درک بعضی چیزا واقعن سخته ، واقعن سخته  …

شاید به حرف آسون باشه ولی بخدا نیست ….

وقتی همه امیدتو از دست میدی ، اونم تو شهر غربت باشی ،همون موقع که نیاز به همدم داری تا آرومت کنه ، ولی  …

وقتی بعضی حرف ها ، حرکات و واژ ها اونقدر درکشون سخته که در هاج و واج میمونی که چه عکس العملی در قبالشون داشته باشی …

نمیدونم چی بگم …

هر چی بود گذشت ، ولی برای من نه …

پ.ن: توجه کردین نصف حرفهای من توی این … نهفته است؟

پ.ن.تصویری: پارسال همچین روزایی … و امسال هم !

پ.ن : راستی ای بالاییا که نوشتم ممکنه ربطی به هم نداشته باشن ، در کل موقعی که ذهنت مشغوله وقت وقته چرت نوشتنه ، اینا هم چیزی جز چرت نیست ..

پ.ن: بازم پستم غمگین شد ، ببخشید

خدا بزرگه

دوستتون دارم

روزبــــه

بوشهر – شهری بدون پاییز …

خود اون باد خودش یه معضله !! حرف و حدیث هایی هم که این وسط رد و بدل میشن صدتا معضل دیگه !! برای همین واسه اون باد هیچ امیدی و راه نجاتی نیست چون طبیعتشه ، ذاتشه ، کاریشم نمیشه کرد . ولی اینکه ماها حرف بدیم دستش این کار درستی نیست .

اونم راجع به دوستامون ، هم صحبت هامون ، هم سفرهامون ، هم سفره هامون …

این درسته که هیچ آدم بی نقصی وجود نداره ، هرکسی مشکلاتی ، اشتباهاتی ، ایراداتی داره  ، ولی به عنوان یه دوست میشه به خود اون دوست ایرادشو گفت ، راهنماییش کرد ، شاید واقعا نمیدونه کارش اشتباهه . یا شاید برداشت ما از کار اون یا حرف یا رفتارش اشتباه بوده .

وقتی دو نفر دوست که هردو از نعمت گوش و زبون و عقل و هوش برخوردارن و میتونن صحبت کنن و مشکلات و یا هر چیز دیگه رو با هم حل و فصل کنند چه دلیلی داره که پشت سر هم حرف بزنن ؟؟ حتی گلایه کنند ؟  دوستی که فقط دور هم جمع شدن و خندیدن و جوک تعریف کردن که نیست !

دوستی یعنی من ، یعنی تو یعنی اعتبار . چون یکی از راه های شناخت هر کس بعد از خانواده دوستاشه

وقتی یه سوتفاهم با یه صحبت ساده؛ خصوصی و یا حتی تلفنی حل میشه ! چرا باید اون حرف  رو به دست باد سپرد ؟  که اون سو تفاهم همه جا بپیچه و بزرگ و بزرگتر بشه و نظرات عجیب و غریب راجع بهش داده بشه و دلخوری ها بیشتر بشن و رابطه ها سردتر و کمرنگ تر ؟

چرا وقتی یه موضوعی ذهنمونو مشغول میکنه ؟ دلیل واقعیشو نمی پرسیم ؟و فقط و فقط توی ذهن خودمون فرضیه پردازی میکنیم و خودمون هم اون فرضیه رو باورش میکنیم و به عنوان یه حرف قطعی بیانش میکنیم ؟ و فقط و فقط  تنها به دلیل  یه حدس و یه گمان با آبرو و شخصیت همدیگه بازی میکنیم ؟ و بعد هم با کلی افتخار خودمونو دوست معرفی میکنیم !

این کار درستی نیست ، با این روند بخوایم پیش بریم فاصله ها روز به روز از هم بیشتر و بیشتر میشه و آدما منزوی ومنزوی تر ! هیچ آدمی از تنها بودن و تنها موندن خوشش نمیاد ! طبیعت آدمی به اجتماعی بودنشه ! لذت زندگی به همین باهم بودن هاست ! این لذت  رو با یه لحظه حرف بی فکر و اونم جلوی آدمای بی جنبه زدن از خودمون و از دوستای خوبمون نگیریم ! فرصت زندگی کوتاه تر ازین حرفاست !

پ.ن ۱: خدا رو شکر که همیشه توی روابطم با بقیه آدم ها، حد و مرز مشخصی داشتم و حد واقعی خودم رو میدونم و هیچوقت پایم رو از گلیم خودم دراز تر نکردم و همیشه هم مراقب رفتارم بودم پس لطفا هرگونه حرف و حدیث اضافی موقوف (این لطفا جهت احترام بود وگرنه هیچگونه بار خواهشی نداشت و این یک جمله ی کاملا دستوری هست )

پ.ن ۲: خیلی سعی کردم که این موضوع رو به روی خودم نیارم ، به قولی طلایی که پاکه چه منتش به خاکه؟ پیش خودم فکر میکردم دوستای واقعیم منو میشناسن و میدونن که این حرف و حدیث ها راجع به من صحت نداره . گفتم اینقدر سکوت میکنم تا خلاف این صحبت ها ثابت بشه اما میبینم نه ! سکوت من باعث شده که اون “باد” با وقاحت بیشتری به کار خودش ادامه بده !و کوتاه هم نمیاد و دوستان هم گویا فکر میکنند این صحبت ها به گوشم نمیرسه و یا فکر میکنند سکوتم به معنی تایید این حرفاست !! این شد که بالاخره سکوتمو شکستم !!

پ.ن ۳: توی جمع اگه با بقیه بجوشیم و بگیم و بخندیم و شاد باشیم که میگین : هااان !! ببین سرو گوشش میجنبه و شیطونه . اگه سکوت کنیم و هیچی نگیم و سربه زیر بشینیم میگین : مشکوک میزنه یا رفته تو قیافه و خودشو میگیره یا خودشو به مظلومی زده . ما بالاخره نفهیمیدیم باید چه مدلی باشیم که شما یه چیزی به ما نبندی . بابا اصلا به تو چه ؟ فوضولی ؟ به قول عربه : ما نباید از دست شما یه خواب راحت داشته باشیم …

بخدا صبر هم حدی داره

پ.ن ۴ : هر اونچه رو که توی تلوزیون میبینید توی زندگی واقعی خودتون انجامش ندید. حالا درسته تلوزیون اخبار هنرمندان نشون میده و شایعات داغ هالیودی ولی خب بالاخره اونا هنرمندن فرق میکنه از روز اول میدونستن هنرمند بشن این شرایطم باید تحمل کنن . اونا شایعه تحمل میکنن پولشونم پارو میکنن. ولی ما چی ؟ پول که گیرمون نمیاد یه چی هم بهمون میچسبونن که کارم گیرمون نیاد . با این وضعیت بخواین پیش برین شما هم یه بخشی توی اخبار ها بهتون اختصاص بدن و شما هم بشین بنگاه سخن پراکنیا

پ.ن۵ : البته یه فکر بهترم هست . بیاید یه جور اشتغال زایی کنید ! این همه بیکار توی استان هست . بیایید یه بنگاه شایعه پراکنی بزنید . اون ” باد ” محترم بشه رییس . یه چندتایی خبرچین استخدام کنید و یه جندتایی هم آدم بیکار با ذهن باز که خبرها رو به هم مرتبط کنند و شاخ و برگ بهش بدن و داغ داغ تحویل جامعه بدن . باور کنید ثواب میکنید یه عده ای هم از بیکاری در میان .

پ.ن ۶: اینقدر راحت پشت سر بقیه حرف نزنید چون یه روزی هم بقیه به همین راحتی پشت سرتون حرف میزنن و کسی هم باورش نمیشه که این حرفها صحت نداره اونوقت چیزی که عوض داره گله نداره ها بعد نگین  که نگفتم !

پ.ن۷: وقتی صحبت از باد میشه یعنی تصمیم گیری هم رو هوا میشه ، یه صحبت الکی که پیش میاد و دست به دست میپیچه و به گوش همه میرسه هر کس یه چیزی بهش اضاف میکنه . یکی از رو باد معده حرف میزنه یکی رو باد هوا . هوا تو هوا قاطی آخرشم معلوم نمیشه چه خر تو خری میشه

ولی نکنید اینکار رو ، نکنید بخدا . حر

خود اون باد خودش یه معضله !! حرف و حدیث هایی هم که این وسط رد و بدل میشن صدتا معضل دیگه !! برای همین واسه اون باد هیچ امیدی و راه نجاتی نیست چون طبیعتشه ، ذاتشه ، کاریشم نمیشه کرد . ولی اینکه ماها حرف بدیم دستش این کار درستی نیست .

اونم راجع به دوستامون ، هم صحبت هامون ، هم سفرهامون ، هم سفره هامون …

این درسته که هیچ آدم بی نقصی وجود نداره ، هرکسی مشکلاتی ، اشتباهاتی ، ایراداتی داره  ، ولی به عنوان یه دوست میشه به خود اون دوست ایرادشو گفت ، راهنماییش کرد ، شاید واقعا نمیدونه کارش اشتباهه . یا شاید برداشت ما از کار اون یا حرف یا رفتارش اشتباه بوده .

وقتی دو نفر دوست که هردو از نعمت گوش و زبون و عقل و هوش برخوردارن و میتونن صحبت کنن و مشکلات و یا هر چیز دیگه رو با هم حل و فصل کنند چه دلیلی داره که پشت سر هم حرف بزنن ؟؟ حتی گلایه کنند ؟  دوستی که فقط دور هم جمع شدن و خندیدن و جوک تعریف کردن که نیست !

دوستی یعنی من ، یعنی تو یعنی اعتبار . چون یکی از راه های شناخت هر کس بعد از خانواده دوستاشه

وقتی یه سوتفاهم با یه صحبت ساده؛ خصوصی و یا حتی تلفنی حل میشه ! چرا باید اون حرف  رو به دست باد سپرد ؟  که اون سو تفاهم همه جا بپیچه و بزرگ و بزرگتر بشه و نظرات عجیب و غریب راجع بهش داده بشه و دلخوری ها بیشتر بشن و رابطه ها سردتر و کمرنگ تر ؟

چرا وقتی یه موضوعی ذهنمونو مشغول میکنه ؟ دلیل واقعیشو نمی پرسیم ؟و فقط و فقط توی ذهن خودمون فرضیه پردازی میکنیم و خودمون هم اون فرضیه رو باورش میکنیم و به عنوان یه حرف قطعی بیانش میکنیم ؟ و فقط و فقط  تنها به دلیل  یه حدس و یه گمان با آبرو و شخصیت همدیگه بازی میکنیم ؟ و بعد هم با کلی افتخار خودمونو دوست معرفی میکنیم !

این کار درستی نیست ، با این روند بخوایم پیش بریم فاصله ها روز به روز از هم بیشتر و بیشتر میشه و آدما منزوی ومنزوی تر ! هیچ آدمی از تنها بودن و تنها موندن خوشش نمیاد ! طبیعت آدمی به اجتماعی بودنشه ! لذت زندگی به همین باهم بودن هاست ! این لذت  رو با یه لحظه حرف بی فکر و اونم جلوی آدمای بی جنبه زدن از خودمون و از دوستای خوبمون نگیریم ! فرصت زندگی کوتاه تر ازین حرفاست !

پ.ن ۱: خدا رو شکر که همیشه توی روابطم با بقیه آدم ها، حد و مرز مشخصی داشتم و حد واقعی خودم رو میدونم و هیچوقت پایم رو از گلیم خودم دراز تر نکردم و همیشه هم مراقب رفتارم بودم پس لطفا هرگونه حرف و حدیث اضافی موقوف (این لطفا جهت احترام بود وگرنه هیچگونه بار خواهشی نداشت و این یک جمله ی کاملا دستوری هست )

پ.ن ۲: خیلی سعی کردم که این موضوع رو به روی خودم نیارم ، به قولی طلایی که پاکه چه منتش به خاکه؟ پیش خودم فکر میکردم دوستای واقعیم منو میشناسن و میدونن که این حرف و حدیث ها راجع به من صحت نداره . گفتم اینقدر سکوت میکنم تا خلاف این صحبت ها ثابت بشه اما میبینم نه ! سکوت من باعث شده که اون “باد” با وقاحت بیشتری به کار خودش ادامه بده !و کوتاه هم نمیاد و دوستان هم گویا فکر میکنند این صحبت ها به گوشم نمیرسه و یا فکر میکنند سکوتم به معنی تایید این حرفاست !! این شد که بالاخره سکوتمو شکستم !!

پ.ن ۳: توی جمع اگه با بقیه بجوشیم و بگیم و بخندیم و شاد باشیم که میگین : هااان !! ببین سرو گوشش میجنبه و شیطونه . اگه سکوت کنیم و هیچی نگیم و سربه زیر بشینیم میگین : مشکوک میزنه یا رفته تو قیافه و خودشو میگیره یا خودشو به مظلومی زده . ما بالاخره نفهیمیدیم باید چه مدلی باشیم که شما یه چیزی به ما نبندی . بابا اصلا به تو چه ؟ فوضولی ؟ به قول عربه : ما نباید از دست شما یه خواب راحت داشته باشیم …

بخدا صبر هم حدی داره

پ.ن ۴ : هر اونچه رو که توی تلوزیون میبینید توی زندگی واقعی خودتون انجامش ندید. حالا درسته تلوزیون اخبار هنرمندان نشون میده و شایعات داغ هالیودی ولی خب بالاخره اونا هنرمندن فرق میکنه از روز اول میدونستن هنرمند بشن این شرایطم باید تحمل کنن . اونا شایعه تحمل میکنن پولشونم پارو میکنن. ولی ما چی ؟ پول که گیرمون نمیاد یه چی هم بهمون میچسبونن که کارم گیرمون نیاد . با این وضعیت بخواین پیش برین شما هم یه بخشی توی اخبار ها بهتون اختصاص بدن و شما هم بشین بنگاه سخن پراکنیا

پ.ن۵ : البته یه فکر بهترم هست . بیاید یه جور اشتغال زایی کنید ! این همه بیکار توی استان هست . بیایید یه بنگاه شایعه پراکنی بزنید . اون ” باد ” محترم بشه رییس . یه چندتایی خبرچین استخدام کنید و یه جندتایی هم آدم بیکار با ذهن باز که خبرها رو به هم مرتبط کنند و شاخ و برگ بهش بدن و داغ داغ تحویل جامعه بدن . باور کنید ثواب میکنید یه عده ای هم از بیکاری در میان .

پ.ن ۶: اینقدر راحت پشت سر بقیه حرف نزنید چون یه روزی هم بقیه به همین راحتی پشت سرتون حرف میزنن و کسی هم باورش نمیشه که این حرفها صحت نداره اونوقت چیزی که عوض داره گله نداره ها بعد نگین  که نگفتم !

پ.ن۷: وقتی صحبت از باد میشه یعنی تصمیم گیری هم رو هوا میشه ، یه صحبت الکی که پیش میاد و دست به دست میپیچه و به گوش همه میرسه هر کس یه چیزی بهش اضاف میکنه . یکی از رو باد معده حرف میزنه یکی رو باد هوا . هوا تو هوا قاطی آخرشم معلوم نمیشه چه خر تو خری میشه

ولی نکنید اینکار رو ، نکنید بخدا . حر

تو خلوتت

تو زندگیت

تو محل کارت

و …

به چیزهای خوب و شیرینی فکر میکنی ، رویاهای شیرینی رو واسه خودت میسازی، برنامه های زیادی میچینی واسه خودت و … و دلتو شاد میکنی…

به چیزها و کسایی که داری و یا میخوای بدست بیاری

و دوست داری که مال تو باشند

ولی

افسوس که نمیدونی چی دور و برت میگذره

افسوس…

پارسال همچین روزایی کسایی که کنارم بودن و تنهام نذاشتن میدونن چه حس و حالی داشتم ، لحظاتی که به سختی هر چه تمام تر برام می گذشت . فشاری که داشتم تحمل می کردم و دارم تحمل میکنم …

شب یلدای پارسال با قیافه جدید و کچل و حس و حال بدم ، خودش خاطره ای شد برام

رفتم به منطقه ای که شاید کوچکترین تشابهی با جایی که متولد شدم و زندگی کردم نداشت یه جورایی ۱۸۰ درجه تفاوت داشت

آشنایی با افرادی که کوچکترین شناختی ازشون نداری ، با خُلقیات و روحیات مختلف ، با افکار و ذهنیات مختلف و …

منم تو تنهایی خودم سپری می کردم و گاهی با ۴ ۵ تا از کسانی که بیشتر باهاشون ارتباط داشتم می گذروندم ، شبایی که می گذشت و می گذشت گاهی با صدای عزیزانت آروم میشدی گاهی فشار محیط و حرف و فکر اذیتت می کرد …

و روز سخت ِ …. روزی که هنوز که هنوزِ هضمش نکردم و نمیخوام فکرش کنم …

و پایان یافت روزگارم در شهر غربت

اینجا بوشهر است و قربون شهر خودم …

تو این مدت به هر حال لحظاتی بود که دوست داشتم تکرار بشند و لحظاتی که اصلن فکرشم برام عذاب آورِ چه برسه به تکرارش

به هر حال بگذریم هر چی بود تموم شد و ۱ سال گذشت و داریم دوران پایانی رو می گذرونیم …

حرف برای گفتن زیادِ ولی مثل همیشه ترجیح میدم سکوت کنم ، چون بهترِ

راستی وقتی امسال هم داشتم به سالروز رفتنم نزدیک میشدم گوشه ای از لحظات تکرار شد …

——————————-

پاییز تموم شد ، پاییزی که شیرین شروع شد و تلخ تموم شد ، تلخی ای که ای کاش اینجور تموم نمیشد ، ای کاش همچین اتفاقی نمی افتاد ، و همه ای کاش های دیگه … روحش شاد

——————————-

و می گذرند روزهایی که گاهی به یادش و گاهی برایش دلم تنگ می شود ، گاهی با هم بودنش را ، گاهی احساساتش را ، گاهی نوای صدایش را و …

—————————–

شب یلدا گذشت ، ولی آرزو دارم که به جای دل شکستن ، دنبال دل بدست آوردن باشیم . به جای اینکه بی دلیل قضاوت کنیم ، منطقی باشیم . به جای پشت سر هم دیگه حرف زدن ، پشتیبان هم باشیم و …

هر چند که این آرزوها ، آرزوهای بر باد رفته است کو گوش شنوا …

—————————

لحظات میگذرند به امید اینکه شاید بیاید روزهای خوب و شیرین …

————————–

قدر داشته هاتونو بدونید ، قدر کسانی که کنارتونن ، قدر همو بدنید . همچین گوهر هایی کم گیر میاد …

————————–

ببخشید اونقدرها هم شاد نبود …

شاید وقتی دیگر …

پارسال همچین روزایی کسایی که کنارم بودن و تنهام نذاشتن میدونن چه حس و حالی داشتم ، لحظاتی که به سختی هر چه تمام تر برام می گذشت . فشاری که داشتم تحمل می کردم و دارم تحمل میکنم …

شب یلدای پارسال با قیافه جدید و کچل و حس و حال بدم ، خودش خاطره ای شد برام

رفتم به منطقه ای که شاید کوچکترین تشابهی با جایی که متولد شدم و زندگی کردم نداشت یه جورایی ۱۸۰ درجه تفاوت داشت

آشنایی با افرادی که کوچکترین شناختی ازشون نداری ، با خُلقیات و روحیات مختلف ، با افکار و ذهنیات مختلف و …

منم تو تنهایی خودم سپری می کردم و گاهی با ۴ ۵ تا از کسانی که بیشتر باهاشون ارتباط داشتم می گذروندم ، شبایی که می گذشت و می گذشت گاهی با صدای عزیزانت آروم میشدی گاهی فشار محیط و حرف و فکر اذیتت می کرد …

و روز سخت ِ …. روزی که هنوز که هنوزِ هضمش نکردم و نمیخوام فکرش کنم …

و پایان یافت روزگارم در شهر غربت

اینجا بوشهر است و قربون شهر خودم …

تو این مدت به هر حال لحظاتی بود که دوست داشتم تکرار بشند و لحظاتی که اصلن فکرشم برام عذاب آورِ چه برسه به تکرارش

به هر حال بگذریم هر چی بود تموم شد و ۱ سال گذشت و داریم دوران پایانی رو می گذرونیم …

حرف برای گفتن زیادِ ولی مثل همیشه ترجیح میدم سکوت کنم ، چون بهترِ

راستی وقتی امسال هم داشتم به سالروز رفتنم نزدیک میشدم گوشه ای از لحظات تکرار شد …

——————————-

پاییز تموم شد ، پاییزی که شیرین شروع شد و تلخ تموم شد ، تلخی ای که ای کاش اینجور تموم نمیشد ، ای کاش همچین اتفاقی نمی افتاد ، و همه ای کاش های دیگه … روحش شاد

——————————-

و می گذرند روزهایی که گاهی به یادش و گاهی برایش دلم تنگ می شود ، گاهی با هم بودنش را ، گاهی احساساتش را ، گاهی نوای صدایش را و …

—————————–

شب یلدا گذشت ، ولی آرزو دارم که به جای دل شکستن ، دنبال دل بدست آوردن باشیم . به جای اینکه بی دلیل قضاوت کنیم ، منطقی باشیم . به جای پشت سر هم دیگه حرف زدن ، پشتیبان هم باشیم و …

هر چند که این آرزوها ، آرزوهای بر باد رفته است کو گوش شنوا …

—————————

لحظات میگذرند به امید اینکه شاید بیاید روزهای خوب و شیرین …

————————–

قدر داشته هاتونو بدونید ، قدر کسانی که کنارتونن ، قدر همو بدنید . همچین گوهر هایی کم گیر میاد …

————————–

ببخشید اونقدرها هم شاد نبود …

شاید وقتی دیگر …

تهران :

بعد از ماه رمضان فرصتی دست داد تا سفری به تهران داشته باشم ، واقعا” به این سفر احتیاج داشتم. بعد از سفر خاطره انگیز پارسال با دوستان عزیز امسال با خونواده به این سفر رفتم . به گوشه ای از جاهایی که رفتم اشاره میکنم .

پارک آب و آتش

این پارک که نزدیکی میدان ونک تهران واقع شده و بعد از اون اتفاقاتی که افتاد دوست داشتم ببینم واقعا” چجور پارکیه ، اگه بخوام فضاشو توصیف کنم یه مجموعه ای بود که اگه اشتباه نکنم ۵ ستون آتش داشت و روی زمین هم سوراخ های ایجاد کرده بودن برای آب نمایی که با آهنگ کار میکرد. این آب نما تقریبا ” همش کار میکرد ولی شعله های آتش هر ۲۰ دقیقه شعله ور میشدند. جای بدی نبود به هر حال اونجا فوتبال بازی و بدمینتون بازی هم کردیم که مامور پارک اومدن گیر دادن به فوتبال بازیمون چون نمیذاشتن بازی کنیم

پ.ن: یکی از ویژگی های مسخره پارک های تهران و کرج این بود که سر ساعت ۱۲ خاموشی میزدن حالا گیر ورزش باشی گیر تفریح گیر هر چیزی باشی کار ندارند ۱۲ خاموشی میزنن و پارک هایی هم که چمن داشت ساعت ۱۱ اینا شروع میکردن به آب پاشی که پاشو سریع از اینجا دور شو …. بله این است تهران

کوچه برلن: یه مکانی در تهران هست که یکی از مکان های ارزون قیمت تهران به حساب میاد ، حول و حوش میدان توپ خونه یا همون ناصر خسرو . فضایی که قدیمی و پوشاک فروشی بود اونم بیشتر زنونه بود و جین فروشی .

ترافیک : ترافیک های تهران واقعا” اعصاب میخواد و بس ، مثلا” واسه یه کار نیم ساعته باید چیزی حدود ۵ ۶ ساعت وقتتو صرف همین نیم ساعت کنی ، خدا واقعا” یه صبر و اعصابی به تهرونیا بده یه پولی هم به ما

فیلم شیش و بش: نمیدونم رفتین این فیلم رو ببینین یا نه ، اگه نرفتین چیز زیادی از دست ندادین . واقعا” فیلم از لحاظ ساختاری ضعیف یه جورایی خود نویسنده که همون محمدرضا گلزار بوده نفهمیده چی نوشته و آخرشو چیکار کرده . ترکیب چندتا فیلم رو یکی کرده .  هر چند که خودش میگه فیلمنامه من زودتر نوشته شده بود ولی سوژه واسه این موقع که اون فیلم ها اکران شدند تکراریه درسته که بعضی صحنه هاش جالب بود به نسبت ولی در کل مهم سوژه بود.

پارک آبی پارس:

یکی از هدف هامون این بود که حتما” این پارک بریم به هر حال با توجه به تبلیغاتی که میکردن گفتیم بریم ببینیم چه خبره . به هر حال با خرید بلیط و ثبت ورودیو این چیزا رفتیم به پارک شروع سانس از ساعت ۱۰ صبح تا حدود ۸ شب بود ولی خدا وکیلی هر کس این مدت بمونه به قول معروف ره میزنه

از لحاظ ساختاری واسه منی که پارک آبی مناطق دیگه رو تجربه نکرده بودم بد نبود ولی واقعا” از بعضی لحاظ ها میشه گفت اینجا ضعیف بود مثلا” باید واسه هر سرسره اونم از نوع خوب و هیجانیش یه ۳ ۴ طبقه ای بالا میرفتی و وقتی که توی نوبت وایمستادی از سقف بالاییش آب میچکید و اون روزی هم که ما اونجا بودیم باد شدید و سردی میوزید که واقعا” اذیت میکرد. هر چند که تازه داشتن کارای سوله سازیش انجام میدادند که زنها هم بتونند استفاده کنند ولی در حالت کلی باید دید که تا کی دووم میاره.

با اجازتون از همین سرسره که میبینید یه چند باری استفاده کردیم و هر دو دستم شکافت اینم یادگاریه این پارک بود دیگه

بستنی : نعمت ، مجید ، رضا … ماشالله نه یه شعبه نه ۲ تا  شعبه  ، نه یه کوکا نه دوتا … پکوندنا

راستی آیس پک رو شنیدید و حتما” استفاده هم کردید ، در بنر های جدیدشون با زیر نویس فارسی هم نوشتن  که نوشتن  آیس پک = قورباغه مایوس

زید : یه میدونی در کرج هست به نام … محل شهادت : پاسگاه زید

یکی از خیابون هایی که زیاد تردد میکردیم با یک اسپری مشکی رو بختش افتاده بودن و یک کلمه ایش حذف کرده بودن که نمیگم بنا به دلایلی

اینم یک عکس یادگاری از منطقه برقون

بازگشتم از تهران هم ماجراهای خودش داشت که باعث شد به شیراز برم و بعدش به بوشهر بیام.

تولدانه :

مهر واسم همیشه از نامش مشخصه و یه ویژگی خاصی واسم داره ، جدا از اینکه ماهی هست که متولد شدم ولی یه حس خاصی دارم نمیدونم چه جوری بگم. خلاصه ۲۶ مهر روزیه که من به دنیا اومدم . قبل از هر چیز از اقوام و دوستان عزیز و گل و مهروبنم که به طرُق مختلف تبریک گفتن تشکر مینکم و دست تک تکشون رو میبوسم و بدنید همیشه در قلب من هستید و مهرتون و مهربونیتون فراموشم نمیشه .

پ.ن: کادوهای خوبی هم گیرم اومد که دست آورنده و تهیه کننده ( تهیه کنندگانش ) درد نکنه ، مرسی

پ.ن: تولد آجی زهره هم مجدد تبریک میگم انشاالله که همیشه شاد و سلامت و موفق باشه در زندگی و کار و ایشاالله که سالهای سال در کنار حسین عزیز به خوبی و خوشی زندگی کنند و لحظات خوب و خوشی در پیش روشون باشه

پ.ن: امروز که دارم این پست رو مینویسم مصادف است با اول آبان روزی که خدا فرشته ای رو نصیب من و خونواده ام کرد ، فرشته ای که با بودن در کنارش آرامش دارم ،فرشته ای که واقعا” فرشته است … امروز زادروز یکی از  فرشته های خدا یعنی مادرم هست . مادر مهربون و عزیزتر از جانم تولدت مبارک

پ.ن: تولد دوستان آبانی هم از همینجا تبریک میگم ، ایشالله موفق و سلامت باشند.

سلام

اون روزا ما دلی داشتیم …

الان موقع تابستون شده و وقت اون شده کمی از خاطرات گذشته بگیم ، دورانی که گذشت و دیگه بر نخواهد گشت

یادم میاد اون زمان یکی از تفریحاتمون ساخت کاغذ هوا با سه پستون و خمیر نونوایی بود البته سه پستون خیلی بهتر بود ، خمیر نونوایی سنگینش میکرد و میافتاد ، خلاصه مدتی رو صرف ساختن کاغذ هوا میکردیم و میفرستادیمش هوا چه کیفی میداد

یکی از کارهایی دیگه که میکردیم ساخت تیرکمون بود ، میرفتیم دنبال لاستیک خراب میگشتیم مثل لاستیک تایر یا دستکش ضرف شویی و یه چوبی هم پیدا میکردیم که علامت Y مانند باشه توری اونو با کش درست میکردیم که سنگی که روی کش میزاشتیم به راحتی از وسطش بره ، این کار واسه زدن گنجشک و شیشیه خورد کردن بیشتر استفاده میشد ولی ما استفاده سالم میکردیما :دی

و اما هفت سنگ ، هفت سنگ رو معمولا” یه عده ای جمع میکردیم و به ۲ تیم تقسیم میشدیم ، برای شروعش یه ۷تا سنگ پیدا میکردیم معمولا” مستطیلی بود چون باید به روی هم سوار میشد بعد یه توپ تنیس هم میگرفتیم و بازی طوری بود که باید سنگ ها رو میزدیم خلاصه نمیخوام وارد جزییات بشم اینم یه بازی قدیمیمون بود

بعضی وقتا هم چوب کیلی بازی میکردیم ولی نسل قبل از ما این بازی رو بیشتر انجام میدادن تا ماها

یادم میاد ظهر گرما که خر تب میکرد ما گیر فوتبال بازی بودیم از صبح تا شب ، زمان برامون اهمیت نداشت چون عشق بازی بودیم

یکی دیگه از تفریحاتمون تیرمایه بازی ( تیله بازی ) بود که یه تعداد تیله داشتیم و روی زمین هم چال هایی میکندیم بعضی وقتها زمین خاکی بود بعضی وقتا هم آسفالتو میکندیم، معمولا” تیله ها رو توی یک جورابی جمع میکردیم که گم نشه

یه بازی که اون زمان زیاد بازی میکردیم البته توی خونه آتاری بود ، با دسته های خلبانی که همیشه خدا هم دسته میشکست و از جا در میرفت ولی یادش بخیر همون بازی های ساده چه کیفی میداد ، بعد ها نسل جدیدتر این بازی ها اومد مثل میکرو ، نیتندو ، سگا وپلی استیشن و  ایکس باکس و .. حتی بازی هایی که با کامپیوتر انجام مشد

اون زمانا مد بود که کارت بازی میکردیم ، کارت هایی رو جمع میکردیم و ممکن بود سر همین بازی کارتاتو از دست بدی ، اگه اشتباه نکنم اینجور بود که مثلا” میگفتی ۲۰ تا کارت میزارم طرف هم میگفت ۳۰ تا بعد با دمپایی باید به کارتا میزدیم و به تعدادی که تونستیم بزنیم کارتارو بر میداشتیم. بعد یه چیزی که زیاد جمع میکردیم مدل موتور و ماشین و تیم های فوتبال و .. اینا بود

یکی دیگه از بازی هایی که انجام میدادیم کارت بازی بود ، البته  پلاستیکی هم بود ولی بشتر کارت مد نظر بود چون اون پلاستیکیا بدرد نمیخورد ، رو این کارتا عکس بازکنای فوتبال بود که باید یه تعدادی رو روی زمین میرختی و با کف دست به اونا میزدیم طوری که پست کارت رو زمین بود و وقتی کف دست روش میزدی اگه عکس بازیکن مشخص میشد اون کارت و میبردی

یه کار دیگمون عمل جرای بر روی حیوانات بود :دی مثلا” قورباغه ای کلبوکی ( مارمولک) چیزی میگرفتیم و داروهایی رو که داشتیم توی آب میرختیم همش میزدیم و با آمپول به این بدبختا میزدیم :دی

اولایی که پفک اشی مشی اومده بود توش کارت بود که جمع میکردیم بعضی وقتا شماره ای توش بود که بادکنک شانسی میدادن بعضی وقتا هم اسباب بازی میدادن و … آرزومون این بود که بزگترین بادکنک رو ببریم

و اما ، و اما یه تفریحی دیگه که خیلیا انجام میدادن زنگ خونه مردم و زدن و فرار کردن بود :دی که اکثرا” گروهی انجام میشد ، بعضی ها هم آدامس میچسبوندن دم زنگا یا چسب بهش میزدن  که زنگ مدام به صدا در بیاد .

خوب یک بازیه دیگه ، بازی تبروک بود که این بازی به قدرت بدنی و سرعت عمل شخص بر میشگت و اما این بازی چه جور بود ، باید انگشتای دو دستتو به هم قفل میکردی و طرف مقابلت می آمد دستشو وسط دستات میزد اگه دست گیر میکرد بازنده میشد.

یه بازی دیگه بازی زو و هبو بود که الان شده کبدی ، نفرات به دو گروه تقسیم میشدن  و با گفتن زوووووووووووووووووو یا هبوووووووووووووووووو به زمین حریف میرفتند که باید با زدن دست یا پا یا بدن به بازیکن حریف و برگشت به زمین خود ، اون بازکن رو از زمین و بازی حذف میکردی

این گذشته ی خیلی کوتاهی از بازی های دوران کودکیمان بود، شاید بدلیل گذشت بیش از ۱۰ ۱۵ سال خیلیشو از یادم رفته باشه ولی به هر حال الان که این مطلب رو نوشتم بعضیاشو که یادم اومد نوشتم  بازی های دیگه هم مثل رابط و چرخ و فلکی که کوچولو بود و توی کوچه ها دور میدادن و بازی میکردیم و …شما هم اگه چیزی یادتون میاد بنویسید ، چون بازی ها زیادِ . اگه کمی و کاستی و اشتباهی هم در متن رخ داده خوشحال میشم تصحیحش کنید

یکی که اگر نباشد
تو تنهایی
که اگر باشد
بهانه ی بودنت میشود

باید کسی باشد
که رویای زندگی را روی ِ شانه هایش بنا کنی
که به کهکشان چشمانش سفر کنی
تا پیدا کنی ناشناخته خود را
راز آمدنت را

باید کسی باشد
که صدای تو باشد
در لحظه های ِ سکوت ِغروبت
لحظه ای که با هر نفس در مرداب ِ سرد ِ خود بیشتر فرو میروی

باید کسی باشد
که قرارت باشد
که آرام کند
دریای ناآرام ِ وجودت را
با بوسه ای
با لبخندی
حتی با قهر ِ کودکانه ای

باید کسی باشد
که بیشتر از خود، او را بخواهی
و بیشتر از او، هیچ نخواهی

این روزها
کسی به فکر بودن و ماندن نیست
می آیند برای نماندن
برای گرفتن
برای ربودن

پ.ن.۱: برای خودش

پ.ن.۲: التماس دعا

پ.ن.۳: شاید وقتی دیگر…

اگر مهربان باشی تو را به داشتن انگیزه های پنهان متهم میکنند ولی مهربان باش..

اگر شریف و  درستکار باشی فریبت میدهند ولی شریف و درستکار باش.

نیکی های امروزت را فراموش میکنند ولی نیکوکار باش.

بهترین های خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچگاه کافی نباشد و در نهایت میبینی هر آنچه هست همواره  میان تو و خداوند است نه میان تو و مردم…

” کورش کبیر ”

سلام

امیدوارم خوب و خوش باشید

نمیدونم چرا یه حسی بهم گفت که پستمو با این مطلب شروع کنم ، شایدم تکراری باشه و دیده باشیدش ولی به خوبی خودتون ببخشید

توجه کردید اکثرا” وقتی دلت گرفته و غمگینی میای پست میزاری تا کمی از فشارت کم بشه و آروم تر بشی ؟

منو ببخشید دیگه به هر حال گاهی اوقات پیش میاد

خوب تابستون شده و خیلیا درگیر سفرند تا قبل از شروع ماه رمضون برن یه انرژی بگیرن و برگردند

هر چند از خبر هایی که از اینور و انور میرسه بوشهر هواش بهتره جاهایی مثل تهران و شیراز

آقا / خانم ما هم سفر میخوایما ولی چه کنیم که نمیشه به هر حال چون شرایط خاصی دارم فعلا” نمیتونم برم سفر

امروز سر کار یه فرصتی دست داد تا خاطرات دوران سربازیمو ( آموزشی) که نوشته بودم مرور کنم ، چقدر غمگین بود اکثر نوشته هامم حول محور چند موضوع خاص بود چون اینها واسم مهمتر بودند و فکرمو مشغول میکردند که متاسفانه آون چیزی شد که دوست نداشتم به هر حال قسمته پیش میاد ولی …

وووووووووووووییییییییییییییییییییییییی بسنا ای منگه میدی ( دلمه ها :دی )

خا چه کنم با ای سرت بیام سیت برقصم وقتی حال و حوصلت ندارم ( خودمم :دی )

برو عموا می بقیه چه میکنن؟ ( دلم)

رفتی عموا برق سر زشتت ببرن ، بقیه هر کاری کنن به مو چه / مو روزبه هسم نه ایکس و ایگرگ( خودم )

خا بسن بسن / نمیشه باتم حرف زد ( دلم )

حال و حوصلت ندارم وردار بروا ( خودم )

اصن ول کن بعدا” با هم میشینم مفصل حرف میزنیم و درد و دل میکنیم(دلم)

باشه (خودم)

***********************************

۹ ، ۱۰ روز دیگه تا شروع ماه رموضن مونده ، وقتی دارم بهش فکر میکنم که چه جوری باید حدود ۱۵ ۱۶ ساعت روزه باشیم سرم سوت میکشه / چه خبرن عمو؟ اونم تو ای گرما / مسئله گشنگی نیستا مسئله تشنگیه / مردم شهر دیگه هوای خوب و خنک دارند دردی ندارند ما چه کنیم / حساب کنید از ساعت حدود ۴٫۴۵ صبح تا ۸٫۳۰ شب باید روزه باشی/ ای نه عدالتن بخدا

**********************************

پ.ن.۱:

هیچ وقت نذار توقع کسی ازت زیاد بشه چون اون وقته که خوبیاتُ وظیفت در نظر میگیرن!

پ.ن.۲:

مهم نیست که بعداً چی میشه
مهم اینه که دیگه هیچی مثل قبل نمیشه

پ.ن.۳:

آدمــا رو به انــدازه لــیاقــتشون دوست بدار و به انــدازه ظــرفــیتشون ابراز کــن … !

پ.ن.۴:

برای دوست داشتن وقت لازم است، اما برای نفرت گاهی فقط یک حادثه یا یک ثانیه کافی است.

پ.ن.۵:

کهنه فروش تو کوچه مون داد میزد :  کهنه میخریم، وسایل شکسته و درب و داغون میخریم …

بی اختیار فریاد زدم : قلب شکسته ای – که روزگاری قیمت داشت – هم میخری؟ 

گفت: اگر برایت ارزش داشت، به دست نا اهل و بی لیاقت نمی دادی تا آنرا بشکند …

راست میگفت …

**************************************

فرهنگ لغات ایرانی
بیمه‌ی عمر: قراردادی که شما را در تمام عمر فقیر نگه داشته تا شما پولدار مرده و مراسم کفن و دفنتان آبرومندانه برگزار شود.
سریال: فیلمی‌ست چند قسمتی، که روش مصرف مواد مخدر و آخرین شیوه‌های دزدی را به شما آموزش می‌دهد.
تلفن همراه: وسیله‌ای سه‌کاره جهت کلاس گذاشتن، آهنگ گوش کردن و نهایتا‍ عکس گرفتن است.
گرانی: کلمه‌یی است زاده‌ی توهم غربیان که در ایران تا کنون مشاهده نشده است!!
مترو: سونای بخار متحرک
عذرخواهی: در ایران دمده شده و بجای آن از توجیه استفاده می‌شود.
آثار باستانی: خرابه‌هایی که هرچه زودتر باید نابود شوند چون خیلی جا گرفته‌اند.
خودپرداز: دستگاهی‌ست که همیشه‌ی خدا باید برای رسیدن به آن در صف ایستاد و اگر صفی در کار نباشد ۹۹٫۹۹ درصد خراب است.
اداره: محلی که شما بعد از تنش‌ها و جدل‌های منزل در آنجا استراحت می‌کنید.
مجرم: فردی که هیچ فرقی با سایر افراد ندارد و تنها تفاوتش در این است که توانسته‌اند او را دستگیر کنند.
تورم: عددی بی‌خود و چرت بوده که همچنان در ایران یک رقمی است!!!
گارانتی: یک اسم زیبا و خوش تلفظ
تحقیق: کپی-پیست کردن مقالات اینترنتی
شب امتحان: حکم بین دو نیمه در فوتبال ایران در زمان مربی‌گری مایلی‌کهن را دارد و فقط باید توکل کرد به خدا و دعا خواند.
شنا سنامه یا کارت ملی: دفترچه و کارتی که یکی بدون دیگری فاقد ارزش بوده و حتما جفتش لازم است.
دانشجو: یک عده افراد همیشه معترض
بزرگراه: نوعی پیست رالی به همراه یادگیری آپ تو دیت‌ترین فحش‌های باناموسی و بدون آن!
رئیس: فردی که وقتی شما دیر به سر کار می‌روید خیلی زود می‌آید و زمانی که شما زود به اداره می‌روید یا دیر می‌آید و یا مرخصی است
ایرانسل: خط تلفنی است جهت مزاحمت و سر به سر گذاشتن دوست و آشنا
از پذیرفتن خانم‌های بد حجاب معذوریم: تابلویی که در همه‌جا نصب شده، جهت کرکر خنده و عوض کردن روحیه‌ی مردم
سطل آشغال: وسیله‌یی‌ست موجود در خیابان‌ها جهت ریختن زباله در اطراف آنها
مدرک تحصیلی: کاغذی مستطیل شکل، در ابعاد مختلف که بسته به مقطع، قیمتش فرق می‌کند.
حراج: اصطلاحی‌ست که در آن به قیمت اصلی کالا درصدی اضافه و با ماژیک قرمز روی آن خط زده و قیمت اصلی کالا را در زیرش درج می‌کنند
و….(و غیره): نشانه‌ای برای باوراندن این مطلب که شما بیش از آنچه تصور می‌کنید، می‌دانید

خوب اینم از پست ِ امروز من هم مطالب غمگین داشت هم طنر

نمیدونم چرا توی یه مدت تو فکرت اینه که چه چیزایی بیای تو پستت بنویسی بعد موقع نوشتن یا نمینویسی یا سناسورش میکنی ، چه وضعی بخدا

خوب بسه سرتون رو درد آوردم

روز و روزگارتون خوش و خُرم باشه

لبخند رو فراموش نکنید

با حق

این تصویر قلعه شیخ نصوری واقع در شهر سیراف واقع در استان بوشهر می باشد

این قلعه متعلق به خاندان نصوری است که بر روی تپه ای بلند و مشرف به دریا بنا شده است و دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی و یک شاه نشین می باشد . که توسط شیخ جباره دوم پدر بزرگ شیخ ناصر نصوری در اوایل دوره قاجاریه ساخته شده است . گچبری های زیبا قدمت ۲۰۰ ساله ی این بنا را نشان می دهد . همچنین هجده تابلو بسیار زیبا از مجالس شاهنامه فردوسی در ایوان غربی قلعه نقش بسته است . تاریخ احداث قلعه نصوری به سال ۱۲۲۴ ه.ق می باشد که تا سال ۱۳۵۶ شمسی پس از فوت شیخ ناصر نصوری خانواده آن مرحوم در آن سکونت داشته اند .

این بنا با وجود اینکه در شهر باستانی سیراف است ولی به عنوان بنای تاریخی محسوب می شود. زیرا با توجه به اینکه شهر باستانی سیراف بر اثر دو زلزله ویرانگر شهر باستانی سیراف رو به نابودی کشاندجز چند اثری که باقی مانده چیزی از سیراف باستانی وجود ندارد.

همین که فکرمی برای من بسه

پ.ن: طبق معمول

پ.ن:۱ روز دیگه

پ.ن.۲: حالم خوش نیست، همین

فعلا”

یه خسته بناشید میگم خدمت دوستانی که در گیر امتحانات هستند ، هر چند که اینجا رو نمیخونند ، ولی دلتون آب ما که امتحان نداریم  ، اوفیششششششششش

تابستون هم شروع شد و شاید این اولین تابستونی باشه که واسم فرق میکنه چون اونقدر آزاد نیستم که هر وقت دلم خواست به سفر برم یا هر کاری دوست دارم انجام بدم ، به هر حال طبییعیه

همیشه داریم غصه دیروز رو میخوریم ، روزهایی که شاید هیچ وقت تکرار نشه. چه تلخ و چه شیرین ولی بیشتر از همه اون شیرینیست که دلمون میخواد دوباره بچشیمیش ولی …

اینو بارها گفتم و بهش اعتقاد دارم که گذشته هامون آینده رو که امروز باشه میسازه ، و ما از تجربه و درس گرفتن همون گذشته ها هست که این روزها داریم کاری میکنیم که بعضی کارهای گذشته رو تکرار نیکنیم ولی بعضی وقتها دلمون میگه حالا اینبار هم بیا این کار رو انجام بده پشیمون نمیشی ، ولی وقتی انجام دادی واست زهر میشه و پشیمون میشی از همه چیز و همه کس…

بعضی وقت ها اینقدر این تجربه ها و خاطرات گذشته روت اثر میزاره که مدت ها به فکر فرو میبرتت و گاهی وقتها با وجودی که غمگینی ولی به حماقت خودت میخندی ، بعضی وقتها وقتی اون شیرینی گذشته یادت میاد لبخند به لبت میاد ولی وقتی میگذره میبینی دیگه نیست و الان رویا و خاطره گذشتته همون لبخند به گریه تبدیل میشه…

زندگی و رابطه ها کلا” مثل یک بازی میمونه . گاهی وقتها بهت احتیاج هست و تو زمین بازی هستی ، گاهی وقتها هم هست که ذخیره ای و روی نیمکتی و گاهی وقتها هم بهت احتیاجی نیست و روی سکو یا توی خونه به تماشای بازی میشینی ، شایدم دوست نداشته باشی ببینی و شنیدن نتیجش کفایت کنه…

ماه من غصه نخور زندگی جزر و مد داره

دنیامون یه عالمه آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه که دشمن نمیشن

همه که پر ترک مثل من و تو نمیشن

ماه من غصه نخور مثل ماها فراوونه

خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گریه پناه آدماست

تروتازه موندن گل مال اشک شبنماست

ماه من غصه نخور زندگی خوب و بد داره

خوب داره و زشت داره

خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور پنجرمون بازه هنوز

باغچمون غرق گلهای عاشق نازه هنوز

ماه من غصه نخور باز داره فصل سیب میشه

میدونم گاهی آدم تو وطنش غریب میشه

ماه من غصه نخور ماها که تب نمی کنن

ماها که ازآدما کمک طلب نمی کنن

ماه من غصه نخور شمدونیاصورتی أن

دلایی که بشکنن چون عاشقن قیمتی أن

ماه من غصه نخور سبک میشی بارون بیاد

توی عاشقی باید نترسید ازکم و زیاد

ماه من غصه نخور خاطره هامون کودکن

توی این قصه دلا یه وقتایی عروسکن

ماه من غصه نخور بازی زمین خوردن داره

کار دنیا همینه تولد و مردن داره

ماه من غصه نخور تاب بازی افتادن داره

زندگی شکستن و دوباره دل دادن داره

ماه من غصه نخور گلا میان عیادتت

به نتیجه میریه آخریه روز عبادتت

ماه من غصه نخور خیلیا تنهان مثل تو

خیلیا با زخمای عاشقی آشنان مثل تو

ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه

اونی که غصه نداشته باشه آدم نمیشه

ماه من غصه نخور حافظ واست وا میکنم

شعراشو می خونم و تو رو مداوا میکنم

ماه من غصه نخور دنیا رو بسپار به خدا

هر دومون دعا کنیم تو هم جدا منم جدا

به فکر فردا ها باشیم ، فردامون رو بسازیم تا از اون لذت ببریم و قدر هم رو بدونیم شاید همین آخرین دیدار باشد ، شاید آخرین صحبت باشد و شایدم آخرین نفس باشد…

پ.ن.۱) یک هفته دیگه

پ.ن.۲) دلم سفر میخواد ، خسته ام ، خسته

پ.ن.۳) تحمل کردن بعضی افراد هم صبری میخواد ، ولی باید تحمل کرد چون چاره ای نیست ، میگذره

پ.ن.۴)بعضی وقتها به چیزهایی که دوست داری برسی ، نمیرسی و این بیشتر داغونت میکنه

پ.ن.۵)الان رو سکو ها هستیم و نه بازی واسم اهمیت داره نه نتیجش واسم مهمه فقط میدونم که همون بهتر که بازی نمیکنم

پ.ن.۶) تجربه ثابت کرده که حق به حقدار میرسه

پ.ن.۷) از جمله آخر برداشت بد نکنید ، حالا حالا ها ستم در خدمتتون

پ.ن.۸) Please “Do not talk about the relationship of friendship, is a general discussion

و باز هم دریا…

دوستتون دارم ، یا حق

سلام ، خوبید؟ ایشالله همیشه خرم باشید و شاد

حال ما هم خوبه ولی شما سعی کنید مثل همیشه باور نکنید ، البته میتونید هم باور کنید چون عادی شده این حالت :دی

۱

خوب قبل از هر چیز میلاد حضرت علی (ع) و روز پدر و مرد رو به همه کسانی که واقعا” مرد هستند و پدر تبریک میگم ، دوستانی هم که لطف کردند به من تبریک گفتن سپاسگزارم ازشون ، خیلی لطف کردید که به یاد من بودید. مرسی

۲

این ۲ ۳ هفته اخیر بسیار سرم شلوغ بود و وقت زیادی از روز مشغول و گرفتار کار بودم و فرصتی نمیشد که زیاد به نت بیام  و بیرون برم. ولی ۲ ۳ روزی که چند وقت پیش تعطیل بود فرصتی دست داد تا یه سفری به شیراز برم. هر چند که اونم شرایط خاصی بود ولی به هر حال خوب بود و باعث شد حال و هوایی عوض بشه.

۳

یه متنی مدت ها هست که جلومه ولی این بار بد نیست بنویسمش :

یکی از بی معنی ترین کارهای دنیا گلایه از بی وفایی دوستان است چرا که اگه برایشان مهم باشی بی وفایی نمی کنند و اگر برایشان مهم باشی گلایه ات همیتی برایشان نخواهد داشت

به وضوح اینو خیلی وقته درکش کردم ، و داره میشه سر لوحه رابطه هام.

پ.ن: به قول یکی از دوستان به ….

۴

تقدیم به خودش:

کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه

خودت میدونی عادت نیست فقط دوست داشتنه محضه

کنارم هستی و باز هم بهونه هامو میگیرم

میگم:وای چقدر سرده میام دستاتو میگیرم

یه وقت تنها نری جای که از تنهایی میمیرم

از اینجا تا دم درهم بری دلشوره میگیرم

فقط تو فکر این عشقم تو فکر بودن با هم

محله پیش من باشی برم سرگرم کاری شم

میدونم که یه وقت های دلت میگیره از کارم

روزای که حواسم نیست بگم خیلی دوست دارم

…

۵

کوتاه نوشت :

۱- سعی کنید انتخابتان آنقدر معقول باشد که موقع رفتن به خدا بسپاردتان نه به زوال اطلسی‌ها.

۲-حجم خالــی ” تـــو ” را ؛
حجم پـُـر ” هیچ کس ” .. پـُـر نمی کنـــد!
حالا هی بگـــو ..” دوستــان به جــای مـــا ! ”

( رونوشت خاص هم دارد )

۶

خوب حالا یه آهنگ خوب بزارید و

شاد و پیروز باشید

هیچ انتظاری از کسی ندارم!

و این نشان دهنده ی قدرت من نیست!

مسئله ، خستگی از اعتماد های شکسته است

پ.ن: گاهی برای اینکه بمونی باید رفت

پ.ن:خسته ام از خیلی چیزا و کسا

پ.ن:ندونستی حرف دلمو …

و سُر می خورم از دلت

و یواش می پَرم بیرون.

بی آنکه بدانی چگونه؟

یا بدانم چرا؟

( سارا ریشهری )