در شبی یخ بسته

که به دل چنگ زده نومیدی

نقش خوابی بودی

که سرانجام مرا میدیدی

چشم پوشید دلم

نرم لغزید به لب … نم دلتنگی ایام فراق

لیک فریاد نگاه … رو به تنهایی ها… تار میدید تو را

رقص دورتر شدن نزدیکی

لابه لای حاشیه های نگاه

ساخت یک هاله ی تاریک …در اطراف خیال

چه گریزیست از این هیچ شدن ؟!

دیدنت

وزیدن تا تو

در نهایت… شکست … بی آهنگ

ناله ها…

فریادی…

راز تنهایی ها

که به دل می سوزد

و …

سخن می ترسد

بر سر هر حرفی

بغضهایی گره خورده به غم

لب هایی که به غم می خندند

و به دل… می گریند

و اتاقم در هم

تختخوابم خالی

من و این تنهایی

و فراموشی یک خاطره شهر

ابدیت تنها، بوسه ی آخر ماست

دنیامو اینجوری نمی فهمی

تا وقتی که بارون نباریده

وقتی که پاک کرد ردپاهامو

می فهمی که خدا نخوابیده

این انتقام، احساسمو دزدید

این آفتاب از چهرمون ترسید

رفتو در تاریک قلبم رو

وا کرد به سمت سایه و تردید

ترکیب حس انتقامو عشق

دیوونگی هامو رقم میزد

پیش تو تنهاتر میشه دستام

انگار دنیامو به هم میزد

ترانه سرا : فروغ هاشمی

بدون حاشیه باید گذر کرد

از این جنگ دمادم بین احساس

تا فتح قلب و احساس یکی که

دل و جونش واسه دنیای فرداس

کسی که با عبور از حرف تقدیر

با پله سمت خورشید و طلوعه

کسی که جنگ تنهایی و می خواد

کسی که سمت پایانم شروعه

ببین ماه و که تنها توو شباته

ستاره همدم این قصه هاته

تلاش آب،هوا و زمینی

که توو سختی همیشه پا به پاته

نمیخوای مرگ تقدیر تو باشه

تپش های دل تو اشتبا شه

دوباره لمس کن دنیای دیگه

که عادت رو لبات جنس خدا شه

خیال کردم که با گذشت زمان،عبور می کنم از پرده های قدیمی

عبور می کنم از روزهای صمیمی

ولی هنوز قانع به یک بستگی پاکم

فرسوده و رنجور از این راه دور

از اینکه باید بپذیرم، تصویر زندگی خالی از خیال و خواب نبود

دل را به هجر،بدون شکایت سپردم، ولی چه سود !!!

چشمم آب نمی خورد رسیدنی ست

پاهایم تاول زده در بیابان

نیش زبان هایی که زخم کوبیده اند

مددکاری که دست گیرد

عاشقی که سایه بان باشد نیست

اگر کسی مرا مدد کرد، فریب بیابان و خاک بود

زمانه عشق هم دوام نداشت

دل به سمت شادی شتاب نداشت…….

عبور می کنم از پرده های قدیمی
عبور می کنم از روزهای صمیمی
ولی هنوز،قانع به یک بستگی پاکم
فرسوده و رنجور از این راه دور
از اینکه باید بپذیرم
زندگی جز همین وهم خیال و خواب نبود
دل را به هجر
بدون شکایت سپردم ولی چه سود
چشمم آب نمی خورد رسیدنی ست
پاهایم تاول زده در بیابان
نیش زبان هایی که زخم کوبیده اند
مددکاری که دست گیرد نیست
عاشقی که سایبان باشد نیست
اگر کسی مرا مدد کرد
فریب بیابان و خاک بود
زمانه عشق هم دوام نداشت
دل به سمت شادی شتاب نداشت

عبور می کنم از پرده های قدیمی
عبور می کنم از روزهای صمیمی
ولی هنوز،قانع به یک بستگی پاکم
فرسوده و رنجور از این راه دور
از اینکه باید بپذیرم
زندگی جز همین وهم خیال و خواب نبود
دل را به هجر
بدون شکایت سپردم ولی چه سود
چشمم آب نمی خورد رسیدنی ست
پاهایم تاول زده در بیابان
نیش زبان هایی که زخم کوبیده اند
مددکاری که دست گیرد نیست
عاشقی که سایبان باشد نیست
اگر کسی مرا مدد کرد
فریب بیابان و خاک بود
زمانه عشق هم دوام نداشت
دل به سمت شادی شتاب نداشت

از سمت نگاه تو به مرگ نزدیکم

از من به نگاه سبز زیبا رویی

اندوه گرفت قلبم و از سمت غروب

پاییز شدی،شبیه یک جادویی

بیراهه فضای این دل تنهایی

در چهره ی خنده ی لب من گم شد

افسانه نشست به بوم این تاریکی

نوری بدمید و روزگارم نو شد

شاید نوسان زندگی در پس عشق

خلوتگه خاطرات شیرین باشد

درجا زدن ثانیه از بی هدفی

اندوه شکستن دل غم باشد

در قصه طوفان زده از تلخی عشق

گل حرف پشیمیانی و پرپر کرده ست

با هر تپش ثانیه روی دل من

رقص چمن و قلب من از بر کرده ست

چشمان خیال و خواب گم کرده ی من

خسته شده از حجم غریبیه زمین

باران به محبت رسیدن به دلم

تصویر گرفته از نگاه غمگین

چقد خوشحالم از اینکه

داری از زندگی می گی

گذشته باز برگشته

کنارش از خوشی می گی

من این روزا مثه خاکم

بدون آب، بی سایه

که تر میشه با چشمایی

بنویس می خوام با تو تنها باشم

ای غریب آشنای زندگیم

شاید این حرف قشنگ در گوش

بشه آشتی باز خیال بچگیم

هی نوشتم از گذشته از غمم

از شکستن یه حرمت توی غم

هی نوشتم واسه آرومی چشم

واسه آسایش حس غربتم

واسه قلبم،واسه حسم،واسه تو

واسه اون غروب تنها،من و تو

واسه آرامش لحظه های هم

واسه بودنم کنار عشق تو

ای غریب آشنای کودکی

یادته زمزمه های بچگی؟

یادته قولِ وفای دمِ عید؟

که بهم دادی و شد دلبستگی؟

بسه انتظار و این غربت عشق

بی وفایی که نوشته سرنوشت

بسه، این ورق تمومه دمِ مرگ

مُردم از خوندن تنها توی عشق

می نوشتم شاید آروم شه دلم

ولی دم به دم می بارم نمِ غم

خیسه کاغذ از گلایه های من

چیزی عایدم نشد جز تبِ غم

تظاهر :معنی گنگ دیروزُ واقعیت امروز.

دیشبم بود شبی سرد و سیاه

شور اون خاطره ها مرد به خاک

یک کفن دوخته شد دست عزیز

کشته شد عشق در این قلب مریض

مرگ این قلب نه دور، نزدیک است

سردی دست دلم پاییز است

رخ زرد، برگ درخت پاییز

کوچه پس کوچه دل در غم خیس

ماه آبان تولد بودم

گرمیش، چاره ی عشقش بودم

هدیه ات بود به من مرگ دلم

چادر بر سر من، کفن سادگیم

نازگی نیست که انکار کنی عشق به ناز

تهمتی وصله زنی با می و ساز

به دلم بود که گل چیده ام از باغ بزرگ

که گل یک رنگی سر در باغ بزرگ

دل بشکسته ی من،حال می گوید او

شده همرنگ جماعت در این باغ بزرگ

 گیم

نازگی نیست که انکار کنی عشق به ناز

تهمتی وصله زنی با می و ساز

به دلم بود که گل چیده ام از باغ بزرگ

که گل یک رنگی سر در باغ بزرگ

دل بشکسته ی من،حال می گوید او

شده همرنگ جماعت در این باغ بزرگ

دیشبم بود شبی سرد و سیاه

شور اون خاطره ها مرد به خاک

یک کفن دوخته شد دست عزیز

کشته شد عشق در این قلب مریض

مرگ این قلب نه دور، نزدیک است

سردی دست دلم پاییز است

رخ زرد، برگ درخت پاییز

کوچه پس کوچه دل در غم خیس

ماه آبان تولد بودم

گرمیش، چاره ی عشقش بودم

هدیه ات بود به من مرگ دلم

چادر بر سر من، کفن سادگیم

نازگی نیست که انکار کنی عشق به ناز

تهمتی وصله زنی با می و ساز

به دلم بود که گل چیده ام از باغ بزرگ

که گل یک رنگی سر در باغ بزرگ

دل بشکسته ی من،حال می گوید او

شده همرنگ جماعت در این باغ بزرگ

ای خدا چتر سفیدت رو سرم

می باره عشقشو نم نم به تنم

ای خدا ابر سفید روی موج

 می کوبه عشقشو باز این تنم… ……..

کشتی عشق دل و می ذارم توی قنات

تنگی نقطه ی ما می شه فصل این نجات

که تحمل بکنیم، پیش هم شاد باشیم

سختی و تنگی راه و ما دو هموار بشیم

هنوزم گرمی لبهات به چشمام موج و می کاره

هنوزم بازی عشقت به قلبم تازگی داره

فراموشت نکردم من به یادت تو دلم مردم

هنوزم عاشقت هستم اینو با بغض می خوردم

سبو بشکست و پیوستم تو گفتی عاشقت هستم

منم باور شدم تنها امید آخرت هستم

کاش می شد که جهانی را زنو آغاز کرد

نو به نو، با قلب نو، از نو سرآغازی بکرد

سرنوشت آدمی را با دلش دمساز کرد

عاشقی ها را برای عاشقی آغاز کرد

هر چه در سر داشتیم عینش بشد

شعر و لبخند جهانی نو بشد

غم درش پیدا نبود

قلب ها جای غمش عشق هویدا می سرود

این زمان درد و جنگ و حسرت دلها نبود

عشق ها از کودکی تا درد پیری پا ببود

آه، ای کاشم بشد، این بود و، ای کاشم نبود

کاش ها را کاش دل در عاشقی ها هم نبود

گر چه این دنیای حالم در غم و شادی بگنجد

غم برم از دلبرم تا او به شادابی بخسبد

این جهانم را به کاش و کاش دل هم خوش نبود

تا همیشه از برای حتمیت در دل سرود

تو زمون بچگی، زندگی می کردیم

ما با هم شاد بودیم، بچگی می کردیم

بازی شاه و گدا، لی له گرگم به هوا

شوخی و خنده ی ما، عشق فردای دلا

شاه قصه تو بودی، توی بازیه دلم

اون گدای رعیت ساده دل باز بودم

شاه قصه تو بودی، پر غرور و بی صدا

اون گدای ساده دل، عشق من،اشک چشام

زندگی می کردیم، با نداری ساختیم

عشق بود این نان ما، شاه را می باختیم

به گمون خود من، از همون روز قشنگ

دل ما ماله همه، گره دادیم دله هم

می دونم نه نمی گی این و باور داری

آسه آسه به مرور، تو به من می بالی

می دونم گرگ شدی، دلم و دزدیدی

سر بازی یه هویی، عشقم و می دیدی

سر به زیر انداختم تا نفهمی بازم

لی لی قلبم و با قدمت می سازم

پ.ن۱) ای کاش همیشه بچه بودیم و عشق بچگی تو این دوران بچگیش و فراموش نمی کرد.

پ.ن۲)عشق یعنی کودکی کردن.ناز کردن.ناز خریدن.اشک ریختن.قهر کردن باز از نو آغاز کردن.

پ.ن۳)همیشه شروع هم باشیم.به پایان اجازه آغاز ندیم.

نکهت_  عشق تو از دور مشامم پر کرد

نفسم کیکن_  شب را همی آروم کرد

عشق ازگار و وفای دل ما طوفان کرد

عالم و از دل تیمار_  دو عشق محزون کرد

عشق ما از ترای_  غم عالم بگذشت

شادی و عشق چو فرزام به قلبت پر کرد

شادی و در دل کوه داد زدم

نوف او باز به قلب و دل خود جار زدم

از لگ_  عالم بی آب، یه دریا ساختم

از دلش بوته ای از وج به دلم می کاشتم

غم دنیا، دو جهان و دل شب تاریکی

ناهب_ عشق نشد، تا ببرد این نیکی

گرمی_  قلب_  سناک، با کنور_ دل افلاک نشد استه زاو

آبکوهه دل لگ، نتواند که بسباس بگوید از او

کهکشان با همه افرند_  جهان

نتواند که برد عشق_  جوان

پروردگارا عشقت را در دلم کمرنگ مکن.مگذار به گناهی نابخشودنی گرفتار شوم.

هستیم نام تو و عشق جوانیم زتو بود

خواهش و بود و نبودم همه از نام تو بود

می دونی که همه عمرم و دوستت داشتم، همیشه خواسته هام و نیازم و از تو خواستم.

چه شب ها، چه سجده ها که بهت نکردم، چه اشک ها که نریختم، چه التماس ها که نکردم.

خب ندادی، زجه زدم، مریض شدم، خسته شدم، بازم ندادی. دیگه اسرار نکردم، گفتم این

صلاح و خواسته ی توست. این تویی که می دونی چی واسم خوبه و چی بد.

دلم شکست، آره، با همه شکستگی ها باور کردم که تنهام، تنهایی و پذیرفتم، چون تو خواستی،

تنها موندم چون تو هستی. دل شکستگی ها خیلی چیز ها رو ازم گرفت، اعتمادم، عشقم، قلبم

و همه نوری رو که در تو و با تو  حس می کردم، اشک تو چشمام حلقه میزنه وقتی به

 از دست رفته ها فکر می کنم. با اون همه فاصله ای که با تو پیدا کردم، بازم بدجوری دارم

نگاهت و حس می کنم، سنگینیش روی شونه هام حس می شه، ترسش بدنم و می لرزونه،

داری با تعجب بهم نگاه می کنی، میگی : چی شد عشق قدیمت، این نبود زجر و امیدت

این نبود عشقی که بر من داشتی. ولی حالا می فهمم که وقتی بهت احتیاج داشتم

صدات می زدم و می خواستمت، مدت هاست صدات نزدم، پس چرا اینقدر حواست

به من هست، چرا این همه دوسم داری. تو این شبای عزیز همه جوره  با خودم جنگیدم

ولی نتونستم صدات بزنم. دلم شکسته، باشه، باشه، چشم. خواهش می کنم بیشتر از این

 ازم دلگیر نباش، می خوای برگردم؟ باشه، بر میگردم. دوست دارم.

خدایا این تویی من را فراموشت شده

یا منم در این گناه خود، به خود مغرور شده

این غرورم را جفاکاری ندان

 این غرورم را گناه من ندان

این غرورم باور این کینه هاست

کشتن عشق قدیم، دیرینه هاست

زندگی را یک، دو روزی هم بخندیم

کوچه را از غم بشوییم، در ببندیم

کس  به چار دیوار این دل را ندیم

ملک خود را به کس و کاری ندیم

چشم بندیم بر همه مال و منال

سر به زیر اندازد آن فرد وبال

کوچه ی گل کرده را آبی دهیم

بر سر و رویش تب و تابی دهیم

عمر خود را بی هدر چون دربه در

بر سر راه هزاران بی خبر

بی خبر نیستیم از درد زمون

کوچه های مرده ی بی سرنشون

حال خود را دیده ایم

قلب های خسته را بوسیده ایم

من که می دانم، تو می دانی غمم

درد آتش در دل و جان تنم

پس بیا با هم بخندیم بر جهان

این جهان بی ثباتم در عیان