اهواز و کفش های بدون سرباز آمریکایی

نگارش و تصویر: مصطفی دهقان

از میان انبوه اجناسی که در پیاده روهای مرکز اهواز به فروش می رسد و حتی گاهی راه رفتن در معابرش را دشخوار می کند، این کفشها همیشه مورد توجهم بوده. کفش هایی که نوکشان شبیه پوز سگ های وحشی است و گویی دهان به دریدن باز کرده اند. و انگار که خود به تنهایی و بی نیاز از سربازهای آمریکایی به جنگ ما آمده اند. مخصوصا وقتی که این کفش ها را بچه های ایرانی با شوق و افتخار به پا می کنند دیگر هیچ حرفی برایم نمی ماند. و امشب بعد از مدتها کلنجار رفتن با اندیشه این کفشها تصمیم گرفتم که در خیابان نادری اهواز اگر بشود عکسی از آنها بگیرم. جوان فروشنده پسری بود بنام “شهرام” که اهل تهران بود و به قصد تجارت پرسود کفش های نظامی آمریکایی به اهواز آمده بود. او این کفش ها را از طریق مرز عراق و ایران و با چند واسطه وارد می کند و به نرخ ناچیز ۳۰ هزار تومان در اهواز به فروش می رساند.

دوست همراهم تعارفی زد که اگر دوست داری یکی از اینها را بگیرم که گفتم” نه. این کفشا بوی خون میده. حتی اگر خون  نامردی هم به دست سربازی که این کفش را پوشیده ریخته شده باشه باز این کفشا نجسه” و بعد صحبت از این شد که حالا دیگر آمریکایی ها از عراق رفته اند. اما وقتی به این کفشها فکر می کردم دیدم که نه! امریکایی ها هم اگر رفته باشند اما کفشهایشان و اصلا رد پایشان اینجا را ترک نخواهد کرد.

تصاویری از شهیدان حادثه حریق در پتروشیمی خارک

پس از حادثه آتش سوزی در مجتمع پتروشیمی خارک که در دوم مرداد ماه ۸۹ رخ داد بسیاری از شبکه های خبری و رسانه های داخلی و خارجی نسبت به انعکاس این حادثه اقدام کردند. اما در این باره سکوت و یا به عبارتی بهتر بی توجهی مدیران پتروشیمی خارک تا حدی بود که یکی از خوانندگان هفته نامه نسیم جنوب در مطلبی که در این نشریه به چاپ رسیده است چنین می نویسد:

” دو هفته پیش  یعنی در دوم مرداد ماه ۸۹ بر اثر حادثه حریق در مجتمع پتروشیمی خارک ۴ تن از کارکنان این مجتمع جان باختند. بلافاصله . . .

پایان شب دراز کنکور ارشد (جدید)

سرانجام با گذشت دویست و چهل روز از کنکور کارشناسی ارشد ۸۹ هفته قبل نتایج اعلام شد. شرح مفصل دوران پر فراز و نشیب کنکور و ایام قبل از اعلام نتایج را در پستی قبل با عنوان پایان شب دراز کنکور ارشد می توانید ببینید. اما حالا فقط باید نتیجه انتخاب رشته شهرها را بخوانید.

قبل از آن، از همکاری و مساعدت بی دریغ مهندس شهاب شهابی مدیریت محترم شبکه خارگ آنلاین بسیار سپاسگزارم که همواره مزاحمت های ایکاریوس را برای تمدید اشتراک ADSL بی پاسخ نگذاشته و گاه و بی گاه تلاش نموده اند تا اینترنتی بدون قطع و وصل به مشتریان ارائه کنند.

اما نتایج انتخاب رشته:

مرضیه سلطانی : رتبه ۲۷ مترجمی زبان انگلیسی - دانشگاه اصفهان

احسان غلامحسین پور: رتبه ۵۰ مترجمی زبان انگلیسی – دانشگاه تربیت معلم تهران

محمد خواجه: رتبه ۸۷ مترجمی زبان انگلیسی – دانشگاه بیرجند

مصطفی دهقان: رتبه ۱۰۱ مترجمی زبان انگلیسی – دانشگاه تربیت معلم تهران

حسن ترابی: رتبه ۲۴ زبان شناسی – دانشگاه علامه طباطبایی

خانم جعفرزاده: رتبه ۷ زبان شناسی – دانشگاه علامه طباطبایی

خانم بن طریف: رتبه ۲۰۰ مترجمی زبان انگلیسی – غیرانتفاعی تهران

جزیره خارک – ۱۹۷۴

 تصاویری از عملیات لوله گذاری جهت انتقال نفت خوزستان به خارک. این لوله پس از گذشتن از پیچ و خم های دشت خوزستان و توقفی کوتاه در ایستگاه گوره به بندر گناوه رسیده و سپس از زیر دریا تا جزیره خارکو و از آنجا تا خارک امتداد یافته است.

شب های رمضان فرصتی برای تحقیق و مطالعه

معمولا ماه مبارک رمضان که از راه می رسد تمامی مجریان و گویندگان تلویزیون و رادیو بلندگو را بر می دارند و از فواید روزه داری سخن می گویند و به زور از پزشکان و کارشناسان تغذیه دعوت می کنند تا راه هایی را جلوی پای ما بگذارند که برای تشنه یا گرسنه نشدن در ساعات روزه داری چه باید کرد و چه نباید. و هرسال هم همان حرفهای تکراری و احیانا نادرست. چرا که اصلا به اعتقاد من روزه داری باید آدم را با تشنگی و گرسنگی هم آشنا کند و علاوه بر آن که کارخانه فعال بدن را یک ماهی تعطیل می کنیم و معده را به مرخصی سالیانه می فرستیم، دست کم مقداری هم از حال و روز این همه آدمهای گرسنه و تشنه و مسلما درمانده ی ایستاده در پیاده روهای اصلی شهر که هر کدام دستی به گدایی دراز کرده اند، خبر حاصل کنیم. بگذریم.

اما این ماه پربرکت فرصت بسیار خوبی است تا در ساعت های آزاد آن ، به تحقیق و مطالعه و دانستن های بیشتر هم بپردازیم. و در کنار دعا و مناجات سری نیز به گنجینه های علمی در خانه، کتابخانه یا فضای گسترده اینترنت بزنیم و با آموختن حتی یک نکته در روز عبادت های خود را با علم و دانش هم همراه کنیم.

لینک مستقیم مطلب

 بیمارستان خارگ

 سعی کردم به محض ورود، آن نگاه انتقادی همیشگی را دست کم برای همین یک روز کنار بگذارم و سرم به کار خودم باشد و هرچیز را به حال خودش رها کنم. اما نشد. دیدن انبوه کارمندان و پرستاران و نگهبانهایی که در دست یا روی میز هرکدام کیسه ای پر از غذا و پپسی و رانی یا شانی است و شتاب برای خوردن ان غذاها دارند، به شدت ناخوشم می کرد. گرچه می دانستم این تایم شام انهاست و آنها هم مثل من یا هزار آدم دیگر گرسنه می شوند و باید غذایی بخورند. اما این آمد و رفتهای خوشمزه و پرغذا آنقدر ادامه داشت که بیمار همراهم پرسید ” نکنه امروز اینجا نذری میدن؟ برو بپرس اگر خبری هست ما هم بگیریم” و زدم زیر خنده که ” نه عامو. شایدم ما اشتباهی اومدیم رستوران “.

در این میان فقط صندوقدار سر جایش بود و داروچی و  خانمی که جلوی کانترش نوشته بود “پذیرش” . دفترچه را گذاشتم روی میزش و قبلش سلام کردم و هیچ نگفتم . قبض ویزیت را نوشت و بعد گفت بفرمایید اورژانس. درب اورژانس را باز کردم که بروم، بیماری از آن گوشه گفت ” دکتر نیسش. مو سه ساعت مونتظرش نشسم‌” و رو کردم به منشی. گفت میادش. و سرش گرم کار خودش شد. لابد به مانیکور ناخن هایش می رسید. به همراهم گفتم شما بنشین تا آقای دکتر تشریف بیاورد. نگاهی به اطراف کردیم اما جایی نبود برای نشستن و تنها در سالن انتظارش یک ردیف صندلی بود که آن اشغال شده بود.

عکس: مصطفی دهقان

دریافت هدیه نفیسم از اداره ارشاد

یک سال پیش اگر اشتباه نکنم بعد از گذشت سه ماه از روز خبرنگار، در سفری که به خارک داشتم گذرم به اداره بخشداری افتاد و دیداری با اقای جاذبی معاون بخشدار داشتم. ایشان گفتند که هدایایی برای من و شما در اداره ارشاد جزیره در نظر گرفته اند که هروقت به آنجا رفتی زحمتی بکش و هدیه مرا هم بیاور. با خود گفتم چه عجب بالاخره کسی پیدا شد که نیم نگاهی به این همه نوشتن های پراکنده اما پیوسته ما داشته باشد. هرچند که در ذهنم آنقدرها هم خرسند نبودم و در واقع می دانستم که جز لوح تقدیر یا یک واکمن نیست و  در کمال خوشبینی جز  یک دست جلیقه خبرنگاری چیزی نخواهد بود. بنابر این عجله ای نبود مخصوصا که هدیه خبرنگار را می باید در مراسمی اهدا می کردند و نگاهی می کردند که اصلا این آدمی که دارد به عنوان خبرنگار هدیه می گیرد، خبرنگار هست یا خیر.

به هر روی در فرصتی که پیش آمد از روی کنجکاوی سری به اداره ارشاد زدم که هم دیداری داشته باشم با اهالی فرهنگ و ارشاد و هم اینکه آن هدیه معروف را بگیرم. و بعد از چندباری که اداره تعطیل بود بالاخره مسئولش را دیدم و تا مرا دید خوش آمد گفت و چند لحظه ای در حضور ایشان منتظر ماندم تا هدیه بسیار نفیس من و آقای جاذبی را رونمایی کرد. و چه هدیه نفیسی!

کاغذی آچهار با حاشیه ابر و باد خورده که با فونت Arial مطالبی در آن به صورت بد کیفیت چاپ شده بود و متاسفانه پرینتری هم که متن را با آن چاپ کرده بودند آنقدر خراب بوده که خطوط جوهرش هم بر روی کاغذ چاپ شده بود. متنش را یادم نیست اما یادم هست که به منظور قدردانی از تلاشهایم در عرصه خبر و اطلاع رسانی اهدا شده بود. و خداحافظی کردم و آمدم. کاغذ نفیس مذکور را تا مدتی در میان کاغذهای کنار میز نگه داشتم و بعد که دیدم بودن یا نبودنش ارزشی ندارد مچاله اش کردم و در میان انبوه کاغذهای مچاله سطل آشغال انداختم.

آتش در خارک

و نیاز به هزار هواپیمای بیماربر!

همین دیشب هواپیمای تی او از زمین برخاست. و آنقدر صدای مهیبی دارد که به محض پرواز تمام اهالی خارک باخبر می شوند. صدای این هواپیما ، یا به قول برخی دومین فروند هواپیمای باقیمانده از نوع خود، برای کسانی که در جزیره خارک زندگی و یا کسب و کار می کنند، نشانه یک حادثه خطرناک همچون تصادف و یا آتش سوزی و هزار اتفاق ناخوشایند دیگر است. و متاسفانه دیشب هم حادثه ای بد رخ داده بود و شنیدم که دوستی به نام تقی زاده تصادف کرده و با “تی او” او را اعزام کرده اند که ظاهرا جان باخته.

فقدان یک بیمارستان مجهز و کارآمد سالهاست که در جزیره خارک مورد تاکید و تکرار قرار گرفته است و متاسفانه نگاه گذرا و کاروانسرایی به جزیره خارک همواره افراد مسئول یا مسئولین را نسبت به این موضوع بی توجه ساخته و هر کدام به نحوی از حل این معضل سر باز زده اند. و با ارئه راهکارهای موقت همچون اعزام بیماران بوسیله هلیکوپتر، قایق تندرو و یا هواپیمای ملخی به نزدیکترین بیمارستان در بوشهر یا مقصدی دیگر، بار از دوش برداشته اند.

گرچه یک درمانگاه محلی کوچک و یک بیمارستان جدید التاسیس با زیربنای بالا در این جزیره وجود دارد ، اما تا وقتی که این دو درمانگاه به اصطلاح مجهز از برآوردن جزئی ترین نیازهای بیماران نسبت به دارو ناتوان و درمانده هستند و یا حضور پزشکان در آن دائمی و ثابت نیست، پس خواهیم دید که هواپیمای ملخی یا قایق های تندرو که گاهی مجبورند در دریای طوفانی و باد و باران و تگرگ بیماران فلک زده را به بوشهر برسانند، بسی بهترخواهد بود. البته اگر آن بیمار بتواند از پس تکان های شدید قایق در دریا و یا هواپیما و هلیکوپتر با آن سر و صدا و هزار عامل ناخوشایند دیگر جان سالم به در ببرد که مطمئنا انسان خوش شانسی است.

 پس اگر این هواپیما و هلیکوپتر و قایق های تندرو گزینه مناسب تری برای مقابله با حوادث و سوانح در جزیره است پس باید مسئولین محترم تدابیری را اتخاذ کنند تا در اولین فرصت نسبت به خرید هزار فروند هواپیمای کوچک و قایق تندرو و هلیکوپتر جهت اعزام مصدومان احتمالی در حوادث آینده اقدام شود.

بزرگترین فاجعه نفتی

و

یک وال در خلیج مکزیک

انفجار چاه نفت در سکوی Deepwater Horizon در ۲۰ آوریل ماه جاری یعنی ۷۳ روز قبل موجب مرگ ۱۱ کارگر سکو شد و پس از آن حادثه ای را بوجود آورد که امروز به عنوان بزرگترین فاجعه نفتی در تاریخ خلیج مکزیک و شاید دنیا تبدیل شده است.

در روزهای اول حادثه طبق معمول همه ی آنها که به نوعی در رویداد چنین حادثه ای نقش داشته اند سعی نمودند تا با مقصر نشان دادن دیگران شانه از بار مسئولیت سنگین این فاجعه خالی کنند. اما  امریکایی ها با تکیه بر توان رسانه ای خود موفق شدند که مقصر اصلی این ماجرا را شرکت نفتی بریتیش پترولیوم (BP) معرفی کنند و تمام هزینه های آن را نیز بر عهده او بگذارند.

و بی پی کم کم پذیرفت که حق با امریکاست و مقصر اصلی این ماجرا خود انگلیسی ها هستند. حالا دیگر مهم نیست که این فاجعه را چه کسی یا چه چیزی به وجود اورده است. مهم این است که بی پی روزانه هزارها دلار را به عنوان پاداش به کشتی های ماهیگیری و قایق ها جهت پاکسازی دریا هزینه می کند و علاوه بر آن سازمان های بین المللی حفاظت از محیط زیست نیز دست به کار شده اند تا هر چه زودتر جلوی پیش روی چنین فاجعه ای را بگیرند.

اما تا کنون هیچ یک از اینها سودمند نبوده. و شاید چیزی که کمی دوست داران محیط زیست و ساکنان سواحل این خلیج را خشنود کرده ورود بزرگترین کشتی مکنده نفت در دنیا باشد که روز شنبه وارد خلیج شده است تا پس از گذراندن تست های کیفی وارد عمل شود.

این کشتی غول پیکر که به درستی “َ A WHALE ”  نام گرفته ساخت کره جنوبی است و مالکش فردی تایوانی است. “یک وال” آمده تا شاید بتواند کاری از پیش ببرد. این کشتی غول پیکر وسعتی به اندازه ۳٫۵ برابر یک زمین فوتبال دارد ارتفاع آن ۳۰ متر است.

 برای آزمایش اولیه قرار است ۲۵ مایل مربع یا به عبارتی ۶۵ کیلومتر مربع را پاکسازی کند. به گفته مالک کشتی “یک وال” درست مثل وال عمل می کند و اب را به درون خود کشیده و پس از اینکه نفت را از آب جدا نمود، اب تصفیه شده را همچون قلب انسان به دریا باز می گرداند. و البته مسئولین محیط زیست لویزیانا ابتدا باید این آب را آزمایش کنند. یک وال قرار است روزانه ۵۰۰ هزار بشکه نفت را در مخازن خود ذخیره کند.

ما شهرستانی ها

چند روز پیش جهت سفری کاری به تهران رفته بودم. گرچه پایتخت مملکت است اما از وقتی که کلمه “شهرستانی” را باب کرده اند، آدم حالش به هم می خورد که حتی گذری هم به تهران داشته باشد. چون به قول یکی از دوستان همراه “باید مدام مراقب باشی که شهرستانی تلقی نشوی و یا آنقدر سبک لباس پوشیدن و لهجه ات را آپدیت کنی که اقا یا خانم تهرانی و البته محترم تو را شهرستانی ننامد. و این از رویکردهای خاصی نشات گرفته که من فکر می کنم خواسته یا ناخواسته سعی دارد تا از نفوذ شهرستانی ها به آبادی تهران جلوگیری کند“. و به هر روی خوب هم جواب داده است. و باز هم نمی شود شهرستانی نبود. چون لباس و لهجه را هم که عوض می کردم اما رنگ تفتیده پوستم را که دیگر نمی توانم کاری کنم. و با اولین نگاه هر کسی از من می پرسید “شما بچه خوزستانی ؟” و جالب اینکه از جنوب تنها خوزستان و مخصوصا اهواز را می شناسند.

پایان شب دراز کنکور ارشد

بالاخره بعد از ۳ ماه از گذشت آزمون کارشناسی ارشد شمارش معکوس برای اعلام نتایج به روزهای پایانی خود نزدیک شد. هر روز سر زدن به سایت سازمان سنجش و انتظار هم به اوج می رسید. در خبرها آمده بود که نتایج را در نیمه دوم اردیبهشت اعلام خواهند کرد. اما کار از نیمه هم گذشت و هیچ خبری از نتایج نشد. و این برای کسی که مدتها وقت را برای شرکت در آزمون صرف کرده است بسیار گران می آید. بگذریم.

سرانجام ۳۱ اردیبهشت برای اعلام نتایج اعلام شد. ساعت ۲۰. و این یعنی که علاوه بر ۱۰۵ روز قبلی که برای انتظار سپری شده بود ۲۰ ساعت دیگر هم صبر می کردی. اما این تازه آغاز تلاشی دیگر بود. سعی کردم از ساعت ۱۰ تا ۱۶پیوسته خودم را با انجام ترجمه سنگینی که از یک مشتری فیلیپینی سفارش داشتم مشغول کنم.

و ۴ ساعت باقیمانده را هم هنوز انتظار و استرس. دوستم احسان هم تماس گرفت و او هم بدتر از من بسیار نگران و مضطرب بود و می گفت ” این چند ساعت به اندازه چهار سال کارشناسی گذشت” و راست هم می گفت.

من برای اطمینان از اینکه راس ساعت ۸ بتوانم به راحتی موفق شوم سایت سازمان سنجش را باز کنم لینکش را هم در اینترنت اکسپلورر و هم در فایر فاکس باز نهادم که به دلیل ترافیک بالا مشکلی در بازدیدم پیش نیاید. اما میدانستم که این بیهوده است. چون به محض اینکه نتایج در سایت آپلود می شد من مجبور می شدم که صفحه را مجددا ریفرش کنم. پس بیشتر یک نوع امیدواری دادن یا تسکین اضطراب بود.

ساعت گذشتن ۵ دقیقه را از ۲۰ نشان میداد. اما مطمئن نبودم که ساعتم درست است یا نه. چون ساعت رایانه عدد ۱۹ و ۵۷ را نشان می داد و ساعت دیواری ۲۰ و ۵ و ساعت موبایل ۲۰ دقیق. اما همان ساعت دیواری درست بود. صفحه را ریفرش کردم و تقریبا با خط ADSL حدود ۱۰ دقیقه طول کشید تا صفحه نخست سایت باز شد و لینک ” اعلام نتایج اولیه کنکور ارشد ۸۹″ ظاهر شد. بلافاصله کلیک کردم. اما یادم هست اینقدر دکمه ماوس را با قدرت فشار دادم که خودم هم آن فشار را حس کردم.

صفحه باز نشد. در فایرفاکس امتحان کردم و خوشبختانه صفحه ورودی برای درج اطلاعات ظاهر شد و مشخصات را وارد کردم. و دکمه جستجو را فشردم. باز نشد. دوباره. سه بار. چهار، پنج، شش بار. اما هیچ فایده ای نداشت. من دست بردار نبودم. و آنقدر نشستم که دیگر وقتی سرم را چرخاندم و ساعت را نگاه کردم ۱۲ و نیم شب شده بود. دیدم فایده ندارد. چون ۲۲ هزار نفر دیگر هم همین الان دارند مثل من همین گونه برای دریافت نتیجه تلاش می کنند. و من با این اینترنت حلزونی که اسمش البته ADSL است به این راحتی نمی توانم نتیجه بگیرم.

سعی کردم کمی استراحت کنم. اما مگر می شود در این شرایط استارحت کرد. دوباره امتحان کردم. این بار تمام کوکی های سیستم و هیستوری را هم برای اطمینان پاک کردم و از نو اغاز کردم. سرانجام ساعت ۲ شب بود که پس از ۶ ساعت تلاش بی وقفه و کلنجار رفتن با اینترنت و مخصوصا سایت سازمان سنجش موفق شدم کارنامه اولیه را بگیرم. چشمهایم دیگر باز نمی شد و کارنامه را تار می دیدم. اما عبارت قرمز رنگ ” مجاز می باشید ” که دوبار هم تکرار شده بود خستگی این همه مدت را ناگهان از من گرفت. من موفق شدم!

در واقع به یاری خداوند و با تشویق های همه ی دوستان خوبم در هر دو رشته “مترجمی زبان انگلیسی” و ” مدیریت MBA” قبول شدم و حالا باید انتخاب رشته شهر را انجام دهم و دوباره ۳ ماه دیگر را در انتظار نتیجه نهایی باشم. من در رشته مترجمی رتبه ۱۰۱ را کسب کردم و البته در مقایسه با رتبه آخرین فرد قبولی که ۸۵۲ می باشد رتبه راضی کننده ای است.

ممنونم از شما که وقت گذاشتید و این متن طولانی را خواندید.

سفر به سرزمین سبز و آبی شمال

عکس: مصطفی دهقان

تندیس یادبود سردار کوچک خان جنگلی – رشت

قایقی برای سفر به سرزمین دوردست آینده

یک گل – بندر انزلی – بلوار ساحلی

بندر پرتکاپوی انزلی

کشتی وارد بندرگاه انزلی می شود.

حاجی ها و سیستم مدیریتی ما

در سیستم سنتی زندگی ما شرقی ها حاجی بودن نقش عمده ای را در مناسبات سیاسی ایفا می کند. چه این حاجی به سفر حج عمره رفته باشد چه سفر حج تمتع. به هرحال او زحمت این سفر را بر خویش هموار کرده و اینک عنوان حاجی را بر دوش می کشد. او علاوه بر منافع بسیاری که به کشور دوست و همسایه یعنی عربستان سرازیر کرده، با گرفتن عنوان حاجی خویش را آدمی پرنفوذ یافته که می تواند با استفاده از این عنوان ظاهری مراتب اداری را جهش وار طی کند و حتی یک شبه به ریاست مهم ترین پست های سازمانی نائل آید. حال آنکه منظور از این سفر عرفانی تقریب مذاهب و تمرین یکتاپرستی است.

هوای تازه

در هوای تازه و بعد از یک روز بارانی فرصتی دست داد تا بعد از شش ماه دوری از عالم عکاسی دوربین را بر دارم و به اتفاق مهندس رضوی و ابراهیم دهقان سری به اطراف جزیره بزنیم. البته مطمئنم مهندس رضوی با دوربین کانن ۴۵۰ جدیدی که تازه خریده دیگه عکسهای منو تحویل نمیگیره. به هرحال مهندس این ها تمرینی است  بعد از مدتها دوری.

کوه تخت خارگ – باغ پیرمرد

 قورباغه های ساکن جزیره – چه حوصله ای داشته اند این همه راه را تا اینجا آمده اند!

حلزون دریانشین – به گویش محلی /Poloshk/ خوانده می شوند.

عروس دریایی – از عنوان محلی معذورم!

www.transpars.com

ادارات ما و تکنولوژی

سیستم نامه رسانی اداری ما مکانیزه شده است. یعنی که تازه یاد گرفته ایم که می شود نامه ها را با ایمیل و اینترنت و شبکه نیز ارسال و دریافت نمود. و لازمه اش هم صرف هزینه هنگفتی بوده و هست در بخش زیرساخت های مخابراتی و تجهیز ادارات به تکنولوژی که البته چندان کار شاقی هم نکرده ایم. خریدن کامپیوتر و راه اندازی شبکه و اتصال به اینترنت که دیگر این حرفها را ندارد. با این حال هنوز بسیاری ادارات رنگ و بویی از اینترنت و تکنولوژی و شبکه و این حرفها حس نکرده اند و یا اگر هم در اداره و سازمانی تجهیزات روز را آورده ایم، أنقدر آدم های بی سواد در اداراتمان داریم که تا بتوانند خود را به روز کنند، دیگر عمر این تکنولوژی به سر رسیده و ما مجبوریم در مقابل فناوریهای تازه تر سر فرود بیاوریم.

و اصلا نگاهی که ما به فناوری و یا همان تکنولوژی داریم نگاهی است تند و زمخت و طرد کننده که باید هر تکنولوژی جدید را مدتی در قرنطینه بگذاریم یا مثلا استفاده از آن را نخستین بار برای مدیران و مسئولان بگذاریم و هروقت که آنها ترجیح دادند آنگاه می شود آن تکنولوژی را عمومیت بخشید. بگذریم. صحبتم را نمی خواهم به مسائل سیاسی بکشانم و یا مسائلی را مطرح کنم که من و شما حوصله اش را هم نداریم.

اما من فکر می کنم قبل از آنکه دولت الکترونیک و شهرهای الکترونیک را راه اندازی کنیم و مفهوم شهروند الکترونیک را تعریف نماییم لازم است که اداراتمان را از نظر پرسنل و نیروی اداری آنچنان به روز و کارآمد و با دانش نماییم که بتوانیم با سرعت فزاینده تری راههای ترقی و اتصال به دنیای ترقی کننده امروز را طی کنیم. امروز مدیری که ایمیل نداشته باشد و یا از پس اینترنت و ارتباطات برنیاید از نظر من مدیر نیست و می بینید که چه بسیارند مدیران بی ایمیل و بی ارتباط با دنیای معاصر.