کیس بریده ، روسری رقصنده ، در یاد – چادری در باد ، سو که سمت ندارد ، به این

و به آن و هر ز گاهی ، هرزه گی هایی ، هر ز جاهایی ، غیر . داعیه ای در برش

بافته ای ، جدا ز تافته ها و فاخته ای در بند بازی باخته ها . شمارنده هایی که به ابتدا

از یک ، نمی باید و فقط یابد چنان هایی که نشاید و نباید و نخواهد که به دست آید ،

ذهن به آن . مصداق نباشد آن منبابی که دانستنتان ، فهم کند . بل بازیگری در نقش

به ظاهر بیدار ، در خوابی که رنگ میگیرد ، لعاب – و جسمی که دمیده می کند به

ذاتش ، روح را – اثر خالق - نوشته ای که جاری می کند ، آن من نویسنده . و فاقد

ز هر برداشت . و شاید کارگردان ، و نقاب هم حتی .

همیشه ، آن چیزی رو که می بینیم یا فکر می کنیم ، واقعیت نداره ، درست مثل همین

متن ، که خوانده شد .

….

پ . ن ۱ ) یک روز ، به شیدایی .

پ . ن ۲ ) همه شاید ، ولی باور کلاه بر سر خود را خود نمی باید ، نهادن .

پ . ن ۳ ) فاعل .

پ . ن ۴ ) کیتارو .

پ . ن ۵ ) جفنگ .

دیده ات رسد از پس پرده نظر اندرون به شصت رسید هایی بعد – که – مصداقی باشد

بر سند به تایید رسیده ای از برای به دست نخورده رو ، نگفته ، نخواهند .

سقراط هم که نقاب در رخش کشیده شود - اول شخص مفرد ، یا سان گونه را گزیند به نام

افلاطون ، و به هم باشد چنینش سرهنگ آلبرت کنکاگ و ربط به حرف شمارش – یا -

 صوفی آموندسن و یا حتی سگ سرهنگ آلبرت کنکاگ – که – به رهایی کشاند ز پیچ

ز تاب  ز هر چالش و کنکاش را در پس این همه پایین ، فعل انجام – کردن – به بالا و

نور گیرد از سر شور به شخصی مفرد ، خلاصه شده در ضمیر سوم – او – یک و یا

حتی همان یک – پیچ – ز پیچش چرخ عین آج چرخ مسیر را بسته کند به شل ، تا من

باشد بابی از برای آن که بری که گشت شود شاید ، یک روز سهل – درود می فرستد

بر آن من ، حتی – ارشمیدس – گفته نباید همه فن ها را به فوت ، حتی بدان باشد که

باشی در ضمیر مخاطب ، جوینده ز جویش این همه جویایی که گیری در اندیشه ات

 دربرت – هر آن نام والا مقام باشی هم حتی به آب ندهی همه دارایی هایت و شاید شده

حتی به وسعت یک نقطه اندرون ذهنت ، نکرده باشد به رو از برایش . از برای آنکه ، نه

به جالینوس کشاندش – بکشانمش و – ن – حرف نهی که لعنت می فرستد الف مانده بی

کلاه ، به پیوستگی یک شاید نبود هم بودن – با – به مصدر – ه – به سقوط ، نفی . اینبار

به درود می فرستدش ، سی و اندی حرف  از حروف حتی بی صدا . و ما بقی را که علت

 و مزید برش است ، بلع می کند در پیشینه اش ، کتمان . ولی ، آره ولی .

 و حتی من  و حتی احسان امیری .

…

پ . ن ۱ ) هجده شهریور هشتاد و نه .

پ . ن ۲ ) هیچ وقت بلد نبودم ، از دست کسی ناراحت بشم – هیچ وقت .

پ . ن ۳ ) قاضی ، یک طرفه رفت .

پ . ن ۴ ) ولی ، اره ولی …..

پ . ن ۵ ) کنعان

حتما بی تاب – به این  و به آن سو ، سو . غرق در پیچ ز تابش خورشید که مانده در

پس ز پستوی نهان ابر مشو  . به مرو اینقدر ، نه به هرج راهیست تا ثریا حتی کج  و

نه به مرج ، نه فسانه شو نه شهلا نه غماز نه شیدا .

دانم ، ذهن بست می کند به نقش مانده بی ه حرف تا همیشه ی الفبا ، شاید به رهی  رود

که هرز گویم اندرون آنجایی که اندیشه هایی جاری ست خلق را که ندانسته ، نخواهم

درک را ، و ، که این بار لی می زند ، لی لی می کند به  ولی ره سپار می شود – عروج

می کند به معراج می رود -  ولی ، یقین می شود ، تهی ز زنگار رخ آیینه ها – که گر به

سان اشتیاق روی رهی ، دلت به ره قوی دار – به طلا نوشت شاید باید منباب بر حالش

درود می فرستد بر حافظه ام : همه درست می گویند ، جز ، همه

شک اینبار به دست می برد به ابر می کشد ، رخ می افروزد آفتاب ز سیاهی ابر ، هر چند

کم سو ولی تا نا کجا هم ، چراغی روشن است حتی خورشید . تلخ گفته گویشم شاید از قبل

نهاده ام جا : جهت بودن یا ماندن ، اصول و ارزش هایم را را زیر پا نمی گذارم . نگذارید .

…..

هزاران تاج سلطانی ، دو صد تخت سلیمانی – فلک بستاند از دستت به آسانی

که این تخت بلند جم ، نه بر شاهان سامانی وفا کرد و نه بر پرویز ساسانی

مباد آن دم که چنگیزی به پا خیزد ، کشاند آشیانت را به ویرانی

… نقل ، قول کند شاید : به خاک می رود گوبش گفتارم ، به هرز گویم شاید اندرون

ابری سپید خیمه زده بر روح خیالت ، گویشت برگزیند شاید : رهایش کن ، بی راه

می بافد ، اما به مفرد گهی رفته به جمع شخص شاید ها : بیا اندیشه ی اندوه فردا

کن ،  که دیده گانم نخواهد آن روز را ، لیکن ، دیگری آیا نیز چنین هم ؟

تو بمان ، با صلابت ، تا ابد ایستاده ، غم را از حوالی ات هم به مسلخ می برم گر سان شود

بدانش به صلیب کشندم ، تو بخند ، دوباره ، دست به دامن آرامش اتفاق ببر ، که گر پرده بر

افتد ، آروم بگیرد ، آرام – جنب هم نخورد دلت با قطره به آبی ، اشکم .

وای به حالت همای ، وای به حالت ، گر شانه گزینشت ترک بردارد .

… شاید وقت به زمان آن رسد …. :

رو سری رقصنده با باد می روی در یاد ، بر بند رخت

مائیم که می دویم از پی باد

یا نمی دویم از پی باد

دیگر پیرهن گلی ات را درار

به مرو به میو اینقدر دگر

افلاک که جز غم نفزایند دگر

…

پ . ن ۱ ) مرد همسایه ، زیر آوار غرو.رش شکست ، وبلی فریاد نزد ، محتاجم .

پ . ن ۲ ) ای وای

پ . ن ۳ ) من ، به قتل ، رسیده ام – رسیده ام

پ . ن ۴ ) لااقل ، تو زن باش

پ . ن ۵ ) من ، شاید ، صدای قدم های زن …

مسلح به حتی دندان تا زره ، سلجوق زنانی سر چه بر دار چه بر تن  شده حتی شاید

جدا باید به کام حد ، شلاق مجازات زین مستی از همین عطرتت به پخش به سان همه

جهانیان تشنه به خونابه ام در همه خیابان های شهر – عطرت .

کیش ! منباب بر وجودش آن باید باشد باد که مات را گزینند چه دیده ، چه مفرد ،  چه

بودن همه ش را همه جمع در جمله جمیع ( م ) خواهند – مات- به کیش خواهند،  به

مات ، به خویش ، به خویش .

شده همه جهانیانشان جمع گنجانده در ارتشی که با همه چیز برای هیچ می جنگند .

به حکم سربازی ، شمیر – چموش و سرکش ، مخروش و مدهوش ، به نوش ، گام

در نبرد میدانی پر ز تهی بودن ما و غرق در خواب منیت ، تنها دیده رخسار خیس

گلویش یک قید بیند ، یک منیت ، تو – یک تو . به همه شمشیر زدن هایش درهجوم

همه عالمیان برزخی مانده بی تو ، تو زنگار لعلت که ، بهشتی .

سرباز ! به سان همه سرباز زنانی که نمانده اند گویی – شجاعت – مفرد حال نقش در

نقاب همه خویشتنان – کائنان – همه سپاهینشان فرو کنشد سر در گریبان – شمشیر زند .

راوی به نعره گوید – تاکید : نقش در عدم ، نقش در- به حکم همه سلجوقیانی که بودشان

را در صحنه ، نبود بود نبرد و کس ندانست سپاهیان عظیم ما به فرمانده ، تنها یک سر باز

دارد – تنها یک گرز دار گران در رخ همه گرز داران ، ندار .

نه می کشندش ، نه می کُشندش – گویی نه اینکه خواهند را نتوانند – خواهند را خواهند بل

نمی توانند – ایستاده در بزمی به سان ارتشی که هفت زمین در کرانه اش ، دوزند به آسمان

چرخش ، کشند به خون خاک را و اما نمی توانند – حتی یک زخم – حتی همه عریان شده

شمشیرانشان – چکد آب غرق در حسرت یک بوسه در شهوت زمین زدن یک تن ،- ولی

شرم – تعظیم می کند ، در برابر ، یک – سرباز – یک  تن – این همه

و همه پدران  مانده به راه دوخته چشم ، تنها  سوی دیده  به یک پسر دارند – سرباز

با هیچ  جنگید برای همه چیز .

راوی به نقل می برد گویش را : بند آید و مات می شود و زمزمه می کند که :

سرباز ، سر باز نزد .

…..

پ . ن ۱ ) خان باجی ، مرو – خان باجی مرو – خان باجی

پ . ن ۲ ) ای خندگ تو را ، من نشانه

پ . ن ۳ ) ای قبله ی هر قافله .

پ . ن ۴ ) …..

پ . ن ۵ ) چا وَت رَ شو خُمارَ و َ خان باجی

…..

پ . ن ۱ ) ا ، ب ، ش ، ب ، ه – ف ، ش .

پ . ن ۲ ) ب ، ب ، و ، و ، ک ، ز ، ن – و ، و ، ک ، س ، ن

پ . ن ۳ ) آ ، ب ، ب ، ا ، ا ، ک ، خ ، و ، ف ، ک ، ع – ک ، ع ، و ، ف ، ک ، خ

پ . ن ۴ ) ا ، م ، و – ا ، م ، ف

از شاید ، ره رسیده آفت شهوت ملخ ، به جهان سر سبزی ، تیره گی مزرعه – رنگ

می پرانند از رخ تمام واژه های شده نخ نمایم چون هم گندم به زرد – رسوا .

تلقین – انکار مثال ماند بی بستگی هم – معلول به همه علت هایش . رنگ باختگی

نفس های مبحوس التهاب زده ی بی جان – روح ، از ازل جسم – پدر خونده ی

بی زره ، فرمانده شاید تمامی صلیبی جنگ های تاریخم – آغوش همیشه باز به

حتی طوفان هایی که خواند نجوا ، آغاز فصل آواره گی ، پاره گهی ، تکه گاهی

جامه ی عریانی به تن پینه بسته اش – معراج در حجب غار های ، قیل و قول

روی شانه اش – غم بار .

نشسته در بزمی به فاحشگی باد های گرگ صفت ، آوخ آب چکد زان لبهاشان

و غسل نیز هم بدو باد همان آب . پتک – محکم ، به کشندش صلیب ، غرق در

بوسه های خشمگین شهوانی وار میخ به انگشت هایش – تف آب منی زمین زین

به این چنین زود انزالی به روی رود تشنگی قلم اندیشه که جاری می شود از- به

 ذهن پاخورده در سوزانندگی اندیشه اش به پاکی – گویی گویا پلیدی باید تا باید

- سد . تاخیر

به رنگ حوادث – ارغوانی : دم می زند

من – قید حاکم بود حالت – بغض – و باد دو دراز کشنده ی مال آمال

نقل قول کند راوی باد را : راحتی ؟ – نقش اول : راحتم -

هم آغوشی هاشان پاینده به عشق خزیده زان زنگار ممتاز آینه – پاینده

…..

پ . ن ۱ ) کشته ام همه لامسه ام – به پشیمانی را .

پ . ن ۲ ) پروا نمی کند ، اندیشه ام زان خواستنم – پروا نکن پرواز .

پ . ن ۳ ) آروز – بر بالین نمی میرد بل وصال می شود .

پ . ن ۴ ) یکی شدن هایمان – شان .

پ . ن ۵ ) من ، از تو ، دل نمی برم .

شور – انگیز وصف حالت قید گونه اش سرخ زان ارتش لب هایش ، بوسه ها – چنان بالا

چنان پایین – شود . اوم ۰ شکافتن بکارت پرده ی شرم زان دخول و تداخول و لا یندخول .

چشمکی گوشه به چپ به همه سرکوب شده هایش از درون ، به همه از منباب جهت به

 تمامی .هن هن نفس های ارضا نشده اش ، آب می خواهد زین سوختن – گرم – رهایی

غلیان ، فواران ترادف بار واژه اش باد – با آب ….. ، شاید شده حتما ، بی تاب – دست

به همه این و آنهایش – یم ، بکش بکش .

فشراندیم و فشراندیم ، بود برده گویی باد تایید انگشتی باشد از سر عشق ، اثر به پای کاغذ

نانوشته ی یک قول- امضا . خمار آلود ، این سو آن سو ، حس خیس همه زن شدن هایم

من عاشق همه فرزندان زاده شده تباه در حتی فکرم بودم و خود نیز هم – طنین لذت حالت

 بخش آخ – ما را به لذت آخ و اوخ هایمان – نفس های ریای دلق به تن مد شده ای پیچ در

 پیچ که به روی هم که ز روی من که ز من که ز تو  که ، که  که آه ، هیجان ، جان ، آن

 ، ن - آه  آتیشن هایمان گره در هم غرق و بیش ز پیش علاقه مان به هم – حس یکی

 شدن مان - حوا ، سیب ، من .

تنیده تاییده سیم سه تار کلاف هایش ، رویا – به شکاف می رود ، غرق در جنابت یک

خواب .

شورانگیز

شور – انگیز آید به دم در چهار چوب حافظه اش – دستت به من نزن ، دست به من نزن که

 من  … تو را نبوسیده ام قول نقل تو و من که تو را … - می بندد در دلش نقش یک به آب

 داده شده ، قند – تعهد ، عشق ، زندگی .

زیر پا می گذارد ، خواستنت ، همه خواستن هایش را . و شاید ، تکرار شیرین ترین شاید

واژه ی تردید دنیا ، شاید . باشی همه باش هایم را منکر ، باش .

…..

پ . ن ۱ ) رقص به ساز خواستنت ، خواهم ، نخواهی – خواهی که من …..

پ . ن ۲ ) همه به  نادانی زدن هایم که میدانی که می دانم .

پ . ن ۳ ) به روم نمیاری ولی میدونی که همه چیزش رو میدونم – بهانه هایت .

پ . ن ۴ ) واقعیت ، افکار ما نیست .

پ . ن ۵ ) بنفش ( آبی ، سرخ ) – سفید ، سبز – به رنگ خدا

یک طرفه باشد  در بر دارنده اش ، همه ماشین های شهر بریده ترمز – صاعقه

سرعت – رعد – برق ، من ولی اما ، اگر باید بی تردید قید شاید – می روم ره ( ام )

می روم . روم نه از هوش بل به خروش  بل به ولوله – تا ناکجا وآنجا که

شائبه گویان نقلش قول باد – در کتمان – اما نرود میخ در سنگم .

من ، ره به مسیرم نهاده ام ، ای کاش  ، مسیرت بودم ،  تا هر روز از من

 عبور – گذر کنی . من تا خدا هم می روم خدایم – تا خدایی زیبا رو – مهربان

و چه گوارا باد خدایم – در مسیرم : دل خوش به فانوسم مکن ، اینجا مگر

خورشید نیست – فرشته ام روی زمین ، ستاره دارم در کهکشان و آن

آنی که آن بالایی هم به من حسادت می کند ، غرورانه .

خورشید رد می شود از لبخند ابرها – جهان دوباره می خندد ، دوباره

…..

پ . ن ۱ ) من این روزها ، یه حال دیگه ای دارم – جهان من ، لباس تازه میپوشه .

پ . ن ۲ ) تک برگ حکم – تک دل – شش لوی دل .

پ . ن ۳ ) باش ، باشم

پ . ن ۴ ) ….. به دست کبریت جنون .

پ . ن ۵ ) همه

بامداد ۲۳ تیر

روز آغازم – نقض به ظاهر مقبول باورهای ذاتی که به هیچستان می رفت ، نه

ره سفر – توشه عطار گشته شهر هفت گانه عشق را .

شکافت ، بافت کلاف – تیره مغشوش تصاویری مبهم  .

قدح از نیمه گذشته ، پیک آخر باشد که باید سبو نفس های آخر شب ، که می میرد

بدان هنگام که نور گیرد در ظلمت ، من پر از فانوسم .

خیس خیالی ، خیابان – بغض بارانی که نمی بارد ، بل می میرد – از نور – امید

هیچ ابری – مه ( ی ) . زرد نور چراغی تکیده – خمیده  ، بی پروا ، چشمک

زنان به ماده مورچه ای فلج – شاهزده ای بی بدیل – به خواب می رود – غرق

در سنگلاخی  مسلخ شهوتی خشم آلود یک جسم – روح - عشق

تیره تنیده – تاییده پرده ی ذهنی مشوش بر افتاد به خاک ، غلط زنان تا نا کجا

می رود تا پای ده – تا پای رود آب دارایی هایم .

زنی زیبا آمد لب رود .

چه گوارا این آب – چه زلال این رود – این زن .

مخاطب خاص از نوع ( ش – ع )

…..

پ . ن ۱ ) من برایت ، همه ام را منکر.

پ . ن ۲ ) دنیام عوض میشه – حرف تو که باشه .

پ . ن ۳ ) از شادی پر گیرم که رسم به فلک  ، سرود هستی خوانم در بر حور و ملک

پ . ن ۴ ) جان یابم زین شب ها

پ . ن ۵ ) دوباره

در پس پلاسیده کوچه ی پستوی فلسفه ات ، چنه ات چه فتوایی را خواهد کرد ، نیزه ؟

نیزه – شمشیر است ،  فقه ، آوخ می چکدش نه بل خون – غرقابه – خونابه  و گاهی

مانده بی گهی ، التیام – مرحم .

حکمت اندیشه  نهانی ، دیده ، نادیده خلقی و خلایق ، حین

و یا قید القای زمانی پس – پیش ( اش ) مبرایی جرم – گناهانی را دارد ، کدام در بر ؟

فطرت - نقل قول : تیره طینت  کاغذ هایی که فلان ، …. ز شان – بنا پاک خواهد نهاد ؟

کت من ، جا ز جبر پر نتراشیده ی شائبه گویان ندارد .

من چیدن لعل – ز رخ بر سان خدایم ن خواهم – نتوانم – تن و روح من ، می میرد .

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد – عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

آری _ من ، از جهانی دگرم

من ، اگر دیده  ز زنگار او ، مهر – بردارم سر

من ، اگر لب ز تکرار ، نام جانان – برچینم

من ،  اگر سجده ز روی – رخ معبود نکنم

من ، اگر ذکر قنوت لعل دلدار – نوش – مدهوش نشوم – نکنم

من ، اگر حاجت – سبحانی معشوق – ز خم زلف طلایی – نبویم

من ، اگر  صنما سوره ی عطرت _ بانگ آواز نخوانم

من ، اگر افطار ز فریاد غسل نفس های  خدایم ،  باز نکنم

روزه ام ، می میرد – باطل می شوم . ره دوزخ مانده بی برزخ – بی صراطی

هیچ مستقیم ، می گیرم

من ، برای داشتنت – در مقابل خدا هم ، ایستاده ام  .

…..

پ . ن ۱ ) آتش دوزخ اگر ، قصد من و ما نکند .

پ . ن ۲ ) مجموع مه رویان ، کنار – تو ، یار بی همتا ، کنار

پ . ن ۳ ) وای به حال ، من دیوانه ، که افسار دلم بسته به گیسوی توست .

پ . ن ۴ ) مکن ناز .

پ . ن ۵ ) دو رکعت نماز …..

زمینم ، آسمانت .

پاره ، پا خورده فرشم ، مغرورانه – پهن – بر سراسر هفت طبق عرشت – از

خاک به افلاکم . مندرس پوش گدایی – دریوزه روزانه اش ، باشد که باید خون

 بهای قبای پادشاهی ام – می روم بالا تا اوج ، من ، پر از بال پرم .

…..

حالت بار شیرین – به خود می بالد و می بالم – این جهان ننگین ( م ) و

من – آن باشد ، دلیل بودنش که فرشته دارد . بر علت ، مزیدش چنان

است ، نقل قول :

فرشته ی من ، بر روی زمین ، نفس می کشد .

هان ، دنیا – چه سعادتی داری .

…..

من ، قیامتم

من ، بی تو ، خون  ، قیامت می کنم .

زمین و زمانت را به هم می دوزم ، به آتش می کشم !

جهنم نمرود ، گلستانم .

آن ، آنی که آن بالایی ، کنار پل چوبین ترک خورده ی بی رحم که گذرگه فردوسیان

است ، نهاده ام ، جا برای حیایم – شرمم – چموش و سرکش کشم – نعره -

جهنم می کنم ، بهشتت را - گر بدان سان باشد قرار - پل صراط جمله ام - که – یار

یگانه هستی ام - صنما – قدم هایش ، نخستین گمارده گام به بهشت ، نباشد .

…

با نگاهت ، وضو می گیرم  - با نفس هایت ، با قسم به پاکیت ، غسل می کنم .

آری !

من ، با تو ، خدا می شوم .

من ، با تو ، خدایی می کنم .

…..

پ . ن ۱ ) من ، بی تو ، خون ،  قیامت می کنم .

پ . ن ۲ ) بهروز مظفری .

پ . ن ۳ ) بندگی ات ، می کنم .

پ . ن ۴ ) دیده بسته ، در میدان مین چشم هایت ، گام می نهم – می دوم .

پ . ن ۵ ) که من ، تو را ، نبوسیده ام .

زمینم ، آسمانت .

پاره ، پا خورده فرشم ، مغرورانه – پهن – بر سراسر هفت طبق عرشت – از

خاک به افلاکم . مندرس پوش گدایی – دریوزه روزانه اش ، باشد که باید خون

 بهای  پادشا هی ام – می روم بالا تا اوج ، من ، پر از بال پرم .

…..

حالت بار شیرین – به خود می بالد و می بالم – این جهان ننگین ( م ) و

من – آن باشد ، دلیل بودنش که فرشته دارد . بر علت ، مزیدش چنان

است ، نقل قول :

فرشته ی من ، بر روی زمین ، نفس می کشد .

هان ، دنیا – چه سعادتی داری .

…..

من ، قیامتم – من ، بی تو ، خون  ، قیامت می کنم .

زمین و زمانت را به هم می دوزم ، به آتش می کشم !

جهنم نمرود ، گلستانم

آن ، آنی که آن بالایی ، کنار پل چوبین ترک خورده ی بی رحم که گذرگاه فردوسیان

است ، نهاده ام ، جا برای حیایم – شرمم – چموش و سرکش نعره می کشم -

جهنم می کنم ، بهشتت را – گر بدان سان باشد قرار – پل صراط جمله ام - که – یار

یگانه هستی ام – صنما – قدم هایش ، نخستین گمارده گام به بهشت ، نباشد .

…

با نگاهت ، وضو می گیرم  _ با نفس هایت ، با قسم به پاکیت ، غسل می کنم .

آری !

من ، با تو ، خدا می شوم .

من ، با تو ، خدایی می کنم .

…..

پ . ن ۱ ) من ، بی تو ، خون ،  قیامت می کنم .

پ . ن ۲ ) بهروز مظفری .

پ . ن ۳ ) بندگی ات ، می کنم .

پ . ن ۴ ) دیده بسته ، در میدان مین چشم هایت ، گام می نهم – می دوم

چوبه ی دار ، بامداد پنج شنبه – ۶ مرداد

اعتراف _ شیرین ترین ، اعتراف عالم . نویس ، دادستان ، بستان ، زندگانیم ، اما _ بگذار

 تا مقابل رویش بگذریم ، اما ، دزدیده در شمایل خوب او ، بنگریم - هر چند _ هر چند ، در

مبحوس ماندن در ذهنم – تنفس . نقطه ته خط .

از سر خط _  قاضی ، قلمت ، فرمانبردار ذهنم _ به نام  ، نامی  ، عشقی که جز

او نامی نیست :

بسمه تعالی

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم * بنده ی عشقم و از هر دو جهان ، آزادم

آری – اعتراف می کنم – در عین چرخش سادگی چرخ روزگار – بنویس بر جرم

کاغذ هایم که نشد هیچ سیاه گاهی و گهی خط خطی !

بنویس – جرم – محکوم ، وسوسه ی طعم لبهایی که ، به آتش کشیده ام – جنون !

ادامه دارد : حس زنانه ی حوایی ام در پس معصومیت چشم هایی که ، خدا ، بارانش

را از او می گیرد – آری  ! سیاه قلم ذهنم ، مرکب واژه واژه هایم 

 دوباره و دوباره ها گر باشدم دگری عمر _ من ، هر بار ز آن لبها چینم ، آزادیم .

و دانم که بر دارم هر بار ، هر بار و باز هم حس زنانه ی _ مردانگیم _ حوا

به حکم دل ، حکم ، دل ( من از آن روز که در بند تو ام _ آزادم )

حکم – در حالت تعلیق _ انصراف شاکی

…..

وا مانده در تبی گنگ ، نا گه به من رسیدی

 من خود ، شکسه از خود ، در فصل نا امیدی 

 من ره به خلوت عشق ، هرگز نبرده بودم  _ پیدا نمیشدی تو ، شاید که مرده بودم 

 من با تو خو گرفتم ، از خنده ات شکفتم

چشم تو شاعرم بود ، تا این ترانه گفتم

…..

پ . ن ۱ ) شش لوی دل

پ . ن ۲ ) مرا با خود ببر ، تا توج خواستن _ بگو با من ، که با من ، زنده هستی

پ . ن ۳ ) آشتی

پ . ن ۴ ) من ، حس زنانه ای حواییم

پ . ن ۵ ) روز های ، زندگی

همه قوز بالا قوزهایم ، نه می بارد ، نه می میرد .

قدح قدح به صلیب می کشد ، تیر می کشد آن ، من نام نامی _ تیر می کشد و

می کُشد مانده جدا از لامسه ام را ( همه اش ) ، قید تردید اینبار ، اما – نه

می بارد – نه می میرد .

بهتی حیرت زده ، فوران زده ، خفه قان شده ، ضربان شده ، سبلان شده – کوه

در شائبه ای خیس حین فصل خشک سالی – ثباتی بر بافتن رویایی بدون کلاف

در چرخش تناقض میان خواستن _ نتوانستن ، رژه می رود در مقابل ذهن به

تاراج رفته بر روی سنگلاخ های خونین _ تصاویری سخت  ، زمین گیرش

کرده ، نابودش می کند ، به جنون می کشدش ، خم می شود ، زانو میزند ،

زمین می خورد ، مات می بیند ، بغض می کند ، ابر می گرید – باد می وزد

بر برگ های زرد شده ،  زیر بوسه ی شلاق سان باران مصیبت – این

سو – آن سو – مشوش ، مترادفی پریس – به مسلخ می برندش ، اما

نه شور می گیرد ، نه نور می تابد ، نه می بارد – نه می میرد ، تنها

خورد می شود ، خم می شود ، می شکند .

و چه مردانه می جنگد – می میرد ، در جنگی که میداند می بازد .

آری تیر می کشد ….. نه می بارد – نه می میرد  – نه ….

…..

پ . ن ۱ ) شور تویی ، نور تویی ، کعبه توای …..

پ . ن ۲ ) ای کاش مسیرت بودم ، تا هر روز از من گذر کنی .

پ . ن ۳ ) برفک ببین ، آنچه را که نباید .

پ . ن ۴ ) مثل آزادی تو زندون .

پ . ن ۵ ) تیر می کشد ، …..

…..

پ . ن ) ب ، م ، د ، م ،خ ، م ، م – س ، ع ، ک ، ک ، ا ، د

قید احتمال دارد را از خویشتن رعا کنم و گویی گویم فریادم را ، شب سیه گذر کند .

که تو که ، تو هستی

و چه مفرد لذت بخش حالتی ست ، رهایی از ، لای چرخش عین عاج چرخ کالسکه ( روزگار )

که از این برزخ ، تو ( من ) را رهاند ، و من _ تو ، ای صنم نام را خدای خود نهم نام و دانم

آن ندانسته  نامش میان همه خیابان های شهر ، نامش را _ عطرت ( ش ) را _ سجده تا ابد

کعبه تو ای ، نور تویی ، شور تویی .

آرامش با جز دیازپام ده ….. !

…..

دوباره می خندیم ، دوباره ها ، دوباره ها ، … مرا ببوس

…..

چه نماز آن را ، که ،  تو را  خیال باشد _ تو صنم نمیگذاری ،  که ، مرا نماز باشد

…..

 چند لحظه ، همای مرا ، نفس بکش ، هوایی چشم هایت می شوی

پ . ن ۱ ) بگو بگو ، که ، هستی ، برای آخرین بار ، بگو _ که هستی

پ . ن ۲ ) من طاقت دوباره مردن ، ندارم .

پ . ن ۳ ) هر آن جهت ، که ، تو باشی ، سجده می کنم ، کعبه ام !

پ . ن ۴ ) دلشوره ی دریای نبودنت را، از من بگیر .

پ . ن ۵ ) هوا را از من بگیر ، خنده ات را نه !

پ . ن ۶ ) مرا ببوس

پ . ن ۷ ) تا ابد ، ایستاده ، محکم ، استوار

به سان گونه که خواهم ( ی ) باشد . بر روی سنگ فرش های خیابان ها که اصراری

بر وجود باران زیر چراغ  های زرد اندر آنجایی که خیالم است ، دارد - نقش می بندد .

تار تصویر نماهایی که تداعی می کند هر آن چه را که باید و هر آنچه که نیست !

تا شاید خنگ فاجعه ، خیالی باشد بیمار ، نه ذهنی زیبا .

…..

به هر گوشه سرک می کشد ، این کودک درون ذهنم ، افسار گسیخته و لاینتهی .

سر در سر کشی این همه تلاطم ، مشوش _ شاید این بار بن آبیاری را که بیانگر

نقل قول است ، باید سشوار باشد _ در راستای خطی تا ابد مستقیم و دزدم از خط

اول ، درک را و فقط درک را و گذارمش در جمله ای که از مقابلم می گذرد ، تا

تاکیدی کند بر رسیدن به ته جمله – خط – نقطه

…..

پ . ن ۱ ) ای یاد تو ام مونس ، در گوشه ی تنهایی .

پ . ن ۲ ) سریالی که تمام نمی شود ، این افکارم …..

پ . ن ۳ ) بیمار ( م ، ی ، د _ یم ، ید ، یند )

پ . ن ۴ ) و گه گاهی دو خط سکوت .

پ . ن ۵ ) به همین سادگی .

بودن ، در اذهان لاغر و به رنگ چپاول شده ی آن اقوام نامی که اعدام کردند ، ریشه ی

قوم را دارا می باشد_ هنگاه بدانی که ریشه  دواند ، بخالت کلامتی که ارجع دانند به

مردن بر روی سنگ فرش این ادعای تیره ، کودتای اندیشه ای که اصرار بر جاری

شدن را دارد .

…..

غسل باور های کلیشه ای ، بدان سان حالتی ، مبهم ، با آب باران رود گنگ اندیشه ی

خشک شده در ماتم خشک سالی اندیشه ها ، در هجوم هبوط این همه سر در گمی .

…..

پ . ن ۱ ) دست من نیست ، نفسم از عطر تو ، کلافه میشه .

پ . ن ۲ ) کاما !

پ . ن ۳ ) کودتای ذهنی ، که ، مه گرفته است !

است ، که شدمانمان را بر باد داد و داد را سر لوحه ی شکنچه ی ثانیه های

به صلیب کشیده ام قرار داد ، تا منبابی باشد بر آنچه که ، هبوط آرامشم  باشد

حتی اگر با دیازپام !

مصداق حالت ، پانصد سر سر درگم ، شاید !

…

پ . ن ۱ ) این صندل رسوایی .

پ .ن ۲  ) شکن ، شکن !

همان صندلی های ترم یک !

همان صندلی و صندلی های خفه قان زده و مشوش !

صندلی ها را بشکنید تا نشکنید ، نشکستم که … که شکستم .

طرح بزرگترین معمای عالم ، راز سکوت صندلی ها ، علامت سوال …

… که … هوا را از من بگیر ، خنده ات را نه !

پ . ن ۱ ) آن نمی دانم نامش میان همه خیابان های شهر .

پ . ن ۲ ) بیا بیا ، _ که نگارت شوم بیا _ که نگارت شوم _ به طرف

 سایم و تن را …