پ ن : از دوستانی که به نویسندگی ( شعر یا داستان ) علاقه مند هستند دعوت میشود تا در جلسات هفتگی که بوسیله ی جوانان بوشهری برگزار شده است شرکت کنند . جلسات پنج شنبه ها برگزار خواهد شد .

ساعت و مکان جلسات نیز متعاقبا اعلام خواهد شد .

پ ن : روزبه عزیز تولدت مبارک

پ ن ۲ : یه نیمکت تنها………… من و تو در آغوش

پ ن ۳ : ممنونم از همتون بابت مهربونیاتون

بسته بندی خرما به روش کاملا بهداشتی

پ ن : اولین وبلاگ تخصصی عکس و عکاسی توسط گروه ویونا راه اندازی شد . مطالب تخصصی عکاسی را مثل مقاله های عکاسی در شاخه های مختلف ، فراخوان جشنواره های مختلف ، و همچنین آموزش مقدماتی عکاسی را میتوانید در آنجا ببینید و بخوانید . همچنین این وبلاگ نگارخانه ی مجازی اعضا گروه ویونا نیز میباشد .

آدرس : www.viuna-pic.blogfa.com

پ ن : دارم یه گروه عکاسی درست میکنم به مدیریت خودم . به زودی اسم و لینک وبسایت گروه رو از همینجا اعلام میکنم .

مادر…

کلمه ای جاویدان در میان ترانه ی تلخ و شیرین زندگی

                     یا

کلمه ای به وسعت تمام احساسات غروب یک دریا

                   و شاید

به بزرگی تمام نانوشته های یک نویسنده…

ویونا  به معنی مکانی است که درخت بید در آنجا زیاد باشد . در زبان فارسی به ویونا ابیانه گویند .

پ ن : ساعت ۱۲ شب یا همون ۰ بامداد . یه خبر خوب . خدایا خواب نیست؟؟؟

پ ن : خانه ای ساختم به کوچکی افکاری که نوشته میشوند . خوشحال خواهم شد قدم بگذاری در کلبه ی درویشی من  www.bache-boushehri.blogfa.com

بزودی دومین نمایشگاه انفرادی من با موضوع ایران قدیم در بوشهر . شیراز . کاشان و گرگان برگزار خواهد شد .

روبروم نشستی . میبینمت . شبیه خودمی . اما میترسم بیام جلو . اگه بیام وسط سیم پاره میشه . اون موقع هست که دیگه همین امید دیدنت رو هم ندارم .

 یه ریسکه . باید اهل ریسک باشی . یا میشی مال خودم یا واسه همیشه باید با خاطراتت زندگی کنم . ببین : فاصله ی بودن و مردن فقط یه گره هست ……..

ایران – فارس – مرودشت

به امید خدا تا چند روز دیگه پوستر این عکس به بازار میاد.

پ ن ۱ : داره تابستون تموم میشه . دارم برمیگردم . آخ جون بوشهر

پ ن ۲ : شب های قدر رو تو حرم امام رضا گذروندم . فکرشو کن…….

پ ن ۳ : تو این مدت که نبودم دو نفر بودن که خیلی حالم رو میپرسیدن و بهم زنگ میزدن ( یعقوب . سمیه ) . ممنون از هر دوتون

پ ن ۴ : یه نفر هست که خیلی ویژه دلم واسش تنگ شده . خودش میدونه

هشت سالم بود . تازه وارد در شهری غریب . و از میان هزاران خانواده ی غریب ُ همشهریی که همسایه ی ما بود .

آمدند . رفتیم . آمدند . رفتیم . و اینقدر این آمد و شد ها ادامه پیدا کرد تا مادرش شد خاله و خودش عزیز تر از برادر نداشته ام.

کابوسی با بهای حقیقت

و همچون ظهر عاشورا بود زمانی که خداحافظی کرد و مرا باز غریبه نام نهاد. از آن شهر رفتند و من در دلم با همان روضه ی سکوت فریاد میزدم .

۲ سال پیش

کنکور . دانشگاه . کارگردانی سینماـ بوشهر

اینبار شهر خودم بود ………….

و باز رفتم به خانه ای که عطر و طراوت ۱۲ سال پیش را داشت . خاله ای که اینبار مادرم شد . شوهر خاله ای که عزیزم و برادری که میخندد تا بخندم و میگریم اگر وجودم غمش را حس کند .

هر شب

ساحلی . هات داگ و خنده هایی که پایانی نداشت .

و میگویم

اگر نزدم تیغی بر رگم تا برادری ام را ثابت کنم اما به همان نام بزرگی که روی خودت نهاده ای ُ به همان مردانگی قسم زنده ام با زنده بودنت………

پ ن : متن رو بدون ویرایش نوشتم . حتی بازخونیش هم نکردم . آخه میخواستم همه ی حرفام از قلبم بیرون بیاد نه فکرم

پ ن ۲ : اگه میخواستم ادامه بدم حالا حالاهااااااااااا باید مینوشتم . ببخش اگه خلاصه شد

پ ن ۳ : شاید هم به خاطر اینکه پستم بودار نشه خلاصه شد .

پ ن ۴ : این پست مخاطب خاص داره . اون فرد کسی نیست جز داداش محمد

پ ن ۵ : یه مشت شفت و چل و عینکی که خوبه اگه حتی کلی حوری بهشتی هم دورم رو بگیره بازم باید تحملم کنی 

پ ن ۶ : عکس پایین هم خودش زمانی که با هم عکاسی کار میکردیم گرفت . دوسش دارم هم خودش رو هم عکسش رو

این عکس رو دیروز تخت جمشید گرفتم . خیلی دوسش دارم

پ ن : سمیه جان من که نبودم اما امیدوارم افطاری که دادی قبول باشه . اگه بوشهر بودم حتما میومدم.