم تو گوگل، گفتم یه سرچی هم بزنم برا احمدی نژاد که یه سری عکسای جالب ازش یافتم. کاری جنبه و زاویه سیاسی و ایناش ندارم، بُعد ظاهری احمدی نژاد خیلی باحاله و واقعا بعضی ژست هایی که میگیره تا مغز استخون آدم تاثیر میذاره! یه چند تا عکس از جوونیاش هم هست.

یه عشوه توپ!

مردمی!

دل بچه رو خوش میکنه؟!

بدون شرح! (شما بگید تو این تصویر داره گریه میکنه؟ جلوی خندشو گرفته؟ حالتش چجوریاست؟)

منم از رای دادن ذوق زده شدم!

فوتبالیست بوده!

YESSS!!!

چه جوان و ناپخته!

تکراری

پ.ن: آقا لطفا کسی اعتراض نکنه عکسه دیگه! باحاله

دیگر نمی گویم مرگ بر دیکتاتور

چون نمی خواهم پدرم بمیرد

چون او را دوست می دارم

می دانم دیکتاتور یعنی چه،

می دانم او می خواهد همه چیز طبق میل و خواسته او باشد،

می دانم اگر آنچه او گفته انجام ندهم مرا عاق میکند، چون او خود را صاحب اختیار من می داند،

من نه بنده خدا، که بنده ی اویم، بنده ی پدری که فکر میکند خیر و صلاح من را خیلی قشنگتر از من می داند،

پدری که مطمئن است سلایق او بر سلایق من برتری دارد،

مطمئن است اگر من راهی که خودم دوست دارم بروم بی بروبرگرد بدبخت خواهم شد، حتی اگر به ظاهر خوشبخت شوم!

چیزهایی می داند که من نمی دانم

میگویم بگو چیست آن چیزها؟

میگوید تو نمی فهمی!

میگویم خوب بگو برایم تشریح کن شاید بفهمم

می گوید حوصله اش را ندارم، بعد که بزرگ شدی خودت می فهمی

میگویم مگر گفتنش چقدر زحمت دارد، مگر من فرزند تو نیستم، چرا وقت نمی گذاری و برایم شرح نمی دهی؟

می گوید پیرم و نمی توانم همه چیز را دانه دانه برایت شرح دهم، تو فقط کاری را بکن که من می گویم

میگویم اگر نکنم چه؟

می گوید پس دیگر هرگز چیزی به من نگو، من دیگر پدر تو نخواهم بود، برو

میگویم چرا برایم استدلال نمی آوری، شاید بدانم حق با توست و کاری که می خواهم انجام ندهم

می گوید تو منطق سرت نمی شود؟ چرا وقتی میگویم نه بی سوال نمی پذیری و هی به پروپایم میپیچی؟

میگویم آخر من آدمم… به اندازه ی خودم آزادی دارم…

او از من روبرمی گرداند و قهر می کند، چون زورش می آید رسماْ بگوید من آدم نیستم، بچه ی او هستم، بچه ای که هر چه پدر و مادرش می گوید باید بگوید چشم، نمی خواهد با گفتن این حرف بگوید جای خدا نشسته، نمی خواهد با گفتن این حرف اعتراف کند که آزادی و اختیار را از من سلب کرده مبادا دیگران بگوید نگاه کنید آن مرد به فرزندانش زور میگوید! انگار زورش کرده اند که بیاید حتما مرا از راه غلط نجات دهد و با اردنگی به راه درست هدایت کند! انگار اگر من به راه غلطی رفتم و خود را بدبخت کردم، قرار است او را به جای من آتش بزنند!

چه کنم که دوستش دارم. آخر پدرم است. آخر اگر حرفش را گوش نکنم… اگر زیر یوغ او نباشم خانواده از هم می پاشد… آخر اگر با او مخالفت کنم یا از او توضیح بخواهم یا به کارهایش خرده بگیرم وحدت خانواده را زیر سوال برده ام… یا شاید با اصول و عقاید او که از حق هم حق تر به مبارزه برخاسته ام!

پس دیگر نمی گویم مرگ بر دیکتاتور… دیگر آرزوی مرگ دیکتاتورها را نمی کنم… چون پدر خودم هم دیکتاتور است… چون من هم قرار است در آینده دیکتاتوری شوم که به فرزندان خود وظایفشان را دیکته کنم… چون اگر من جلوی این دیکتاتور بایستم دیگر نسلی از من نخواهد بود که بخواهد دیکتاتور باشد یا آزادمنش… هر چه هست همین است که هست… ماییم و یک دیکتاتور دلسوز… ماییم و پدر مهربان و زورگو…

———–

پ.ن: از هر دید میخواید بخونیدش، سیاسی یا غیرسیاسی، چیزی جز حقیقت نیست، هست؟! امتحان کنید!

بوکس ثبت نام کردم!

داخلی – سالن امتحانات دانشگاه خلیج فاکس - کنکور سال ۱۳۸۶

ساعتی بیش از شروع کنکور نگذشته. مراقب جلسه ردیف ها را از چشم می گذراند. به ناگاه پسری نظرش را جلب میکند.* به سوی او گام بر می دارد.

- چه مشکوک، روی بدنت تقلبی نوشتی پسرک؟

= نه آقا تقلبی چیه اینا خالکوبیه. رفتم کلی پول دادم.

- آره جان خودت خالکوبیه! (تق! یه پسرگردنی میزنه) پاشو لباساتو در بیار ببینم.

= دِ جناب اینجا نامحرم نشسته نمیتونم.

- با من بحث نکن زود باش!

چیزی نمانده بود به جرم تقلب از جلسه کنکور اخراج شود، اما اینگونه نشد، چون طرح خالکوبی ها همه اسامی مقدس یا تصاویر جومونگ بود…

—-

سه ماه بعد:

پسرک خوشحال بود که نتیجه انتخاب رشته کنکورش همان شد که میخواست: خلیج فاکس – زبان و ادبیات انگلیسی

—-

روز اول دانشگاه:

% اسمت چیه فنچول؟

= محسن اسکول

% منم سید ممدرضام – خوشوقتم!

= منم همینطور. بریم سر کلاس

% بریم

….

———————————–

* در اینجا به زادگاه مراقب جلسه پی می بریم

===============================

پی نوشت: بدون شرح!