اهل بوشهرم

روزگارم خوش نیست

چاه نفتی دارم، منبعی مملو گاز

و خدایی که در این نزدیکی

شاهد قصه غم های من است

نخل هایی چه بلند، چاه هایی چه عمیق

آب هایی که به آن سوی جهان پیوسته است

من در این شهر بزرگ، چشم هایم به فراسویی دنیا وا شد.

اهل بوشهرم

نسب من شاید 

به علف های کف ساحل دریا برسد

به بلندای دکل های جهاز بادی

پدرم عاشق مرواری۱ بود

و صدف های ته دریا را، یک به یک وا می کرد

او کنار دریا

تشنه در حسرت یک قطره آب

چشم در کنج افق دوخته بود

مادری دارم من

سمبل رنج و ملال

داغ فرزند به دل

چهره اش سوخته در تابش گرمای جنوب

خواهرم سرخک داشت

و در آن لحظه که مرد

اشک از چشم عروسک ها ریخت

مادرم با دستش،چشم هایش را بست

و برادر هایم

همه از آبله می نالیدند

سال هایی که چه سخت، از پی هم می رفت

و در این آبادی

بخت با خانه ما یار نبود

مادرم تشت به سر

رخت ها را لب دریا می برد

و در آب دریا، رخت ها را می شست

زن همسایه ما، از «اوانبار قوام۲»

آب خوردن می برد

شامگاهان به سیاهی میرفت

و تن خسته شب

جای خود را به سپیدی سحر می بخشید

فصل تابستان رفت

پس از آن هم هرگز

هیچ کس شب به روی بام نخفت

با نسیمی نمناک دیده را بگشودم

دل من داشت به آسودگی عادت می کرد

شروه از خاطره ها مان می رفت

و نوای یزله

مژده شادی بی پایان را

به جوانان می داد

کم کمک داشت دلم خوش می شد

دیگر از چشم زن همسایه

قطره اشک سرازیر نبود

سرخک و آبله نابود شدند

و صدای خنده

از تمامی در و پنجره ها می آمد

کودکان فهمیدند،زندگی یعنی چه

گوئیا لذت دنیا را نیز

در دل کوچکشان می دیدیم

عصرهای خنک تابستان

در کنار دریا

نغمه شاد پرستو ها بود

که به ما مژده لبخند بهاران می داد

چشم را وا کردم

چشم ها را شستم

جور دیگر دیدم

شهر من در تپش آتش وخون

یک تنه بار تمامی وطن بر دوشش

خسته از آن همه ناپاکی ها

تا سحر چشم به در دوخته بود

آسمان در دل تاریکی شب گلگون بود

و ز چشم همه انگار که خواب

رفته بودش از یاد

سرو قدان سیه موی به خون غلتیدند

و از آن نخل تناور دیگر

تاره۳ ای بار نداد

آسمان آبی شد

سبزه در سرخی خون می خندید

و سبخزار، گل سرخ به چزابه سپرد

چشم ها را شستم، جور دیگر دیدم

من کسانی دیدم

که لب گنج نشستند و شب

سر بی شام به بالین بردند 

من کسانی دیدم

که همه هستی شان غارت شد

من قطاری دیدم که به سرعت می رفت

و در آن ثروت بی پایان بود

من جوانی دیدم

که پس از هفده سال

سکته پرونده عمرش را بست

پیرمردی دیدم خفته در بستر نفت

بشکه اش خالی بود

و چراغش خاموش

مردهایی که دگر

معنی یزله نمی دانستند

مادرانی که به دخترهاشان 

رسم بر سر زدن و شروه سفارش کردند

مُرده هایی دیدم، در کنار دریا

تشنه بودند هنوز

خوش به حال تو که سبزی امروز

تو که اینگونه تنت هشیار است

بی گمان می دانی

که اگر سردی بی رحم زمستان دیگر

با تو و خانه تو کارش نیست

در عوض مردم «کنگان» هر روز

حسرت قطره آبی دارند

هیچ می دانی تو

تشنگی یعنی چه؟

آب آلوده چه طعمی دارد؟

زندگی یعنی آب؟!

آب هم یعنی مرگ!

باورم نیست که بز های شما

آب این برکه بنوشند ولی

ما به این برکه کُربَک۴ زده عادت داریم

وه چه بدبختم من

که زلالی می کوثر را

درگل آلودی مرداب و لجن می جویم

دیرگاهی است که از چشمه گنداب ولات۵

مردم «نخل تقی۶»

آب را گویی از

حوض کوثر به گلو می ریزند 

 و به همراه طلوع خورشید

ساحلی خفته به گنج

دست خالی گدائیش را

تا لب کوه دماوند کشید

هیچکس با من وتنهایی من یار نبود

تو نخواهی دانست

که در این آبادی

هیچکس مالک اموال خودش نیست

بلی،

سهم ما زین همه ثروت فقر است

چشم ها را شستم

جور دیگر دیدم

در کنار دریا،کودکانی دیدم

که در اندیشه بازی بودند

و از آن جمع کسی دزد نشد

همگی شاه شدند

و به دست همه دندانی تیز

مانده از اسکلت کوسه پیر.

۱ ـ مروارید

۲ ـ آب انبار قوام محل تهیه آب آشامیدنی مردم بوشهر در دهه ۴۰ (پیش از اجرای طرح لوله کشی آب)

۳ ـ بر وزن ژاله شکوفه درخت خرما

۴ – قورباغه

۵ ـ ولایت ، روستا و آبادی

۶ ـ از توابع شهرستان کنگان

ششمین

پرتال فروشگاه ساز اینترنتی بازارگاه

سمپوزیوم بین‌المللی روابط عمومی با شعار
روابط عمومی در خدمت فرهنگ، جامعه و اقتصادآغاز به کار نمود و علاوه بر
همایش، بخش هایی نظیر نمایشگاه توانمندی‌های روابط عممومی و معرفی برترین روابط
عمومی و نشست‌های علمی و تخصصی نیز از بخش
های جنبی این همایش بود.

نشست‌های
علمی و تخصصی این همایش در چهار نوبت برگزار و طی آن ۹ مقاله علمی و تخصصی توسط اساتید ایرانی و خارجی قرائت شد. همچنین یک میزگرد تخصصی با موضوع
روابط عمومی،
رسانه و مهندسی اقتصادی با رویکرد طرح هدفمندسازی یارانه‌ها
برگزار
گردید.

در
این سمپوزیوم که هزار نفر از دست‌اندرکاران
و مدیران روابط عمومی حضور داشتند هوشمند سفیدی دبیر
کل سمپوزیوم اظهار داشت: هدف ما در سمپوزیوم توانمندسازی دست‌اندرکاران روابط عمومی کشور برای عملکرد موثر در حوزه فرهنگی است و هدف دوم ما
ارائه الگوهای برتر در حوزه روابط عمومی‌هاست.

وی
با بیان این‌که در این سمپوزیوم رونمایی از تمبر سمپوزیوم
را خواهیم داشت گفت: یک روابط عمومی حرفه‌یی
روابط عمومی
است که علمی و تخصصی فعالیت کرده و نقاط قوت و ضعف سازمان خود را پیگیری کرده و سیستماتیک و ایده‌آل رفتار می‌کند. او با
بیان این‌که خروجی‌های سمپوزیوم براساس
هدف‌گذاری تعیین می‌شود و ما بسته پیشنهادی برای
توسعه روابط
عمومی‌ها آماده کردیم، با اشاره به ۱۲ محور بسته پیشنهادی
گفت: اصلاح
ساختار و ارتقای جایگاه، روابط عمومی، اصلاح و ارتقای نگرش
مدیران ارشد
به روابط عمومی، ساماندهی مالی و بودجه روابط عمومی، اصلاح
آموزش
دانشگاهی و توسعه آموزشی مداوم روابط عمومی و تاسیس سازمان نظام صنفی روابط عمومی از جمله محورهای این بسته است.

دبیر
سمپوزیوم تدوین مقررات جامع در حوزه روابط عمومی،
تاکید بر تخصصی بودن و سخت و زیان‌آور بودن شغل
روابط عمومی،
لزوم توجه به گسترش روابط عمومی در بخش غیردولتی و خصوصی،
اصلاح نظام
تغییر و انتصاب مدیران روابط عمومی‌، گسترش فرهنگ روابط عمومی در کشور، توسعه روابط عمومی در شاخه‌های مختلف کاربردی و
تدوین منشور اخلاقی روابط عمومی در
کشور را از دیگر محورهای بسته پیشنهادی عنوان کرد.

سیدغلامرضا
کاظمی دینان‌ رییس شورای سیاست‌گذاری
سمپوزیوم هم در ادامه با بیان این که روابط عمومی‌ها هر روز باید روش‌های
خود را تغییر داده و به روز شوند تصریح کرد:
در این سمپوزیوم از کشورهای آمریکا، انگلستان،
استرالیا،
کرواسی، فرانسه و هم‌چنین اساتیدی از کشور خودمان حضور دارند. وی گفت: خواهش من از
آقای سفیدی این است که کنفرانس برای
مدیران سازمان و آشنایی آن‌ها با جایگاه مدیران
روابط عمومی
در سازمان و به‌طور کلی روابط عمومی برگزار کنند. او با تاکید بر این‌که اخلاق حرفه‌یی روابط عمومی یکی از ابزارهایی است که
باید مصوب و ابلاغ شود گفت: امیدواریم
با پیگیری‌های که انجام می‌شود، این بسته سیاستی
توسعه روابط
عمومی مصوب شود.

ناصر
رزاق‌منش – دبیر کل کمیته اطلاع‌رسانی
سمپوزیوم نیز در بخشی از سخنان خود با بیان این که جای یک
خانه روابط
عمومی در کشور خالی است گفت: ما خانه هنرمندان، خانه سینما،
خانه موسیقی
و غیره در کشور داریم و امیدواریم خانه روابط عمومی نیز هرچه
زودتر در
کشور تشکیل و ایجاد شود و جایگاه امیدی برای همه فارغ‌التحصیلان مربوطه باشد.

سمپوزیوم
بین المللی روابط عمومی پس از برگزاری پنج دوره در ششمین دوره از یک گردهمایی علمی تبدیل به یکی از بزرگترین گردهمایی های علمی
روابط عمومی در منطقه و دنیا شده است.

پس
از ارئه گزارش دبیر سمپوزیوم، جاناتان ای جی ویلسون سخنران اول همایش لقب گرفت: وی
گفت انسانها عقاید شخصی خود را دارند و نمیتوان برای آن مرز گذاشت و همانطور که
خدا در قرآن نیز فرموده، وظیفه زنبور را گرد افشانی کردن دانسته و اگر او نباشد
گلی هم نیست ولی گردافشانی ما گرد افشانی فرهنگی است و فرهنگ چیزیست که توسط دستان
ما، فکر ما و کار ما ایجاد می شود و در روابط عمومی و فرهنگ سازی باید صبر داشت و
تا رسیدن به مطلوب زمان می برد.

سپس
دکتر بنیانیان رئیس موسسه پیوست نگاری اظهار داشت: روابط عمومی نقش و کارکرد
سازمان را در راستای منافع جامعه بهبود می بخشد. و فضایی که تحت عنوان مهندسی
فرهنگی و تهیه پیوست فرهنگی بوجود آمده می کوشد تا بداند چگونه به لحاظ نظری و
تئوری جامعه را به گونه ای آماده سازد تا
وقتی سازمان اهداف خود را دنبال می کند، اهداف فرهنگی جامعه را تخریب نکند و نسبت
آن با پیوست فرهنگی اینست که اگر مدیران ما به دنبال پیوست فرهنگی نباشند علوم
اجتماعی و فرهنگی در این حوزه رشد نمی کند و نقطه شروع پیوست فرهنگی مدیران هستند
و مدیر باید خود بخواهد با تمایلات درونی پیوست فرهنگی را لحاظ کند و روابط عمومی
باید با درک و شناخت، این نگاه را منتقل کند که جدا از ابزار پول باید به نگاه
انسانها نیز توجه کرد و نباید فرهنگ را تخریب نمود مثل اینکه شهرداری به جای
اقدامات پیشگیرانه و آموزش فرهنگ نظافت عمومی تمام هزینه های خود را صرف جمع آوری
زباله نماید.

در
ادامه خانم کاترین و ریچارد لنینگ رئیس انجمن بین المللی روابط عمومی در این خصوص
به ایراد سخن پرداختند. خانم کاترین به بیان تجربه های اجرای مهندسی فرهنگی و
پیوست فرهنگی در کشور خود کرواسی پرداخت و ریچارد لنینگ از نقش روابط عمومی در
مهندسی اجتماعی اقتصادی گفت.

وی
با تاکید بر محوریت انسان در روابط عمومی بیان نمود: اخلاق سر لوحه کار روابط
عمومی است و رسالت و اصالت روابط عمومی در این است که اصالت انسانها را حفظ کند.

در
ادامه سخنرانان در دو نوبت صبح و بعد از ظهر به ارائه مباحث خود پرداختند و در
پایان نیز جوایزی به روابط عمومی های برتر در سطح وزارتخانه ها اهداء گردید.

جالب اینجاست در حالی  که  خط
انتقال فاضلاب شهر بوشهر  گنجایش همین حجم را نیز
ندارد مسئولین بهداشتی شهروندان را ملزم با استفاده از انشعاب فاضلاب میکنند. و
جدا از تصفیه خانه مشکلات فاضلاب در شهر نیز بیداد میکند نشت فاضلاب و نشست
آسفالات و سر ریز شدن در خیایان ها از جمله موارد ی است که شهروندان را برای اتصال
به شبکه بی میل کرده است.

مسئولین بهداشتی براساس ماده
۶۸۸قانون مجازات اسلامی که میگوید هر اقدامی که تهدید علیه بهداشت عمومی شناخته شود از جمله
آلوده کردن آب آشامیدنی و دفع غیر بهداشتی فضولات انسانی، دامی و مواد زاید
ممنوع است و مرتکبین چنانچه طبق قوانین خاص
مشمول مجازات شدید تری نباشند به حبس
تا یک سال محکوم خواهند شد  و
همچنین براساس ماده ۲ آیین نامه بهداشت محیط
که میگوید هر اقدامی که تهدیدی برای بهداشت
عمومی شناخته شود ممنوع است و وزارت
بهداشت، درمان و آموزش پزشکی موظف است
پس از تشخیص هر مورد از مواردی که در
حیطه این وزارتخانه باشد به صورت مستقیم اقدام های قانونی فوری اعلام کند و متخلفان نیز از
مقررات بهداشت عمومی تحت پیگیرد قانونی قرار خواهند گرفت  شهروندان را تحت فشار میگذارد ولی باید دید بی
برنامگی های چه کسانی مهمترین تهدید علیه بهداشت عمومی است. این که همه ملزم به
وصل شدن به شبکه فاضلاب شوند فی النفسه عمل خوبی است ولی برای زمانی است که خط خط
انتقال و تصفیه خانه گنجایش فاضلاب شهر را داشته باید.

اگر مسیر منتهی
به تصفیه خانه فاضلاب بوشهر را طی کرده باشد خواهید دید تصفیه خانه فاضلاب شهرک
صنعتی بوشهر به چه زیبایی با جدید ترین سیستم های تصفیه ای احداث شده که تنها دو
حوضچه دارد و به بهترین شکل فاضلاب را تصفیه میکند اما سیستم قدیمی حوضچه ای
فاضلاب شهر بوشهر که حوزچه های متعددی دارد نیز یکی از اشکلات این طرح است.

به هر حال لازم
است هر چه زودتر زیر ساخت های لازم جهت جمع آوری و تصفیه فاضلاب در شهر بوشهر
فراهم شود ما هم امیدواریم که با اجرایی شدن خط دوم انتقال مشکل فاضلاب شهر حل
گردد.

شرکت آب و
فاضلاب استان می بایست در کنار توسعه طرح 
با انجام اقدامات فرهنگی با بهره گیری از مدیران فرهنگی و کارشناسان لازم
در این زمینه بستر لازم جهت جلب اعتماد مردم به فاضلاب شهری را فراهم گردد که یکی
از مهمترین بخش های این زنجیره است که متاسفانه مشکل تمامی پروژه های عمرانی ماست
و مدیران ما بدون بررسی بافت فرهنگی و انجام اقدامات آماده سازی بافت فرهنگی و
همچنین نظر سنجی شروع به ساخت یک پروژه عمرانی می کنند که در برخی موارد هیچ
سنخیتی با منطقه ندارد و جالب اینجاست که همه بخش های پروژه حساب و کتاب دارد به
جز بخش اصلی که ارتباط مردم و پروژه است و جای خالی آن به شدت احساس می شود در
حالی که باید هر پروژه عمرانی یک کارشناس فرهنگی نیز داشته باشد.

وقتی
برای اولین بار موسیقی تیتراژ پایانی مختار نامه را شنیدم مو به تنم سیخ شد و شوقی
زایدالوصفی وجودم را فرا گرفت.اصغر خوانی این زن بوشهری بی شک نوایی است که از دل
برخاسته پس لاجرم بر دل می نشیند.

این
نوا را قبلا به صورت کامل شنیده بودم و در تیتراژ تنها بخش لالایی آن گنجانده شده
بود اما همین یک لالایی کافیست تا انسان را دگرگون کند.نوایی که شنیدن آن در حالت
عادی انسان را دگرگون میسازد، حال تصور کنید که این لالایی در پایان سریالی پخش
شود که قرار است واقعه جانسوز کربلا را به تصویر بکشد.لالایی آنچنان سوزناک است که
انگار خواننده برای عزیز تازه از دست رفته خود نوحه می خواند.

محرم
دربوشهر شور و نوایی غیر قابل وصف دارد  و
نوحه ها آنچنان دقیق و اصولی ساخته شده که هر گاه آهنگ سازان مطرح کشور می خواهند یک
اثر فوق العاده ارائه دهند  به سراغ موسیقی
عزاداری  بوشهر می آیند. نوحه ها آنچنان حزین
و اشعار آنچنان زیباست که شنونده را با حادثه درگیر میکند و به آن پیوند می زند و
عزاداران آنچنان گرد هم می چرخند که گویی دور شهیدان صحرای کربلا حلقه زده اند.

موسیقی
عزاداری بوشهر حساب جداگانه ای در بین موسیقی دانان کشور دارد. چرا که مویه
ها وناله های این عزاداری وقتی در کوچه پس کوچه های شهر می پیچد کوه غمی است که شنونده را
از پای می افکند و دل هر رهگذری را تکان می دهد. در سال های اخیر در بسیاری
از فیلم ها و سریال های مذهبی تاریخی و همچنین دفاع مقدس ازموسیقی دانان و آواها و
نواهای این خطه از کشور استفاده شده  است.از نوحه الوداع درسریال سربداران گرفته تا موسیقی
متن یوسف پیامبر یا نوحه « لیلا بگفتا» که به نام ممد نبودی شهرت یافته و دهها یای
دیگر

اما
نکته ای که در همگی به وضوح دیده می شود اینست که تقریبا در تمامی موارد نه اسمی
از بوشهر و نه از خواننده وآهنگساز می آید. تقریبا همگی نیز به یک اثر فوق العاده
در موسیقی کشور تبدیل می شود. همین چند وقت پیش بود که رضا صادقی خواننده پاپ با
کپی برداری از یک نوحه بوشهری آنرا به نام خود در یک آلبوم عاشورایی اجرا کرد.
نوحه ممد نبودی نیز خود یک نمونه آشکار است.

در
خبر ها آمده بود که عده ای به خاطر پخش صدای یک زن در تیتراژ پایانی مختار نامه به
صدا و سیما اعتراض کرده اند که البته باید توجه داشت که نام آنرا نمی توان
خوانندگی گذاشت بلکه  یک موسیقی بی کلام است
که خواننده زن شعری یا کلامی نمی خواند و صرفا یک نوای لالایی جانسوز است که در غم علی اصغر
سرداده شده. ضمن اینکه سال
هاست صدای خوانندگان زن گروه های کر در لابلای موسیقی متن فیلم ها و سریال ها پخش می شود و کسی
هم اعتراضی نکرده است. موسیقی متن “خاک سرخ“ مثالی برای این ادعاست.

به
هر حال توجه به موسیقی بوشهر در سریالی که عظیم ترین پروژه سینمایی کشور است خود
نشان از غنای موسیقی بوشهر دارد و نشان از وجود جنبه های بکری دارد که هنوز به
خوبی به آن پرداخته نشده.خبر اجرای گروه های موسیقی بوشهر در فستیوال های برگزار شده
درکشورهای مختلف نشان دهنده این غنا و زیبایی بی حد و حصر آن است که باید هر چه
بیشتر و بهتر به آن پرداخته شود و رسانه های محلی می توانند، نقش بسیاربزرگی در
این راه ایفا نمایند.

عبدالرضا میگلی نژاد ……………………………………………………………………………………………………………..

وقتی
برای اولین بار موسیقی تیتراژ پایانی مختار نامه را شنیدم مو به تنم سیخ شد و شوقی
زایدالوصفی وجودم را فرا گرفت.اصغر خوانی این زن بوشهری بی شک نوایی است که از دل
برخاسته پس لاجرم بر دل می نشیند.

این
نوا را قبلا به صورت کامل شنیده بودم و در تیتراژ تنها بخش لالایی آن گنجانده شده
بود اما همین یک لالایی کافیست تا انسان را دگرگون کند.نوایی که شنیدن آن در حالت
عادی انسان را دگرگون میسازد، حال تصور کنید که این لالایی در پایان سریالی پخش
شود که قرار است واقعه جانسوز کربلا را به تصویر بکشد.لالایی آنچنان سوزناک است که
انگار خواننده برای عزیز تازه از دست رفته خود نوحه
می خواند.

محرم
دربوشهر شور و نوایی غیر قابل وصف دارد  و
نوحه ها آنچنان دقیق و اصولی ساخته شده که هر گاه آهنگ سازان مطرح کشور می خواهند یک
اثر فوق العاده ارائه دهند  به سراغ موسیقی
عزاداری  بوشهر می آیند. نوحه ها آنچنان حزین
و اشعار آنچنان زیباست که شنونده را با حادثه درگیر میکند و به آن پیوند می زند و
عزاداران آنچنان گرد هم می چرخند که گویی دور شهیدان صحرای کربلا حلقه زده اند.

موسیقی
عزاداری بوشهر حساب جداگانه ای در بین موسیقی دانان کشور دارد. چرا که مویه
ها وناله های این عزاداری وقتی در کوچه پس کوچه های شهر می پیچد کوه غمی است که شنونده را از پای می افکند و دل هر رهگذری را تکان می
دهد. در سال های اخیر در بسیاری از فیلم ها و سریال های مذهبی تاریخی و همچنین دفاع
مقدس ازموسیقی دانان و آواها و نواهای این خطه از کشور استفاده شده  است.از نوحه الوداع درسریال سربداران گرفته تا موسیقی
متن یوسف پیامبر یا نوحه « لیلا بگفتا» که به نام ممد نبودی شهرت یافته و دهها یای
دیگر

اما
نکته ای که در همگی به وضوح دیده می شود اینست که تقریبا در تمامی موارد نه اسمی
از بوشهر و نه از خواننده وآهنگساز می آید. تقریبا همگی نیز به یک اثر فوق العاده
در موسیقی کشور تبدیل می شود. همین چند وقت پیش بود که رضا صادقی خواننده پاپ با
کپی برداری از یک نوحه بوشهری آنرا به نام خود در یک آلبوم عاشورایی اجرا کرد.
نوحه ممد نبودی نیز خود یک نمونه آشکار است.

در
خبر ها آمده بود که عده ای به خاطر پخش صدای یک زن در تیتراژ پایانی مختار نامه به
صدا و سیما اعتراض کرده اند که البته باید توجه داشت که نام آنرا نمی توان
خوانندگی گذاشت بلکه  یک موسیقی بی کلام است
که خواننده زن شعری یا کلامی نمی خواند و
صرفا یک نوای
لالایی جانسوز است که در غم علی اصغر سرداده شده. ضمن اینکه سال هاست صدای خوانندگان زن گروه های کر در لابلای
موسیقی متن فیلم ها و سریال ها پخش می شود و کسی
هم اعتراضی نکرده است. موسیقی متن “خاک سرخ“
مثالی برای این ادعاست.

به
هر حال توجه به موسیقی بوشهر در سریالی که عظیم ترین پروژه سینمایی کشور است خود
نشان از غنای موسیقی بوشهر دارد و نشان از وجود جنبه های بکری دارد که هنوز به
خوبی به آن پرداخته نشده.خبر اجرای گروه های موسیقی بوشهر در فستیوال های برگزار شده
درکشورهای مختلف نشان دهنده این غنا و زیبایی بی حد و حصر آن است که باید هر چه
بیشتر و بهتر به آن پرداخته شود و رسانه های محلی می توانند، نقش بسیاربزرگی در
این راه ایفا نمایند.

با این عنوان می شناسنمان ولی نتوانستیم
جایگاه مقدسش را حفظ کنیم و از این بابت سرگشته و شرمساریم.

دو سه سالی هست که فعالیت حرفه ای در
این عرصه را کنار گذاشته ام.آن موقع ها واقعا سخت و طاقت فرسا بود.الان که دیگر
وضع آز آن هم بد تر شده.سال به سال دریغ از پارسال. حال ما مانده ایم و عنوانی که
تنها نام آنرا یدک می کشیم.

الی ماشالله شهر پر شده از خبرنگارانی
که راه شهر را یاد گرفته اند و نه اهل سیاه نمایی هستند نه تشویش اذهان عمومی.می نویسند
و آنها هم کیف می کنند و صدای به به و چه چه شان تا بس چغادک به گوش میرسد.ایام به
کامتان.حق یارتان

هنرمند نامدار و توانا و متواضع، استاد محمد نوری از میان ما رفت و به دیدار
پروردگار شتافت و اصحاب هنر و فضیلت و دوستداران ایران و فرهنگ بارور
ایرانی – اسلامی را داغدار کرد.

سراینده ترانه ای وطن  اینک به تاریخ
پیوسته است، ولی یاد و نام او و آثار گران سنگش سرمایه بزرگی برای همه
فرهنگ دوستان و هنر شناسان و خداپرستان انسان دوست است.
من این مصیبت را
به جامعه هنری،  و فرهنگی کشور و به خانواده مکرم او از صمیم قلب
تسلیت عرض می کنم و از خدای قادر متعال برای روان بلندش آمرزش و رحمت
گسترده طلب می کنم.

صدای نوری آرامش عجیبی بر قلب آدم طنین انداز می کند و نشان از آرامش باطنی او دارد.صدایش همیشه جاویدن

آلبوم سرزمین خورشید. دانلود کنید

هنوز اون کاغذ هوای یه
متر و نیمی که تو قهرمانی برزیل تو جام ۹۴ هوا کردی و رنگ لباس برزیل بود یادمه.شماره
۱۱روماریو،شماره ۷ببتو

گرما و شرجی مرداد و
دویدن تا حد مرگ زیر آفتاب سوزان زمین فوتبال عقاب به عشق پله شدن رو هنوز به یاد
دارم.

گفتی پله باش و گفتی
که خوم دیدم پله اینجوری تمرین میکرد و ما باور کردیم و گفتیم اگه دیدیش بگو عشق
مایی، غاقل از اینکه تو فیلمش رو وقتی کویت ۳ پخش میکرد دیده بودی و تو نبود
اینترنت و یوتیوب با چه بدبختی ای فیلم ویدئویی تمرینای برزیل برای ما پیدا کرده
بودی.

هنوز تلوزیون ۴۰
اینچ  تو 
اتاقت و   ویدئویی که  بدلیل ممنوعیت تو مقنار ننت پیچیده بود یادمه که
ساعت ۲ تا ۴ با چه خارکوری ای تمرینات برزیل برامون پخش میکردی و مثل باشگاه های
متمول امروزی که آنالیزور دارن خودت هم مربی بودی هم آنالیزور احمد ککات هم
تدارکات. ولی یادمم نرفته که  از ساعت ۱۱که
ابوظبی کارتون گرندایزر پخش میکرد همه بچه ها جمع میشدن تو خونتون و آبوات هم همینطور
شیرینی میداد به بچه ها.

یاد آدامسای ۲ تومنی
که به عشق در اومدن عکس پله، زیکو،سوکراتس، روماریو، ببتو و دونگا میخریدیم به
خیر.آلبومش هنوز ته کمدمه و نگرش داشتم و هر وقت جام جهانی میشه یه نگاهی بهش
میندازم و یادی از اون روزا میکنم

هنوز جام ۹۴ و دونگا و
ببتو و روماریو یادم نرفته.هنوز جنگ و دعوا برای زیر تلوزیون خوابیدن و جای خوب
گرفتن یادم نرفته.احساس میکردیم هر کی به تلوزیون نزدیک تر باشه به روماریو و ببتو
هم نزدیکترن.

یادمه که بعد بازی خیابون
فرودگاه شلوغ شد و همه اومدن بیرون و تو هم مثل سفیر برزیل تو محله ی فرودگاه به
خیل مشتاقان ابراز احساسات میکردی.

یادش بخیر.جام  ۲۰۰۲ هم که برزیل قهرمان شد تو هنوز همون محمود
بودی ولی ما دیگه نای پله شدن نداشتیم.ولی همچنان عاشق بودیم و هستیم.محمود هنوز
هم برزیلته

یکی( دسته اول) کسانی که
خودشان (دست به خلق یک اثر هنری میزنند) و در هنر صاحب  نبوغ هستند و در این
بین  دسته ای می دانند که نبوغ دارند و دسته
ای هم نمی
دانند.

انسانهایی چون سعدی،
حافظ،مولانا، بتهون، داوینچی و…. در این دسته جای دارند.

میگویند روزی بتهون در
گذرگاهی با یکی از شاعران مطرح فرانسه مشغول صحبت بود که یک نجیب زاده رد شد و آن
شاعر به او تعظیم کرد

بتهون در واکنش به این قضیه کار
به آن شاعر گفت: امثال این شاهزاده در این کشور زیاد است ولی همچون من و تو در این
کشور یکی بیشتر نیست.

دسته دوم کسانی هستند که خود
خالق اثر نیستند و نبوغ آنها در خوب تقلید کردن
است. بعنوان
مثال صدای فلانی را خوب تقلید می کنند، یا فلان نمایشنامه را که توسط یک
نویسنده معروف نوشته شده به خوبی به روی صحنه می برند و زیبا نشر می دهند.

دسته سوم کسانی اند که خود
را هنر مند می دانند ولی هنرمند نیستند یعنی
نه از خود
نبوغی دارند و نه زیبا تقلید می کنند. و زیادند از این دسته و کم اند از
دسته دوم

بسیاری از آثاری که هنرمندان
نامی جهان خلق کرده اند شاهکارهایی بوده اند که در زمانی خاص آن را خلق کرده اند و حتی
برای بار دوم خود آنها نیز قادر به خلق آن نیستند.

فرض کنیم به داوینچی
بگویند تابلو شام آخر را دوباره به تصویر بکش.قطعا نخواهد توانست به
زیبایی تابلو قبلی نقاشی کند چون حس و حالی که در آن زمان داشته را دیگر ندارد.

یا مثلا مولانای
خودمان  که سه سال مثنوی او پرفروش ترین کتاب جهان
بود. هنگامی که
دفتر اول مثنوی را نوشت با استقبال چشمگیری مواجه شد و همه
او را به نوشتن
دفتر های بعدی تشویق می کردند ولی او به مدت ۲ سال چیزی
ننوشت و در
جواب همه به این جمله بسنده می کرد که: چه بنویسم چیزی نمی آید.چون حس و حال خلق
یک اثر چشمگیر را نداشت. وبعد از ۲ سال
اینگونه شروع کرد که:

مدتی این مثنوی تأخیـر
شد         مهلتی بایست تا خون شیر شـد

(اعتقاد بر اینست که شیری که
از پستان خارج می شود زایده خون است)

بسیاری هنرمندان بزرگ با یک
اثر معروف می شوند و دیگر هیچگاه نخواهند توانست اثر قبلی را تکرار کنند و آثار
بعدی آنها بواسطه شهرتی که از اثر اولشان کسب کرده اند مقبول میگردد

ویکتور هوگو بزرگترین
شاعر ، داستان نویس و درام نویس قرن
نوزدهم فرانسه
و بنیانگذار مکتب رومانتیسیسم هنگامی که رمان
بی نوایان را نوشت هیچکس حاضر به چاپ آن نشد.تا
اینکه یک ناشر
دسته سه با کلی منت متن او را خواند و وقتی که دید زیباست
گفت من آنرا
چاپ می کنم و ویکتور هم که دیگر بی خیال چاپ آن شده بود با بی میلی
پذیرفت و رفت سراغی از ناشر نگرفت و هنگامی که رمان نیاز به تجدید چاپ داشت، ناشر
نشانی از ویکتور نداشت تا اجازه او را کسب
کند.ویکتور بعد از مدتی به اصرار یکی از
دوستان که
نوشته های او را خوانده بود بر آن شد تا بداند آیا رمانش چاپ شده  یا نه؟ برای همین تکه کاغذی به
اندازه کف دست برداشت و در آن یک علامت سوال کشید و به نشانی ناشر
فرستاد و ناشر نیز که از دریافت نامه و یافتن
آدرس ویکتور
خوشحال شده بود در جواب او یک علامت تعجب در یک کاغذ به اندازه کف
دست کشید و برای او فرستاد به این معنی که چه کرده ای تو. واین به عنوان کوتاه ترین نامه نگاری جهان معروف شد.

تابستان
سال ۸۵ نزدیک به ساعت ۷ بعد از ظهر در دفتر هفته نامه در حال تنظیم مطلبی بودم که
سلامی به لهجه اصفهانی مرا از غرق شدن رهاند.

سرم را
بالا آوردم و پاسخش را دو دستی تحویلش دادم.برگه ای تا خورده از بغل فانوسقه اش بیرون
آورد و گفت: لطفا بخوانیدش. تای کاغذ  را باز
کردم و نگاهی به آن انداختم با خط درشت تیتر زده بود: بوشهر شهر بو و لب مطلب این
بود که بوی نا مطبوع در این شهر از همه جا به استشمام می رسد و همینطور که مطلب را
می خواندم خودش هم توزیع می داد که مثلا…. من که از تیتر مطلب خوشم نیامده بود و
حس ناسیونالیستی مرا آزار می داد حرفش را قطع کردم و گفتم یا خودت توضیح بده یا
بزار مطلب را بخونم. رفیقش که معلوم بود سرباز صفر است و یادش رفته بود کلاهش را
زیر سقف بیرون بیاورد و یه جورایی داشت با کلاهش حال می کرد با آرنج به شکمش زد و
گفت راست میگه دیگه.

مطلب که تمام شد سرم را بالا آوردم و گفتم شما بیشتر از اینکه بخواهید مشکلی را حل کنید
توهین کرده اید و از من اصرار و از او انکار و در آخر هم کلی نصیحتش کردم که مطلبت
را بزار پیش خودت بمونه درست نیست آدم نون نمک یه عده رو بخوره و بعد نمکدونشون رو
شوت کنه. قضیه که ختم بخیر شد آهی کشیدم و به کارم ادامه دادم.

سکانس
دو:  ترمینال مسافربری شهر

خانمی
مسن به همراه همسرش از پله های اتوبوس پیاده شدند و خانم بعد از گفتن یک اوف بلند
گوشه روسری اش را جلوی دهانش گرفت و با لهجه شیرازی گفت: « اینجو بوشهره یا شهر بو»
ناخودآگاه به یاد حرف سرباز اصفهانی افتادم آهی کشیدم و اینبار تسلیم شدم.

بوی
مشمئز کننده فاضلاب امان هر مسافری را در بدو ورود به ترمینال می بُرد و روان آدم
را آزرده می کند. راستی این چه رسم مهمان نوازی است که ما بوشهری ها را به این نام
می شناسند.مگر نه قرار است آنجا محل نجات بیمارن شود. بیمارستان و ترمینال پیشانی
یک شهرند و هر دو محل تجمع. حالا تصور کنید که فردا قرار است خانواده یک مریض که
از راه دور آمده اند در حیات بیمارستان نگران حال مریضشان باشند.قضاوت با شماست

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

قضیه
تنها به اینجا ختم نمی شود، محلات قدیمی شهر که باید مرکز توریستی شهر باشد هم از بوی فاضلاب بی
نصیب نمانده و گوی سبقت را از سایر محلات ربوده است و الی ماشاالله از این موارد مشابه که شما میدانید
و من نمیدانم

   ?       

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

به نام آب،نه سیل طغیانگر .به نام باد
نه طوفان ویرانگر، به نام خاک نه خاک خونین  به نام آتش،آتشی که گرما می بخشد نه آتشی که
خانه ها را خاکستر می کند و به نام خدایی که هستی کمترین نشانه اش است.

آقایان و خانم ها بهار تمام نشده است.

طی روزهای پایانی سال و در این ۲ هفته
گذشته از شروع سال، کارهایی را انجام دادیم که نشان از نو شدن بود. خانه ها را از
چرکی و لباس ها را از چروکی پاک کردیم. در تنگ ها ماهی انداختیم.فرش ها را به آب و
ملافه ها را به باد سپردیم. کوچه و بازار را پر کردیم و دویدیم و دویدیم تا برسیم.

مشکلات آدم همیشه همان هاست که بوده و
تجربه شده و دوباره نیز خواهد شد و همه این ها با امید پشت سر گذاشته شده و امید
به تازگی همیشه همراهمان بوده و تا زمانی که باشد بهار نیز هست. و پایان بهار
زمانیست که حرص و ولع دویدن نداشته باشیم و قلبمان برای کسی نتپد.

مبادا از این موج جا بمانیم و تنگمان
خالی بماند و سیزده ما به در نشود.

بهار تمام نشده است.

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

سه سال
پیش بدنبال اتفاقات سیاسی که در آن زمان رخ داد پیشنهادی به شورای شهر بوشهر ارئه
شد که نتیجه آن تصویب روز ۱۸ اسفندماه سالروز تاسیس مدرسه سعادت به عنوان روز
بوشهر شد و مقرر گردید در این روز با برگزاری جشن هایی این نام جاودانه بماند شاید
جرقه اولیه تصویب این روز طی یک اتفاق سیاسی باشد ولی امروز بعد از گذشت ۳ سال با
کمی تفکر می توان دریافت که این روز چه محاسنی  نه تنها برای شهر و استان بلکه کشور می تواند
داشته باشد و مستلزم این است که این روز ازمسائل سیاسی و جناحی خارج شده و یک روز
عزیز برای فرد فرد ساکنین این شهر و هر کسی که دل در گرو این شهر دارد باشد.

متاسفانه
طی ۳ سال گذشته روز بوشهر آن گونه که شایسته نامش 
بوده از سوی مسئولین جدی گرفته نشده و به پتانسیل مردمی که در آن نهفته توجهی
نشده است. این روز باید به مهمترین اتفاق شهر و استان بدل شود و رسیدن به این آرمان
 برنامه ریزی و سیاست گذاری همه جانبه ای
را طلب می کند که باید از خواست و طلب کرد.

امیدواریم
در سومین سال برگزاری این جشنواره برای مسئولین ما جا افتاده باشد که برگزاری
مراسم  این روز تنها مختص شورا و شهرداری
نیست و پشتوانه اش باید مسئولین ارشد استان باشند و تک تک نهادها بسته به نوع
فعالیت بخشی از کار را در دست بگیرند.البته همکاری نهاد های دولتی بیشتر باید جنبه
حمایتی و نظارتی داشته باشد چر اکه اعتقاد دارم چنین اقداماتی تا مردمی و خود جوش
نباشد بازدهی ندارد و خود مردم باید این جشن ها را برگزار کنند.

بی
شک  برگزاری این جشنواره یک اقدام فرهنگی
موثر است و با اعتقاد به این که فعالیت های فرهنگی موثر ترین ابزار رشد و بالندگی است، می بایست سهمی عمده از اعتبار
بخش فرهنگ استان داشته باشد چرا که منافع آن تنها عاید شهر بوشهر نمی شود. بر هیچ
کس پوشیده نیست که این جشنواره علاوه بر تلطیف روحیه شهروندان می تواند زمینه جذب
گردشگران زیادی باشد که با حضور آنان شهر نیز رونق دوباره ای گیرد به شرطی که
برنامه ریزی دراز مدتی در این زمینه صورت گیرد و به مرور زیرساخت های آن نیز محیا
گردد.بهتر نیست شرکت آب و فاضلاب جشنواره آب خود را در این ایام و با گرایش بومی
محلی برگزار کند یا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نمایشگاه سالانه صنایع دستی خود
را در چنین روزی برگزار کند تا ضمن برگزاری شکیل تر این مراسمات استقبال کنندگان
بیشتری نیز داشته باشد.

چه
بهتر بود که این جشنواره با نوروز همراه می شد و با حضور میهمانان نوروزی این
جشنواره برگزار می شد تا علاوه بر برنامه ریزی بهتر برای مهمانان اوقات فراغت شهروندان
نیز به نحو مطلوبی پر می شد. ضمن اینکه در آن زمان فراغت بال بیشتری برای رسیدن به
چنین برنامه هایی هست. ما هر ساله در ایام نوروز جشن ها و نمایشگاه های زیادی
برگزار می کنیم و چه بهتر که همه ی این برنامه ها زیر نام روز بوشهر جمع شوند.

پیشنهاداتی
برای هر چه بهتر برگزار شدن این روز دارم که امیدوارم مفید باشد و مورد استفاده
قرار گیرد.

-
باز هم تاکید می کنم تا این روز برای تک تک شهروندان مهم نبوده و مشارکت جمعی
نباشد به یک اتفاق مهم تبدیل نخواهد شد و هر کس هر هنر و ایده ای دارد که فکر می
کند قابل عرضه است باید دبیرخانه این جشنواره آن را ثبت کرده و در صورت تایید به
مرحله اجرا برسد. مردم ایران خصوصا مردم بوشهر در امر کارهای مشارکتی حرف های
زیادی برای گفتن دارند.

-
این جشنواره باید علاوه بر تلطیف روحیه مردم و ایجا فضای شاد فرصتی برای معرفی شهر
و استان در زمینه توانمندی های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، صنعتی باشد و می بایست
به درآمد زایی برسد تا زمینه جذب سرمایه گذاربرای سرمایه گذاری در این جشن بزرگ
ایجاد شود.

-
حمایت رسانه ها از این جشنواره ضروری است و می بایست درهر رسانه ای اعم از تلوزیون،
رادیو، نشریات، اینترنت و غیره بخش ویژه ای به این مهم اختصاص یافته و در خصوص
برنامه ها، مزایای برگزاری و چگونگی برگزاری اطلاع رسانی کند.همچنین ستاد برگزاری
جشنواره نیز میتواند با انتشار خبرنامه روزانه ضمن معرفی برنامه های این مراسم به
معرفی جاذبه های گردشگری، تفریحی و سیاحتی بپردازد و بخشی ویژه در ستاد برگزاری به
خبرنگاران اختصاص یابد. علاوه بر آن باید در اماکن عمومی و پایانه های مسافربری و
فرودگاه ها نیز کیوسک های اطلاع رسانی مخصوص این جشنواره قرار گیرد.

-
هتل ها، رستوران ها و آژانس های مسافرتی می بایست تبلیغات وسیعی در این زمینه
انجام دهند و با قیمت های مناسب ویژه این مراسم از میهمانان پذیرایی کنند.

- برگزاری
مراسم مذهبی
و جشن‌های  مختلف که منعکس کننده افسانه‌ها،
حماسه‌ها و داستان‌های قومی مردم بوشهر و از سوی دیگر نشان‌دهنده
اعتقادات و باورهای مذهبی مردم باشد باید بخشی از این جشنواره را تشکیل دهد.

-
برگزاری نمایشگاه هایی  در زمینه معرفی
معماری،هویت شهری، آثار عکاسی و نقاشی، نقشه های تاریخی بوشهر، اسناد و نسخ خطی،غذاهای
بومی محلی (همراه با ارائه توضیحات در مورد نحوه ساخت و چاشنی های استفاده شده در
آن و پذیرایی از بازدیدکنندگان در سر سفره‌ای رنگین از انواع غذاهای محلی)، آیین های سنتی ، وسایل و ادوات صیادی
که علاقمندان زیادی می تواند داشته باشد، صنایع دستی نظیر گلیم و گبه، حصیر بافی،
توربافی،گرگور بافی و غیره همراه با ارائه توضیحات و نحوه ساخت

- انتشار تمبر ویژه روز بوشهر

- می
بایست تمهیداتی اندیشیده شود تا مردم به راحتی بتوانند از کشتی های قدیمی و جدید و
ناوچه های جنگی جدید و قدیمی بازدید کنند. مسئله ای که برای خود مردم شهر هم یک
آرزوست و دیوار های بلند مراکز نظامی که بخش اعظمی از ساحل شهر را در اختیار دارند
مانع از این کار شده است. میباست بخشی ویژه تشریفات و بازدید ها حداقل در این
ایام  در این مراکز ایجاد شود. مثل نیروگاه
اتمی که تورهای بازدید ترتیب می دهد و سالنی ویژه بازدید و ارائه توضیحات توسط
کارشناسان دارد.

-
برگزاری مسابقاتی نظیر: عکاسی، وبلاگ نویس، فیلم، خاطره،ماهیگیری در یک منطقه
مناسب از ساحل،شنا در دریا،،غوص در دریا ،قایقرانی با قایق های پارویی چوبی و دست
ساز به سلیقه شرکت کنندگان و طراحی مسابقات جدید نظیر بالا رفتن از درخت نخل،رنگینگ
خوری با دست های بسته(که میتواند یک بخش جنبی از نمایشگاه غذاهای بومی محلی باشد.)

-
برگزاری بازیهای بومی محلی توسط تربیت بدنی در دید عموم  ضمن توضیحات کارشناسان و پخش بروشوری که این
بازی ها و نحوه اجرای آن را معرفی می کند.

-
برگزاری کنسرت های موسیقی می بایست یکی از مهمترین بخش های این جشنواره باشد که هر
شب درمکان های مختلف برگزار گردد. اجرا در فضای باز میتواند خیل عظیمی از مشتاقات
را به سوی خود جذب کند جنبه هایی از موسیقی آیینی،محلی(نظیر شب شروه)،سنتی و
پاپ  میتواند فرح بخش باشد.

برگزاری
مسابقات مهم ورزشی نظیر یک جام چهار جانبه فوتبال با حضور تیم های شاهین،
ایرانجوان و دو تیم مطرح فوتبال کشور که حضور آنها بار سانه ای زیادی برای این روز
داشته.

-
برگزاری همایش بوشهر شناسی با ارائه مقالات دسته اول و تجلیل از پیشکسوتان شهر در
زمینه های مختلف در این همایش اعم از نخبگان علمی چهره های فرهنگی، ورزشی،
هنری،معتمدین شهر و شهروندان نمونه، بانیان مساجد، ایثارگران

-
اختصاص بخشی از درآمد های این جشنواره به تحقیفات باستانشناسی و بوشهر شناسی

-
نامگزاری یک بزرگراه ، خیابان مهم یا میدان در پایتخت به نام بوشهر یا نامگذاری یک
کشتی به این نام که باید توسط نمایندگان مردم در مجلس پیگیری شود.

-
دعوت از چهره های برجسته کشور در زمینه های مختلف جهت حضور در این مراسم تا ضمن
شرکت به این مراسم غنا بخشند و  به دنبال
آن این مراسم  بازتاب گسترده تری در رسانه
ها داشته باشد.

-
سینما ها می بایست برنامه ویژه ای در این ایام داشته باشند و علاوه بر ارائه تخفیف
ویژه در سانس های فوق العاده در صورت وجود فیلم هایی که مایه ی بوشهر شناسی داشته
باشند را به نمایش گذارند.

-
بناهای تاریخی نظیر عمارت های قدیمی، بازار قدیم، مساجد قدیمی می بایست در این
ایام به نحو مطلوبی پذیرای بازدید کنندگان باشند.

اختصاص
غرفه ای در نمایشگاه بین المللی بوشهر و سایر نمایشگاه های سرمایه گذاری  و گردشگری در داخل و خارج کشور از سوی
استانداری و ستاد سرمایه گزاری جهت معرفی این روز و برنامه های آن به منظور جذب
گردشگر و سرمایه گذار

بخش زیادی از پیشنهاداتی که ارانه شد اقداماتی است که پیش از
این بعضا به طور پراکنده برگزار شده و قابلیت اجرایی آنها بسیار بالاست اما تا
کنون تحت یک نام خاص برگزار نشده اند.

هرچند برپایی این جشنواره به شکل کنونی  نیز قدمی در جهت توسعه فرهنگ و اندیشه مردم این خطه زرخیز به شمار می‌آید
اما امید به فرداهایی روشن‌تر را در دل‌ها زنده می‌کند. امید به روزی که این
جشنواره در خور شان و نام بوشهر برگزار شده و زمینه معرفی بوشهر عزیز را بیش از
پیش پدید آورد.

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

بهتر نیست شرکت آب و فاضلاب
جشنواره آب خود را در این ایام و با گرایش بومی محلی برگزار کند یا سازمان میراث
فرهنگی و گردشگری نمایشگاه سالانه صنایع دستی خود را در چنین روزی برگزار کند تا
ضمن برگزاری شکیل تر این مراسمات استقبال کنندگان بیشتری نیز داشته باشد.

امیدواریم در سومین سال
برگزاری این جشنواره برای مسئولین ما جا افتاده باشد که برگزاری مراسم  این
روز تنها مختص شورا و شهرداری نیست و پشتوانه اش باید مسئولین ارشد استان باشند و
تک تک نهادها بسته به نوع فعالیت بخشی از کار را در دست بگیرند.

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

در
این نوشتار سعی شده است به مقوله مهاجر پذیری نگاه عمیق تری شود و به این سوال که
آیا مهاجر پذیری یک فرصت است یا تهدید پاسخ داده شود.

در
میان عوام در محاورات روزانه بسیار این جملات را شنیده ایم: «دیگه تو شهر بوشهری
نمونده»،«شهر پر بالاسونی شده »،  همه
اینها از حس ناسیونالیستی و سرزمین پرستی مردم ما سرچشمه می گیرد که گاها باعث
واکنش های احساسی نیز همراه می گردد.

یک از
مهمترین دلایل مهاجرت از شهرو روستاهای اطراف به مرکز استان مشکلات اقتصادی است و
سهمی حدود ۷۰ درصد را به خود اختصاص می دهد. کسب شغل و درآمد یکی از مهمترین دلایل
مهاجرت از روستاها به شهر است که در بوشهر نیز سهم عمده ای را به خود اختصاص می
دهد. تجمع و تمرکز امکانات در مرکز استان و مشکلات زیرساختی در شهرستان
ها و روستاها خود مزید بر علت می گردد. از این‌‌رو دولت باید در شهرستانهای استان‌های
محروم تسهیلات بیشتری
همچون
افزایش سهم آنها
در تولید ناخالص داخلی، افزایش سهم بودجه‌های عمرانی، اعمال سیاست‌های
تشویقی و ارائه معافیت‌های مالیاتی برای استقرار صنایع
و بخش‌های اشتغال‌زا
در این شهرستان اختصاص دهد.

در
کنکاش برای بررسی  دلایل مهاجرت از
استانهای همجوار به استان ما هم دوباره به انگیزه های پیش گفته می رسیم. علیرغم
اینکه در استانهای همجوار و دور دست امکانات بهتری نیز فراهم است ولی مشاهده می شود
که جمعیت زیادی از شهر را مهاجران تشکیل میدهند که بعضا با انگیزه کسب و کار و به
دلیل پایین بودن درآمد در محل زندگی خود به بوشهر مهاجرت کرده اند.

افزایش
مهاجر پذیری میتواندمشکلاتی برای یک شهر به همراه داشته باشد از جمله شلوغی،
ترافیک، افزایش بی رویه بهای مسکن،کسب فرصت های شغلی توسط مهاجرین و ماهش فرصت ها
برای بومیان یا برخی مشکلات اجتماعی….

امادر
کنار همه این مشکلات مهاجرت مزیت هایی نیز می تواند داشته باشد که در صورت برنامه
ریزی صحیح می تواند به یک فرصت بدل شود. باید به این نکته توجه داشت که هر کسی این
توان را در خود نمی بیند که به دیار دیگری مهاجرت کند و هر کس به این کار دست زد
قطعا در خود توانی یافته است که برنامه ریزان شهری باید با شناخت این توانایی ها
برای آن برنامه ریزی کنند.

کشور
هایی مثل استرالیا یا کانادا که کشورهای مهاجر پذیری هستند برای انجام این مهاجرت
ها برنامه ریزی هایی کرده اند به نحوی که هر مهاجر را مثل یک پازل در جای خود قرار
می دهند و بیشتر به فکر رفع نقاط ضعف خود هستند تا فراهم آوردن امکانات مناسب برای
مهاجرین.

رشد
نقل و انتقال و جابجایی مهاجران باعث افزایش گوناگونی انسانی، تنوع فرهنگی ،
همکاری و همیاری می شود.آنها مهاجرین نخبه را می پزیرند و از تفکراتشان استفاده می
کنند و این مهاجرین همان جا ازدواج می کنند و تشکیل خانواده می دهند و فرزندانی
متولد می کنند که دیگر به کشور قبلی خود تعلق ندارند بلکه یک استرالیایی یا
کانادایی با بهره هوشی بالا هستند که میتوانند عنصری تاثیر گذار باشند.

در
بوشهر ما نیز در حد جزئی تر وضع تقریبا به همین منوال است علی رغم افزایش برخی
مشکلات که ناشی از افزایش مهاجرت است نظیر شلوغی و پیچیدگی فرهنگی بسیاری از افراد
تاثیر گذار در شهر بوشهر پدر یا مادری غیر بوشهری دارند که زمانی این انگیزه را در
خود دیده اند که در پی کسب کار، درآمد و بهبود وضع اقتصادی و معیشتی خود به این
شهر مهاجرت کنندو حالا فرزندانی مفید به جامعه تحویل داده اند که می توانند
مسئولیت های اجتماعی مهمی را بپزیرند و به رشد و توسعه شهر خود کمک کنند ضمن اینکه
با برنامه ریزی صحیح می توان شلوغی را به رونق کسب و کار(کاری که در شهر مشهد
انجام می شود) و پیچیدگی فرهنگی را به تنوع فرهنگی تبدیل کرد و آز آن به بهترین
نحو استفاده کرد.

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

من دلم می خواهد
خانه ای
داشته باشم پر
دوست

کنج هر دیوارش
دوستهایم
بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانه پر
عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل
سرخ

به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی
دلهاست

شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و
ریاست

بر درش برگ گلی
می کوبم

روی آن با قلم
سبز بهار

می نویسم ای
یار

خانه ی ما
اینجاست

تا که سهراب
نپرسد دیگر

“خانه
دوست کجاست؟ “

آدم های زیادی را دیده ام که صبح را به امید مرگ شب میکنند و مدام انتظار مرگ می کشند. ولی به نظر من مرگ خودش به سراغ آدم می آید و نیاز نیست که آنسان به انتظار مرگ نشیند.و به همین دلیل است که سهراب اینقدر بر واژه زندگی تاکید دارد و میگوید تا شقایق هست زندگی باید کرد و بعد در کیفیت زندگی کردن می گوید زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است و خیام هم در همین زمینه میگوید خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است.این خوش باشی که خیام میگوید یعنی چه؟ در همین زمینه شعری از پابلو نرودا با ترجمه احمد شاملو با هم می خوانیم که درس زندگی میدهد.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …

اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . . .

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .

امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری

آدم های زیادی را دیده ام که صبح را به امید مرگ شب میکنند و مدام انتظار مرگ می کشند. ولی به نظر من مرگ خودش به سراغ آدم می آید و نیاز نیست که آنسان به انتظار مرگ نشیند.و به همین دلیل است که سهراب اینقدر بر واژه زندگی تاکید دارد و میگوید تا شقایق هست زندگی باید کرد و بعد در کیفیت زندگی کردن می گوید زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است و خیام هم در همین زمینه میگوید خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است.این خوش باشی که خیام میگوید یعنی چه؟ در همین زمینه شعری از پابلو نرودا با ترجمه احمد شاملو با هم می خوانیم که درس زندگی میدهد.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی …

اگر روزمرّگی را تغییر ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،
دوری کنی . . .

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت،‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگی‏ات
ورای مصلحت‌اندیشی بروی . . .

امروز زندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

یک روزنامه فرانسوی
واقعیات های جدیدی از
پشت پرده سایت فیس بوک را
افشا
کرد که ثابت می کند این سایت
توسط
دستگاه جاسوسی موساد و سیای امریکا با هدف جاسوسی در کشورهای هدف راه اندازی شده است.
روزنامه
یهودی ” لوما گازین
د یسرائیل ” با انتشار اسنادی فاش کرد که فیس بوک یک سایت استخباراتی اسراییلی
است که برای جذب مزدور و جاسوس به نفع اسراییل ماموریت دارد.
پرونده
یی که ” لوما
گازین دیسراییل ” برای فیس بوک منتشر کرده است شامل اطلاعاتی در خصوص راه‌های جاسوسی براساس
متدهای مخابرات
اسراییل و آمریکا از طریق افرادی عادی است که خطرات این ماموریت را نمی دانند.
این
روزنامه می نویسد: این گونه افراد فکر می کنند فقط وقت خود را در برابر صفحات چت تلف می کنند و چیز مهمی نیست
بلکه حتی این موضوع را به
فکاهی نیز می گیرند.این مجله فرانسوی در ابتدای گزارش خود نوشته است که در جمع آوری این اطلاعات درباره فیس بوک از
منابع ” بسیار
مطلع
” استفاده کرده است.
این
گزارش میزان دست داشتن حکومت اسراییل در اداره فیس بوک را فاش کرده است تا جاییکه سفیر اسراییل در
پاریس این مجله
یهودی
فرانسوی را متهم به ” افشای اسراری کرد که نباید آنها را برای دشمن فاش می کرد “.
لوما
گازین این اقدام حکومت اسراییل را ” جاسوسی اینترنتی ” توصیف کرده است.برپایه این گزارش، حکومت
اسراییل از طریق فیس
بوک
به میزان زیادی از اطلاعات درباره استفاده کنندگان این سایت در جهان عرب و اسلام دسترسی
پیدا می کند آنگاه برای تخمین و ارزیابی وضعیت جوانان عربی و اسلامی آن را در اختیار اساتید روانشناسی وابسته به
دستگاههای استخباراتی
قرار می دهد.
جرالد
نیرو استاد علم
روانشناسی در دانشگاه
پرووانس
فرانسه و صاحب کتاب ” خطرات اینترنت ” در باره این شبکه می نویسد: این شبکه هایی که
افشا شده اند عبارتست از مجموعه یی از شبکه هایی که توسط
روانشناسان
اسراییلی مدیریت می شوند و هدف انان نیز درجه بندی و بکارگیری جوانان مقیم کشورهای
جهان سوم خصوصا آنهایی است که در محدوده نزاع عربی- اسراییلی حضور دارند و یا مقیم کشورهای آمریکای جنوبی هستند.
این
استاد علم
روانشناسی می نویسد: برخی کاربران اینترنت معتقدند وقتی که کاربر روبروی شما درباره
مسایل به عنوان مثال جنس مخالف با شما صحبت می کند بنابراین نمی توان به وی شبهه سیاسی داد از این رو فضا کاملا
برای هرگونه جاسوسی
آماده است. این درحالی است که دست اندرکاران چنین سایت های شبکه یی از این گفتگو به
عنوان ابزاری برای رسوخ در درون روان انسان مقابل خود استفاده می کند انسانهایی که شما نمی توانید در هیچ فضای
دیگری تا این اندازه به
او نزدیک شوید. مدیران این گونه شبکه ها با نزدیک شدن به کاربر خود نقاط ضعف و قوت
وی را شناسایی کرده و راه برای استفاده از آنان به عنوان یک جاسوس و در نهایت ورود آنان به دنیای جاسوسی آماده
می شود.
سایت فیس بوک که ماهانه
یک میلیون نفر در سراسر دنیا به عضویتش در می آیند تمام اطلاعات اعضای خودرا علنا منتشر کرده و در اختیار موتورهای
جستجو گر گوگل
و
یاهو با هدف ورود زودهنگام در مسابقه ساخت راهنمای الکترونیکی جهانی شامل تعدادزیادی از
اطلاعات شخصی و بیوگرافی کاربران به همراه شماره تلفن آنان قرار می دهد. این اطلاعات حتی شامل اطلاعاتی درباره
دوستان نزدیک کاربر عضو
نیز هست. در حال حاضر روزانه ۲۰۰ هزار کاربر عضو فیس بوک می شوند و براساس گفته های مدیران این سایت در حال حاضر این سایت
دارای ۴۲ میلیون عضو
است.
اطلاعاتی
را که نشریه فرانسویه لوما گازین دیسراییل منتشر کرد تمام با اطلاعاتی که نشریه اردنی الحقیقه الدولیه
در ۹ آوریل سال ۲۰۰۸
منتشر کرد همخوانی دارد.
این
نشریه در گزارشی مبسوط تحت عنوان
” دشمن پنهان ” نوشت: مدیران سایت های شبکه یی کاملا می دانند
کاربرانشان از چه نقاط
ضعفی برخوردارند و براساس آن برنامه ریزی می کنند. به عنوان مثال با طرح مسایلی چون آزادیهای اجتماعی ، مشکلات جوانان و…
افقی روشن و در دسترس
برای او ساخته و آنگاه در فرصتی مناسب از ان بهره می گیرند نظیر آنچه که در مصر صورت گرفت و فیس بوک از کاربران خود در
این کشور می خواست دست
به نافرمانی های مدنی بزنند.

منبع: روزنامه سیاست روز ۲۵ آبان ۱۳۸۸

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

20مهرماه روز بزرگداشت، لسان الغیب،رند
خرابات خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی گرامی باد.

بچه های انجمن دوست داران حافظ بوشهر هم
دارن زحمات زیادی برای ترتیب دادن یه برنامه می کشن.که انشالله هفته آینده برگزار
میشه.
تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

به همین مناسبت ۲ غزل را با هم می خوانیم.

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی
در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
نقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی ره زه که پرسی چه کنی چون باشی
تاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمۀ جمشید و فریدون باشی
ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگر خون باشی
حافظ از فقر مکن ناله که گر شعرا نیست
هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی

——————————————————

نو بهار است در آن کوش که خوش دل باشی
که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آنگاه کند سود که قابل باشی
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی
نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصه مشکل باشی
گر چه راهی است پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی
حافظا گر مدد بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی

معرفی حافظ،زندگینامنه وآثار 

مقالاتی در خصوص حافظ شناسی

Normal
0

false
false
false

MicrosoftInternetExplorer4

هنگام سپیده دم خروس سحری / دانی که چرا
همی کند نوحه گری /

یعنی که نمودند در آیینه صبح / کز عمر شبی
گذشت و تو بی خبری

این‌روزها از آیین‌های قدیمی و خاطره ‌برانگیز رمضان هم چندان خبری نیست، مثل باقی سنت‌هایمان که
بیشترشان زیر بار سنگین مدرنیته طاقت نیاورده‌اند.
خودمان را به این دل‌خوش می‌کنیم
که کارهای مهم‌تری داریم و یادمان رفته که روزی روزگاری در همین حوالی رمضان ماهی بود پر از خاطره و شور و شعف. ولی این مهم نیست که ما به دنبال آن هستیم یا نه مهم این است که دردنیای
ارتباطات و عصری که دنیا غرق
در فناوری های نوین ارتباطی است،
هنوز بعضی از مردم ما سحرها
با نوای دم دم سحری برخی عاشقان  از خواب بیدار می شوند.

دُم دُم سحری یک سنت دیرینه است که سالهای سال است در
بعضی از محلات بوشهر ادامه پیدا کرده است. این سنت برمی گردد به زمانی که ساعت و یا وسیله ای وجود نداشت که مردم را
برای انجام سحری بیدار
کند، اما یکی از دلایل ماندگاری
آن تا حالا، زیبائی و شیرینی این کار بوده و جزو یکی از
سنت های حسنه ماست که باید ماندگار باشد.

در سال‌های اخیر (پس از پیروزی انقلاب ) در یکی دو
محله از ناحیه مرکزی شهر (دهدشتی وکوتی) تعصب مذهبی و
پایبندی به سنت ها عده‌ای جوان را برآن داشته تا دست به این کار
بزنند.

استفاده از این فرهنگ به روزگار
فرمانروایی سا‌سا‌نیان از
قرینه تشکیلات نقاره خانه در
دربارپادشاهان آب می‌خورد، زیرا در آن دوره معمول بود که در
نقاره‌خانه شاهان در شبانه‌روز چند بار نقاره می‌زدند: گاه سه بار،
گاه پنج بار‌، گاه هفت بار و گاه دوبار و به انجام این کار نوبت نواختن می‌گفتند.

آن زمان که بوشهر به گستردگی و پراکندگی امروز نبود و
بوشهر در چهار محله بهبهانی، دشتی، کوتی و شنبدی و محله های
حاشیه ای خلاصه می شد، سحر
های رمضان، عده ای فانوس به دست و دمام به دوش می گرفتند و با سردادن نوای
دلنشین دم دم سحری محله
ها را کوچه به کوچه، خانه به
خانه می گشتند.

طبق یک تاریخ شفاهی دم دم سحری در بوشهر برمی گردد به
بیش از صد سال قبل که مرحوم کل
عباس دم سحری (عین بگشا) این را
بنیان گذاشت. می گویند حدود ۱۵۰ الی ۱۶۰ سال پیش که در
قسمتی از کشورهای عربی (بحرین کنونی) به شیعیان اجحاف می شد ناچاراً شیعیان
به جاهای دیگر کوچ می کنند که عده ای به بوشهر آمده و در محلات بوشهر
بخصوص محله کوتی، ساکن می شوند که مرحوم کل عباس جزو آن ها بوده است. اول
به شکل خواندن دعا و درب خانه ها را زدن، مردم را بیدار می کردند که دعای
آن ها به شکل عربی بوده که اکنون فقط این دعا در یک جا خوانده می شود
هرچند که خیلی جاهات آن دعای معروف «خداوندا تو ستاری، همه خوابند تو
بیداری ، به حق خود که بیداری ، همه عالم نگهداری » استفاده می شود. به هر صورت مردم با کلماتی مانند «مروات همه سال»
و با قسمت  کردن
مسقطی و یا شیرینی دیگر مراتب
سپاس خود را اعلام می کردند.

دم دم سحری آهنگ موزونی است که از ترکیب دو کلمه دم دم
و سحری از ضرب آهنگ
کوبش چوب بر دمام ایجاد می شود و
دم دم سحری خوانان با ضربه های آهنگینی
بر دمام با ریتم سه ضربی، همراه
با خواندن اشعار دعاگونه روزه داران را
وقت سحر از خواب بیدار می کنند.

بعد از مرحوم کل عباس کسی به نام محمد ابراهیم (محد
ابریم) این را ادامه
می دهد، اما به تقلید از مردم
بحرین، از دمام هم استفاده می کند که تا حالا به همین
شکل ادامه پیدا کرده، بعد از این مرحوم قوسو (کاووسی) و کلامو و مندو و
دیگر عزیزانی که روحشان شاد باد در این راه زحمت کشیدند.
در محله کوتی بعد
از انقلاب یکی از نوادگان مرحوم کل عباس ( دم سحری) عین بگشا، حمید عین
بگشا و داریوش شیخ ذاکر و مرحوم صادق ملاح زا ده، حسین فرهومند و دیگر
عزیزانی که جا دارد از زحماتشان تشکر و قدردانی کرد به دم دم سحری
پرداختند .

البته این آیین اختتامیه ای هم دارد که در روز عید فطر
برگزار می شود ؛ بوشهری ها این را خوب می دانند که در روز عید
فطر باز هم دمام زن ها بر سر
کوی و برزنشان خواهند آمد و با
نواختن ساز ، هم شادی خود را از فرارسیدن عید فطر ابراز
می دارند و هم خبر می دهند که آمده اند پاداش شب بیداری هاشان را بگیرند .
مردم نیز شادمانه به نوازندگان
پول و هدیه می دهند که در واقع حکم عیدی را دارد و آنها نیز عیدی ها را در راه خیر
صرف می کنند.

خداوندا تو رزاقی ….. همه فانی تویی باقی

منابع:

سنگستان- عبدالحسین ری‌شهری

هفته نامه نسیم جنوب- احمد شیخ ذاکر

شکوه بوشهر-سام رسایی فر