سیاهی شب

پشت پنجره

پنجره دو جداره ای که بین من و هرچی صداس،

فاصله میندازه

و سیگار

و سیگار

و دود

چند بار کافکا رو دوره کردیم

چند تا چای با تولستوی خوردیم

توی ورق پاره های دوران دانشکده

خط خطی های عاشقانه

گل های خشک

که باز موندن از یه قرار پر شکوه

قراری که میتونست پر شکوه باشه

سفرای هشت ساعته

ده ساعته و دو ماهه

اصلا فایدش چیه وقتی مجبوریم بر گردیم

آخرش تو همین خراب شده

که خاکشو ، خاک غم گرفتشو با یک دنیا عوض نمیکنیم

حتی با یک دنیا غم و غصه

گاهی فکر میکنم

چقدر خوب میشد

اون روز تو حیاط دانشکده

که برای آخرین بار

اومدی برای خداحافظی

بجای خدانگهدار

بهت میگفتم

به امید دیدار

کاش کمی بیشتر جرات داشتم

کاش تنها باری که باهات صحبت کردم

از خودم میگفتم

کلافه میکنن این پنجره های دو جداره آدم رو

حالا دیگه نه صدای تو به من میرسه

نه صدای من به تو

حتی اگر بخوایم هم نمیتونیم با هم حرف بزنیم

کتاب بخونیم

دیگه من و تو تنها کسایی نیستیم که مسئله فیزیک الکتریسیته رو درست حل کردیم

کلاسهای عصر پاییز

تنها      

سرد

چه ترم سختی بود

ترم اخر

وقتی تو فارغ التحصیل شدی

و من تنها

و من سرد

پاییز سردی بود

کامو

نیچه

گوته

هومر

معتاد شده بودم

گرچه از افلاطون متنفر بودم

 و هنوزم هستم

متنفرم از نفهمیدن

متنفرم از دیر فهمیدن

متنفرم از ترس

حالا

تو این دهه آخر

خودم رو زندانی کردم

تو اتاق زیر شیروانی

یه خونه سه طبقه

جلوی یه پنجره دو جداره

با یه میز که پشتش بشینم و بدون دغدغه

تمام نمایشهای دنیا رو بخونم

اودیپ ، انتیگونه ، مکبث ، مده آ

و هزار و یک متن دیگه رو

 و همچنان در انتظار گودو بمونم

و برای هزارمین بار

بوطیقار رو فقط به خاطر ارسطو

گرچه هنوز هم چیزی ازش نفهمیدم

کاش برف میومد

مثل اونشب که برای اخرین بار خوابتو دیدم

آخرین فصل دانشگاه

اونشب که آهسته برف میومد

برف سفید که زیر نور زرد نور افکنهای حیاط خوابگاه به طلایی میزد

و من کتاب کوانتوم رو باز کرده بودم

 و دریغ از یک کلمه  

همیشه همینطور بودم

نفهمیدم

دیر فهمیدم

سیگار پشت سیگار

چای پشت چای

دغدغه امتحان فردا تو اتاق موج میزد

 همه نگران کوانتوم

و من دغدغه ی از فردا بی تو بودن

سالن سرد و خالی دانشکده

پاییز سردی بود

چقدر پاییزها به هم شبیهن

اون آخرین پاییز

و پاییز عمر

که شاید به زمستون نکشه

چقدر پرم از این پنجره های دو جداره

حادثه ای شگرف را به انتظار نشسته ام

در نیمکره چپ ، که تو آن را راست میبینی

این درد های هر روزه ، بی حوصلگی ها ، دلتنگی ها ، این افسردگی

نشان از رویدادی است شگرف ، که تو آن را تلخ میپنداری

گمان میکنم دیگر دارد فرا میرسد زمان موعود

زمانی را که در آن غروب تعیین کردند

 غروبی که همه زندگیم در یک نگاتیو بزرگ روی مهتابی مطب ، تعبیر شد

و همه مرگم

تمام راه را زیر باران پیاده برگشتیم ، من گیج بودم و تو آرام اشک می ریختی

آن شب به هم هیچ نگفتیم

حتی شام هم نخوردیم

شب بدی بود

روزهای بدی هم در انتظار بود، گلایه ای نکردیم گرچه هر دو مان پر بودیم از درد

گذشت تا فرا رسیدند این روزها

این روزها که دوست داشتیم حادثه فراموششان کند 

و  نکرد

فرصتی باقی نمانده، یک روز؟ ، سه روز؟ ، پنج روز؟ …

چه تفاوت میکند ، وقتی از پایان مطمئن هستیم.

————————————————————————————————————-

تقدیم به روح علی ، که چند روزیست ما را برای همیشه ترک کرد و به من یاد آوری کرد که  چندان فاصله ای با مرگ ندارم.

حادثه ای شگرف را به انتظار نشسته ام

در نیمکره چپ ، که تو آن را راست میبینی

این درد های هر روزه ، بی حوصلگی ها ، دلتنگی ها ، این افسردگی

نشان از رویدادی است شگرف ، که تو آن را تلخ میپنداری

گمان میکنم دیگر دارد فرا میرسد زمان موعود

زمانی را که در آن غروب تعیین کردند

 غروبی که همه زندگیم در یک نگاتیو بزرگ روی مهتابی مطب ، تعبیر شد

و همه مرگم

تمام راه را زیر باران پیاده برگشتیم ، من گیج بودم و تو آرام اشک می ریختی

آن شب به هم هیچ نگفتیم

حتی شام هم نخوردیم

شب بدی بود

روزهای بدی هم در انتظار بود، گلایه ای نکردیم گرچه هر دو مان پر بودیم از درد

گذشت تا فرا رسیدند این روزها

این روزها که دوست داشتیم حادثه فراموششان کند 

و  نکرد

فرصتی باقی نمانده، یک روز؟ ، سه روز؟ ، پنج روز؟ …

چه تفاوت میکند ، وقتی از پایان مطمئن هستیم.

————————————————————————————————————-

تقدیم به روح علی ، که چند روزیست ما را بریا همیشه ترک کرد و یاد آوری کرد که با مرگ چندان فاصله ای ندارم.

هوا که گرم میشود

دلت چه نرم میشود

ولی چه سود بر سخن

حجاب شرم میشود

۱- از وقتی فهمیدم دست همه تو دست همه  ، از سیاست بیزار شدم.(همه اول یعنی همگان و همه دوم یعنی هم است )

۲- مدام زنگ موبایلم رو عوض میکنم بی آنکه کسی رو داشته باشم که بهم زنگ بزنه.

۳- گاهی وقتا حالم اونقدر بده که اصلا نمیفهمم کی به کیه ، تقریبا همیشه.

۴- اونقدر از تکرار خسته شدم که از هر تغییری استقبال میکنم ، حتی از مرگ.

۵- میگفت : دوست ندارم دست بزرگه ، دست کوچیکه رو بگیره .به همین خاطر هر موقع موبایل نوکیا شو روشن میکرد این صحنه رو رد میکرد.

۶- بعد از شونزده سال ، دوباره دفتر و خودکار و جزوه و حضور و غیاب و امتحان خیلی سخته، ولی وقتی خودمو روبروی یه دریای بیکران میبینم ، شوق شیرجه زدن تو آب و پیوستن به دریا ، این سختیها رو برام آسون میکنه.

۷- حالا دیگه اگه خودمم بخام نمیشه کاری کرد.تموم شد.تموم.به همین راحتی  که نه .با یه دنیا جون کندن.

قبل از اینکه بپرسین خودم بگم که عکس مربوط به یکی دو ماه پیش و بازی ایران و برزیله.ببخشید که یه کمی بیات شده.

تکرار تر از تکرار

بیهوده تر از انکار

بی رونق چشمانت

با بوی خوش سیگار

آزادی را،

 فریاد که نه ،

زمزمه میکنم

تا فرزندانم غریبگی نکنند

به گاه در آغوش کشیدنش

قصه را بدایت آنچنان بود که حکیم ابوالقاسم فردوسی را دیدن نابسامانی اوضاع مردمان در پی مملکت داری محمود غزنوی چنان ریش بر دل نهاد که کمر همت به سرودن شعری بست که از قضا بر مذاق مردمان ستمدیده آن روزگار بسیار خوش آمدی و دهان به دهان نقل همی شدی و آن ابیات این بودی:

در این خاک زرخیز ایران زمین

نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود

وز آن کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان

گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ناب یزدان پاک

همه دل پر از مهر این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد

ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود

گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا رفت آن دانش و هوش ما

که شد مهر میهن فراموش ما

که انداخت آتش در این بوستان

کز آن سوخت جان و دل دوستان

چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟

خرد را فکندیم این سان زکار

نبود این چنین کشور و دین ما

کجا رفت آیین دیرین ما؟

به یزدان که این کشور آباد بود

همه جای مردان آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت

کشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکه بودی دبیر

گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت

نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت

که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد

که نان آورش مرد بیگانه شد

چو ناکس به ده کدخدایی کند

کشاورز باید گدایی کند

به یزدان که گر ما خرد داشتیم

کجا این سر انجام بد داشتیم

بسوزد در آتش گرت جان و تن

به از زندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگی است

دو صد بار مردن به از زندگی است

بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم

برون سر از این بار ننگ آوریم

دیری نپایید که آوازه این ابیات در کوی و برزن پیچید و همه جا نقل محافل گردید و مطابقت مضمون این مثنوی با اوضاع اسفناک مردمان ایران زمین چنان موثر افتاد که اندک اندک دامنه اعتراضات قبایل و صنوف  وآحاد بالا همی گرفت  و محمود را دل از بیداد خود کرده آشفته همی کرد و در پی چاره جویی از درباریانش بر آمد.پس از رایزنی با مشاوران خاصه دربار و نیز جناب ایاز ، جمع درباریان سلطان به این مهم همی رسیدند که منشا این فتنه همان بیانات حکیم طوس است و توجیه حکیم بر کذب بودن سخنانش را از موجبات ختم قائله دانستند.از این روی حکیم را در بند همی کردند و میهمان نوازی در حقش بسیار نمودندتا آنجا که دل حکیم با دیدن این چنین مواهب و مهربانی ها بدرد امد و از کرده خود پشیمان شد و وی را رای برگشت.

پشیمانی  از سرودن آن ابیات و جفا در حق محمود ، حکیم را چنان بر آشفته بود که در پی رهایی از اندرزگاه با شناخت دوباره ای که از محمود پیدا نموده بود در جبران مافات سعی وافر همی نمود.چنان که خود همیشه میفرمود :

مرا اختر خفته بیدار گشت                بمغز اندر اندیشه بسیار گشت

بدانستم آمد زمان سخن                 کنون نو شود روزگار کهن

زان پس حکیم به هر جا سفر همی کردی و سخن در مدح محمود بسیار همی گفتی و این سخنان در همه جا ثبت همی شدی  که ازانجمله است این ابیات :

جهاندار محمود کاندر نبرد

سر سرکشان اندر آرد بگرد

جهان تا جهان باشد او شاه باد

بلند اخترش افسر ماه باد

و نیز این ابیات:

جهاندار محمود شاه بزرگ

بآبشخوار آرد همی شیر و گرگ

ز کشمیر تا پیش دریای چین

بر او شهریاران کنند آفرین

چون شهرت اشعار حکیم بالا گرفت بغض محمود از وی رو به کاستی نهاد  تا جایی که حکیم به مرتبه شاعری مخصوص دربار در آمد ، چنان که در تمامی سفر های استانی از ملازمان موکب سلطانی بود و به مدیحه سرایی میپرداخت و هر سخن از محمود را چنان در قالب شعر ناب فارسی می گنجاند که مردمان را از ان خوش می آمدی و اشعار حکیم را در همه جا ثبت می نمودندی.

گویند زمانی، در جمعی ،محمود بخشی از سفر نامه فرنگ را برای همگان بازگو مینمود و میگفت که طفل فرنگی دو ساله ای وی را به نام صدا همی کرده بود.در حال حکیم این شعر را سرود و تقدیم محضر مبارک محمود نمود :

چو کودک لب از شیر مادر بشست

ز گهواره محمود گوید نخست

محمود را این عمل حکیم بسیار خوش امدی و وی را صلت فراوان عطا نمودی و این مواهب تا پایان عمر حکیم ، همچنان مستمر بودی و مورخان گویند حتی زمانی ، محمود با خواندن شعری از حکیم چنان به وجد آمد که ۶۳۰۰۰ سکه طلا از برای حکیم روانه کرد که از قضا حکیم به علت فوت ، از دریافت آن امتناع همی نمود و با این عمل ، آزادگی و شرافت خود را اثبات همی نمود.گرچه اندک زمانی بعد هویدا گشت که آن ۶۳۰۰۰ سکه به خانواده حکیم اهدا شده است و مورخان گمان میکنند که پرادوی دختر حکیم نیز از محل همین هدایا ابتیاع گردیده است.

و این چنین با تدبیر حکیمانه سلطان لایزال محمود غزنوی ، نه تنها آتش فتنه رو به خوابیدن نهاد ، بل تمامی معترضان با الطاف بی نظیر محمود آشنا گشته و از آن پس ، از در صلح و آشتی در آمده و سالیان سال در کنار هم زیستند و خوردند و ری…ند. 

پی نوشت ۱ : ( جدی و مهم ) تمامی اشعار فوق بر گرفته از متن شاهنامه فردوسی میباشد.

پی نوشت ۲ :موفق باشید.

پی نوشت ۳ : به کمپین هفتاد میلیون امضا در محکومیت لولو به خاطر بردن ممه بپیوندید.

www.mameh.com

پی نوشت ۴: مجددا همه چی آرومه و من چقدر خوشحالم. 

اسبهایی وحشی بودیم ، با یالهای ابریشمین، آزاد و عاشق ، در دشتهای بی انتها

دشتهای امن مادیانهای بار دار عاشق

و من و تو بی هیچ مانعی همراه با اسبهای مراتع مجاور تا انتهای سبز دشت می دویدیم، از کوه خورشید تا برکه ای که هر شب این گوی سوزان را در آغوش میگرفت

و هر روز عاشق تر می شدیم

تا روزی که حسد ابلیس برانگیخته شد، از این همه آزادی ، از این همه عشق

خطی کشید دور مرتع ، تا بیگانه ای که نمیدانستیم کیست از این خط عبور نکند و ما چه ساده پذیرفتیم.حتی خود ابلیس گمان نمیکرد که به این آسانی فریبمان دهد.پس روی خط را دیواری کشید و روی دیوار را تزیین کرد به گونه ای که ما همه فریفته تزیینات شدیم.دیری نپایید که اندیشه ای غریب بین ما رسوخ کرد ، دشمن!

پس باز هم درون مرتع به دیوار کشی مشغول شدند و هر چه دیوار بیشتر ، ما از هم جدا تر.

تا جایی که برای هر کداممان یک اتاق کوچک به اندازه تنهاییمان ساختند و گفتند این جا مال خود شماست.و ما خوشحال از خانه جدیدمان که فقط مال خودمان بود آنقدر سرگرم خانه شدیم که فراموشمان شد که دیگر با هم نیستیم.نه آزاد هستیم و نه عاشق . حتی اسبهای مراتع دیگر شدند دشمن ما.

حتی تو ، حتی من ، شدیم دشمن هم.به دلیلی که هیچکس نمیدانست چیست.

کم کم پذیرفتیم که همه دشمن هم هستیم و قبول کردیم برای حفظ این حصار و دیوار که زمانی فکر میکردیم جلوی آزادیمان را میگیرد ، جانمان را هم فدا کنیم.

اما اکنون که خوب مینگریم ، میبینیم آن اسبهای شاد و عاشق و آزاد ، شده اند اسبهای بیماری  در اصطبلهای ابلیس که نه عشق را می فهمند و نه آزادی را.

پی نوشت ۱: به امید برچیده شدن دیوار ها از هر نوعی که هست ، مرز ، تعصب ، ملیت ، نژاد و مذهب

پی نوشت ۲:به امید نابودی ابلیس از هر نوعی که هست ، شاه ، سلطان ، حاکم

پی نوشت ۳:به امید روزی که من و تو باز هم عاشقانه و آزاد در دشتهای سبز بی انتها با اسبهای مراتع مجاور زندگی کنیم و آزادانه عشق بورزیم ، که تنها راه رهایی از اصطبل ابلیس ، عشق است.

پی نوشت ۴:تو پیامی داری از دور دست ناشناخته و مرا به خاطر اینکه چون تو چشم بسته مجذوبش نمیشوم ، تکفیر میکنی . و من پیامی دارم از عشق و آزادی ، از امروز ، که به آن سخت اعتقاد دارم  و تو را گرچه آن را نپذیری ، محترم میدارم و تکفیر نمیکنم.

پی نوشت ۵:آزادی و عشق ، دو موهبت الهی هستندبه هر انسان.اما امروز کار بشر به جایی رسیده است که به امید رسیدن به یکی ، باید دیگری را فدا کند.

غمگین میشوم ، برای ثانیه هایی که در خاطرم یکی یکی متوقف میشوند

دلتنگ میشوم ، برای تو ، برای تو که میمانی

چقدر غصه خواهم خورد و اشک خواهم ریخت ، لحظه ناگزیر رفتنم

تا همیشهء دنیا دلتنگ خواهم بود

اما چه  میتوان کرد؟

 نمیتوانم بمانم ، دارم کم کم جزیی از در و دیوار این خانه ، خیابانهای شهر و شهر های این دیار میشوم.

باید بروم ، میخواهم ریه هایم را به یک نفس عمیق ، آزادی مهمان کنم.

اینجا نیستم . میخواهم بروم که باشم.

میگویند غربت ما ایرانیها در فکر و ذهنمان رسوب کرده و هر کجا که برویم آنرا با خود به یادگار میبریم.

میگویند جهان سوم ، ژنی است در تک تک سلولهای بدن ما ، که هر کجا باشیم ، رهایمان نمیکند.

میگویند اما ……

از هجوم بی امان حجم اندوه ، با خبرم ،  اما میروم.چون راهی جز این برایم باقی نمانده.

پیمانی دارم با خود و خدای خویش ، برای ثبت نشانه ای از امروزم ، برای فردا که دوباره باز میگردم.

هر چند دور ، هر چند سخت ، ….. هیچ بهانه ای پذیرفته نیست.

پی نوشتها :

 اولا:    توی یک دیوار سنگی ، دوتا پنجره اسیرن    و از اینجور قضایا

 دوما:   یه حسی از تو در  من هست    که میدونم تو رو دارم    واسه برگشتنت هر شب   درا  رو باز میذارم    که باز هم خودت بهتر  از من همه چیز رو میدونی

سوما:   میترسم از تقدیر

چهارما :میگفت : اینقدر پروفن نخور ، ضرر داره برای سلامتیت  .میگفت :  اینقدر سیگار نکش میمیری آخرشا . میگفت : اینقدر غصه نخور  هلاک کردی خودتو …….

.هنوز هم میگه.اما بیچاره نمیدونه که من …..

پنجما :بی حیایی :

مکان : داخل تاکسی – روز -بازیگران: مرد عوضی( راننده ) – زن خاک بر سر ( بی عفت )

وقتی به اولین تاکسی خالی که از جلوم رد میشد با صدای بلند گفتم  “دربست “، راننده که با لب خوانی متوجه کلمه دربست شد زد رو ترمز و موبایل رو از گوشش برداشت و شیشه رو داد پایین و پرسید : کجا ؟ گفتم : “نیروگاه”. گفت بیا بالا.

سوار که شدم دوباره شیشه رو داد بالا و راه افتاد و بدون توجه به من شروع کرد به ادامه صحبت با موبایل.یه نگاهی به دور  و برم انداختم .تقریبا تمام ماشین پر بود از آیات قران و احادیث معتبر و غیر  معتبر.هر جایی که تونسته بود یا قران گذاشته بود یا آیت الکرسی چسبونده بود.و من تعجب کردم از این همه دیانت در این فضای کوچک.

از لحن لوس راننده معلوم بود که داره با یه زن صحبت میکنه.حرفای زن رو نمیشنیدم ولی از حرفای مرد میشد فهمید که زنه چی میگه.

راننده : خوب چرا قطع میکنی ؟

راننده : باشه ، هرکی میخواد بیاد به من چه؟ ، چرا تلفن من رو قطع میکنی؟

راننده : خوب ، شوهرت باشه ، اون که نمیدونه با من داری صحبت میکنی.بگو زری خانمه ، پری خانمه ، چه میدونم بگو یکی از دوستامه دیگه .

راننده : خوب ،حساس شده باشه ، به من چه؟

راننده : خاک بر سرت یعنی تو اینقدر مرد ذلیلی که حق نداری  روزی یه بار هم با دوستت صحبت کنی؟

و این  حرفها ادامه داشت….

 و من دیگر به این حجم انبوه وقاحت گوش نکردم، چون احساس تهوع بهم دست داد .

فکر کنم از غذای دیروز اداره باشه!!!

دیروز  فیلم زندگینامه قمرالملوک وزیری رو نگاه کردم خیلی متاثر شدم .یعنی خیلی روم تاثیر گذاشت.

تقریبا تمام انسانهای تاثیر گذار و موفق یه جاهایی شروع کردن به انجام یه کارایی که به مذاق دیگران خوش نمیومده.از یه وقتی شروع کردن به فکر نکردن مثل بقیه و انجام ندادن کارایی که دیگران انجام میدن و اقدام به کارایی که دیگران ( شما بخونید تقریبا همه ) بد و ناپسند و گناه و جرم  میدونستن.

میخام بگم اگه آدم تو درستی یه راه ، یه فکر ، یه کار به قطعیت رسیده ، اصلا نظر دیگران مهم نیست، اگر چه این دیگران ، همه افراد جامعه باشن.قبول ندارین؟خوب اگه به درستی این مطلب ایمان ندارین یه نگاهی به زندگی نوح ، عیسی ، محمد ، مولانا ، گالیله ، آتاتورک ، گاندی،ادیسون ، افلاطون ، ژاندارک ، خمینی و …… بندازین.قطعا به این باور خواهید رسید.

پس اگه مطمئنی، دیگران رو بی خیال.اصلا به طعنه ها و انتقاد ها و نظرات دیگران اهمیت نده.شروع کن.البته بدون به این راحتی ها هم نیست، خیلی سخته ، خیلی .ولی اگه میخای یه نقشی داشته باشی بجز نقش سیاهی لشگر، باید شروع کنی،فکر تمام سختی هاش رو هم بکنی.گرچه ایمان به درستی راه تحمل سختی ها رو آسون میکنه.

پی نوشت ۱ :

میترسم ، میترسم از اینکه همین روزا یه دفعه …..

خوشحالم ، خوشحالم از اینکه دوباره مثل اونموقع ها …..

نگران ، نکنه بازم …..

حیرونم که چجوری میشه ……

خسته ام از اینکه …..

شادم به خاطر تمام ……

همش شده همین ……    زندگی من

پی نوشت ۲ : از همه دوستان بابت یه مدت تعطیلی بی دلیل این وبلاگ عذر خواهی میکنم.دلیلش هم گرفتاری های کاری و احساسی و…. بود که البته هیچوقت رفع نخواهد شد ، تا زنده هستم.

پی نوشت ۳: این وبلاگ نویسان جوان مار و رها نمیکنه ها .چند روز پیش خانمی از مسئولین سازمان ملی جوانان بهم زنگ زد و بطور دوستانه ازم خواست که از عضویت تو شورای مرکزی وبلاگ نویسان استعفا بدهم !!!!من هم البته موافقت نکردم.چون نمیدونم وقتی به قول خودشون عضویت من به دلیل شرایط سنی غیر قانونی  است ، از چه چیزی باید استعفا بدهم؟؟؟!!!!

پی نوشت ۴ : بابا لا مصب یه چیزی بگو.عصبانی شو ، دعوام کن ، فحش بده،اصلا منو بزن ، یه کاری بکن دیگه .خسته شدم از این همه بی تفاوتی 

آنروزها ، امان از آنروزها

آنروزها وقتی از دلتنگی هایم با تو حرف میزدم ، خوب گوش میکردی ،

تمام حرفهایم ، تمام که میشد،

 میگفتی:

 ”هر وقت دلتنگ شدی به ماه نگاه کن”

دیشب ،  باز هم ،

تو نبودی ، ماه نبود و من،

 سخت دلتنگ بودم

نمیدانستم چکار کنم

تا خود صبح در حیاط قدم زدم  و سیگار کشیدم

شاید این لعنتی کمک کند زودتر ازینجا بروم

برای همیشه

   پیش نوشتها:

۱ : جا مانده است چیزی ، جایی ، که دیگر هیچگاه ، هیچ چیز جای آن را پر نخواهد کرد…..

۲  : از نگونبختی ماست که هر دری را میکوبیم ، در بسته است…..

اصل مطلب:

 تو اقواممون یه دختر کوچولویی هست که مثل آب خوردن میشینه این فیلمای ترسناک رو میبینه بدون اینکه ذره ای بترسه. .فیلمهایی که خود من هم وقتی میبینم میترسم.یه چیزایی تو مایه های          THE RING  و DARK WATER و از این قبیل چیزا رو .یه بار بهش گفتم : عمو جون این فیلمهارو میبینی نمیترسی ؟ ما که کلی وحشت میکنیم با دیدن این فیلمها.

گفت : نه عمو .شما میترسید ، چون خودتون رو جای قربانی فیلم میگذارید.اگر خودتون رو به جای فردی که همه رو میترسونه بذارید این فیلمها دیگه ترسی نداره.!!!

خیلی تعجب کردم.چطور همچین چیزی تا به حال به فکر خودم نرسیده بود!!!

و چه روش جالبیه.امتحان کنید حتما ازش لذت میبرید.

نتیجه اخلاقی ، اجتماعیش: همیشه به نقشی که انتخاب میکنیم یه نگاهی از بیرون داشته باشیم.شاید نقش مناسبی برای ما نباشه.

 ریشه خیلی از مشکلات ، ترسها و نابسامانی ها و حتی دلتنگی ها و افسردگی هامون تو همین انتخاب غلط نقشمونه.

واقعا که این بچه های کوچولو چه درسهایی به آدم میدن.

پی نوشتها :

۱ : چقدر دلم واسه اون شکلاتهای قدیمی تنگ شده.اون شکلاتهای شیری و کاکائویی که کاغذشون هم بهشون میچسبید و به سختی کنده میشد.آخر کار هم با یکی دو تکه کاغذ کوچک کنده نشده میخوردیمشون….

۲ : بیاد خرداد ، شعری زیبا از ساغر شفیعی:

گازهای اشک آور !

این بغض در گلویمان

گیر کرده بود

cash    cool

     یکم ـ چقدر محال ، چقدر سخت ،

چقدر دلم میخواست ، میتوانستم به این تن خسته از رنج سالیان ،

به این جسم رنجور از بی مهری روزگار ،

تکانی بدهم و از رو مبل بلند شم  برم سماور  رو خاموش کنم

ترکید بس که قل قل کرد.

     دوم ـ چقدر دلم میخواست هرزگی این روان نویس را ( که مجال فراوری اندیشه را از انسان می گیرد ) با وقار یک خودنویس پارکر عوض میکردم.

     سوم – کاش میشد این قلمهای هرجایی امروز را تراشید ، مثل قلمهای قدیمی که میتراشیدندشان و فقط میشد با آنها در یک جهت نوشت.

     چهارم ـ دست برسینه سلامت که میکنم ، دست دست که میکنی ، و دستی دستی جواب من دست بسته را به دست تقدیر میسپاری، یقین میکنم که از این دست عشوه گری دست بر دار نیستی.

     پنجم ـ  پا به پا که میشوم ،تا خسته نشود پایم، از پای عشقت ایستادن ، یقین میکنی که پای ماندن دارم ، که پای بست چون تو همپایی را پای رفتن نیست.

     ششم ـ خدا رو شکر ، خیلی شکر ، که هنوزم میتونم تو یه بعد از ظهر تابستونی ، یه قوطی ماالشعیر JEVER  رو تو یه لیوان خیلی بزرگ بریزم و یه کم آبلیمو و نمک بهش اضافه کنم و بعد از انداختن چند تکه یخ ، تا ته لیوان رو یه نفس سر بکشم و بعد که نفسم جا اومد بگم : آخییییییش ، و از زندگی لذت ببرم……

اعلانیه عمومی

بدینوسیله و جهت تنویر افکار محترم و محترمه عمومی و در راستای اینکه فعلا  بازار تشکیل جمع هایی منتسب به وبلاگ نویسان جوان داغ میباشد و با توجه به تسهیل شروط تشکیل چنین مجامعی از سوی مراجع مربوطه ( از جمله قهر کردن با ننه محترمه ، بیکاری ، لجبازی ، رو کم کنی، حال گیری و غیره  ) اینجانب به همراه یه عده ی دیگه اقدام به تشکیل چند تا جمع خودمونی وبلاگ نویسان نموده ایم که هر کدام بصورت کمیته ای تخصصی اقدام به جمع کردن یک عده وبلاگ نویس جوان با یک رویکرد خاص  مینماید. اسامی این تشکل ها به همراه اهداف راهبردی آنها جهت استحضار و اقدام وبلاگ نویسان جوان در ذیل مطلب می اید. بدیهی است دوستان عزیز با تشخیص گرایش خود میتوانند هر چه سریعتر به مسئول محتر م (یا مسئوله محترمه ) آن جمع مراجعه نمایند. ( در این راستا متخصصان ما نیز میتوانند طی یک جلسه مشاوره  خصوصی و البته رایگان اقدام به تشخیص گرایش دوستان گرامی بنمایند.)

               تشکل——————————-هدف —————————

·        لانه وبلاگ نویسان جوان ————–جهت وبلاگ نویسان علاقمند به کار های لانه ای  و دور همی

·        آشیانه وبلاگ نویسان جوان———–با رویکرد عشقی احساسی

·        زاغه وبلاگ نویسان جوان ————-با رویکرد جلب حمایت میلیونر زاغه نشین جهت کمک به زاغه نشینان جوان

·        محفل وبلاگ نویسان جوان———- محل جمع شدن وبلاگ نویسان دودی

·        کپر وبلاگ نویسان جوان ————-محل جمع شدن وبلاگ نویسان بی بضاعت

·        خونه خالی وبلاگ نویسان جوان —-وبلاگ نویسان با گرایشات خلاف اخلاق

·        پارک وبلاگ نویسان جوان ————-با سه شاخه سیادت ، شغاب و رافائل

·        انجمن وبلاگ نویسان جوان ———-خاص جوانان با گرایشات سیاسی

·        سفره وبلاگ نویسان جوان ———-مخصوص خواهران با گرایشات مذهبی

·        روضه وبلاگ نویسان جوان ———–مخصوص برادارن با گرایشات مذهبی

·        دوره وبلاگ نویسان جوان ————خانمهایی با گرایشات  خاله خان باجی بازی مجلسی و غیبت و اینجور چیزا

لازم به یاد آوری نیست که سازمانهای فوق مراحل ثبت قانونی خود را طی نموده و هر گونه کپی برداری از نام یا اهداف آنها ممنوع بوده و باعث پیگرد قانونی میشود.

  پی نوشتها :

۱-  توضیح اینکه هدف از نگارش متن فوق فقط در آوردن دوستان از حال و هوای این چند وقت اخیر در رابطه با …..است وامیدوارم به تریج قبای کسی بر نخورد.

۲-  آری هنوز هم .گرچه میگذرد سالیانی بس دور و دراز  ، هنوز هم چشم براه تو ام. خیال این رویا ی خوش همیشه با من است .گرچه محال مینماید . شاید دیگر مجال دیداری نباشد ما را . پس خدا نگهدار و همچنان به امید دیدار….

۳-  سی دی آلبوم ژیوان گاسپاریان با نام ” در این دنیا غمگین نخواهم ماند ” رو نمیدونم چجوری ولی هر جوری شده تهیه کنید  و گوش بسپارید .واقعا دلنواز است.من که عجالتا حال نمودم.

دیشب وقتی تو ماهواره دیدیم که پنج تا درخت  جوان را قطع کرده اند همه ناراحت شدیم و چقدر غصه خوردیم.حتی مادرم گریه هم کرد.مادر است دیگر.پدرم اما گفت کانال را عوض کن .کانال یک سریال داره و ادامه داد که پنج تا که هیچی پنجاه تا هم قطع کنند آب از آب تکون نمیخوره.وپدرم نمیدانست که خاصیت آب مرداب همین تکان نخوردن است.و مادرم بساط شام را آماده کرد و در سکوت شام خوردیم.صبح که از خواب بیدار شدیم حافظه نا خوداگاهمان هم از غم دیشب خالی شده بود مثل جیب پدرم اواخر هر ماه.مثل سفره عمو احمد اینا که علی پسر عموم هیچوقت یادش نمیاد پر دیده باشدش.یعنی از وقتی عموم رو از کارخونه شکر بیرون کردن دیگه سفرشون پر نشد.و مادرم نگران بود که پدرم هنوز فرم خانوار را پر نکرده است و میگفت فردا که به همسایه ها کرور کرور پول دادن و به ما چیزی ندادن اونوقت دیگه  دستمون به جایی بند نیست و بیچاره مادرم نمیدانست که همین الان هم به همسایه ها حتی به همسایه های سه چهار تا کوچه آنطرفتر هم کرور کرور پول میدهند و ما مانده ایم  که دستمان از ازل هم به جایی بند نبود.اصلا دست بند کردن نداشته ایم گرچه قصد بند کردن داشتیم.پدرم اما میگفت توی این فرمها همه اطلاعات و جیک و پوک آدم رو میپرسن اونوقت اگه فردا بخان پدرمون رو در بیارن اطلاعات هفت جدمون رو هم دارن و نمیخواست به روی خود بیاورد که یک عمر است که پدرمان در آمده است.پدرم میترسید.همیشه ترسیده بود.از وقتی که تو بهمن پنجاه و هفت به پاش تیر خورده بود و شش ماه در گیر دوا و دکتر بود ترسیده بود.فهمیده بود آزادی  درد دارد.میگفت به دردش نمی ارزد و نمیدانست که درد مزمن ، مهلک تر است از زخم تیر.پدرم نمیدانست ، شاید هم میدانست ولی نمیخواست باور کند که ما دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم.مادرم اما نگران بود.نگران فردا که پدر در تهیه آب و نان فرزندانش ناتوان ماند.نگران این بود که سعید برادر کوچکم که تازه امسال به مدرسه میرود درسش را با دروغ شروع کند که  باب آب داد ، بابا نان داد …پدرم اما انگار داشت جدول روزنامه را حل میکرد و من میدیدم که جدول حل نمیکند و در حاشیه  روزنامه به حساب و کتاب حقوق و اجاره خانه و خرج خانه و قسط های ماهانه مشغول است و پدرم همیشه میترسید که نکند روزی تراز این حسابها به هم بخوردو شاید داشت حساب میکرد که چند ساعت دیگر اضافه کاری کند تا برادرم سعید درسش را با دروغ شروع نکند. یا شاید هم فکر میکرد همه پدرها باید چند ساعت  دیگر اضافه کاری کنند تا امسال هیچ کلاس اولی درسش را با دروغ شروع نکند.        

کاش زنبور بودم

زنبور وحشی

تا نیشم را

با تمام نفرت

در تن بدترین کسی که میشناسمش

فرو میکردم

تا با تنها نیش عمرم

تهی از نفرت بمیرم

کاش زنبور بودم

زنبور وحشی

تا نیشم را

با تمام نفرتی که وجودم را فرا گرفته 

در تن بدترین کسی که میشناسمش

فرو میکردم

تا با تنها نیش عمرم

تهی از نفرت بمیرم

دیگر کم و بیش ایمان دارم

که کشتی نوح ، هرگز به مقصد نخواهد رسید

واین همه

زندگی نیست

فقط تخیل ماست

من و تو که با وعده

” آسمانی رنگین تر”

سوار این کشتی  لعنتی شدیم

و  ناگزیر  باید،

تا ابد،

در کنار این

 ”زوجهای خوشبخت”

 آرزو کنیم       

فرو کش کردن توفان را

فریب بزرگ نوح را

همیشه فصل سه پستان که فصل باحالیست

نگاهم از غزل چشم مست تو خالیست

همیشه گوش به زنگم ، کف مسیج تو ام

همیشه منتظرم ، گرچه گفتی  : ارسالیست

چه شب که تا به سحر منتظر شدم آنلاین

مگر که رحم نمایی و نام ما را لیست

ببین که غرقه به تهمت شدم ز بیخوابی

تو نیز آی دی ام  ، اد ( ADD) کن ، اگر چه جنجالیست

چو التفات کنی بنده را تو از سر مهر

تمام پهنه قلبم به راه تو قالیست

به فال و استخاره و این جور چیزا شدم مشغول

که بخت من اینک گره به یک فالیست

ولی چه سود که هرگز نشد اوپن ، بختم

چه خوش گمان ، که نه این کار کار رمالیست

تو را مقایسه با آهوی ختن کردم

گمان که یار من امروز تحفه مارالیست (مارال یعنی آهو )

به گوش خود اما ز تو شنیدستم

که با دگران گفتی ” او ”  چو باقالیست

برای من خسته دل همین خوبست

زتو توجه، اگر چه همین قدر ، عالیست!

شهرام -بهار ۸۹ – بوشهر

همیشه فصل سه پستان که فصل باحالیست

نگاهم از غزل چشم مست تو خالیست

همیشه گوش به زنگم ، کف مسیج تو ام

همیشه منتظرم ، گرچه گفتی  : ارسالیست

چه شب که تا به سحر منتظر شدم آنلاین

مگر که رحم نمایی و نام ما را لیست

ببین که غرقه به تهمت شدم ز بیخوابی

تو نیز آی دی ام  ، اد ( ADD) کن ، اگر چه جنجالیست

چو التفات کنی بنده را تو از سر مهر

تمام پهنه قلبم به راه تو قالیست

به فال و استخاره و این جور چیزا شدم مشغول

که بخت من اینک گره به یک فالیست

ولی چه سود که هرگز نشد اوپن ، بختم

چه خوش گمان ، که نه این کار کار رمالیست

تو را به دل مقایسه با آهوی ختن کردم

گمان که یار من امروز تحفه مارالیست (مارال یعنی آهو )

به گوش خود اما ز تو شنیدستم

که با دگران گفتی ” او ”  چو باقالیست

برای من خسته دل همین خوبست

زتو توجه، اگر چه همین قدر ، عالیست!

شهرام -بهار ۸۹ – بوشهر