جامعه ی وبلاگ نویسان بوشهر » سی بوشهر…

نقد شعر لالایی از بانو مریم تنگستانی

سی بوشهر... — Fri, 23 Apr 2010 14:25:35 +0000

لالایی

به گیس بریده ای که به دریا زد و نیامد:
لا لا لا لا بخواب رودِ قشنگمُ
گل نازُم، رفیق ِ روز تنگمُ
لا لا لا لا بخواب کفتر چاهیم
بخواب تا مُو بمونه رو سیاهیم
لالالالا که دنیای جای جنگه
دعا کن پای بدبختی بِلنگه
لالالالا پَسینُم شُو نِوِیمو
شُو آویدِه دیه اَفتُو نِوِیمو
لالالالا گلم دنـیا غریبه
خدایا رود جونیم بی نصیبه
لالالالا چراغ خونه ی مُو
لالالالا گل کاشونه ی مُو
نَری تاریک واوُو آسمونُم
که خُوم آواره یِ دور و زمونُم
لالالالا گل بی خار بودی
خوتمَ غم، وُ خوتمَ غمخوار بودی
لالالالا بخون فایز برایُم
بخون شروه، بخون حافظ برایُم
”بگو والله گل فایز شده زرد
مگر باد خزون بر او اثر کرد”
بگو فایز بیو پِی هم بنالیم
تو می دونی خرابیم وُ چه حالیم
لالالالا عزیز دردونه ی مُو
لالالالا دِل دیوونه ی مُو
بیو فایز بخون بیتی برایُم
گلم رفته وُ مو بی همصِدایُم
گلُم وقت ِ پسین گُاهی سفر کرد
دلُم خوش زار بی؛ او زارتر کرد
لالالالا دلُم درمون نـِویمو
کبوتر؛ شعر دشتی نون نویمو
بخواب آروم جونم ؛ ناز ِ دختر
بخواب تا مُو بمونُم چشم بر در
مُو از چِش انتظاری کوره چیشم
بخواب شاید به خواب آیی تو پیشم
خدا! می خواستُم تاجِ سِرُم بو
عزیزُم ؛ همزبونُم همسرُم بو
تو سی چه یار جونیمه گرفتی؟!
همه عمرِ جونیمه گرفتی
مُو می خواسُم که سیش حافظ بُخونُم
تو شعر دشتیه دادی نشونُم
لالالالا گل تبدار جونیم
لالالالا همه عمر و جوونیم
لالالالا گل غمخونه ی سرد
لالالالا خدایا دردُ وا درد
خزون آتش زدی بر ریشه مُو
خزون سنگی شدی تو شییشه مو
خزون آتش زدی بر دودمونم
خزون دیگه چه می خواهی وُ جونم
خزون می مو چکارت کرده بیدُم
مو پِی رودُم بهارت کرده بیدم
می خوام بَعزی فقط فایز بخونُم
” بریزه پوس ؛ بمونه استخونم “

نقد:

شعر لالایی با ریتمی دل نشین و برخواسته از دل شعری ماندگار از بانو تنگستانیست که نشان و رد دلش در آن کاملا هویداست
شعر با زبان اصیل بوشهری سروده شده که باعث جذاب تر شدن و دلنشینتر شدن شعر شده است
البته ایشان نیز به مانند دیگر شاعران جوان استانمان(بانو سیما نوذری، استاد زنده بودی، آقای بارونی و آقای رزمی و…) از غم می سراید
در کل می توان از این اثر زیبا اثری خیلی خوب نام برد
برای بانوی گرامی و عزیز، مریم تنگستانی خواهان بهترین آرزوها هستیم

ترجیح می دهم برای مدتی خواننده اثر و نوشته های دیگران باشم
پس تا بازگشت و نقدی مجدد خدانگهدار

نقد شعر لالایی از بانو مریم تنگستانی

سی بوشهر... — Wed, 21 Apr 2010 11:10:26 +0000

لالایی

نقد:

ترجیح می دهم برای مدتی خواننده اثر و نوشته های دیگران باشم
پس تا بزگشت و نقدی مجدد خدانگهدار

نقد شعر-متن "بگو کجایی تا…." از محمد صادق رزمی

سی بوشهر... — Wed, 07 Apr 2010 07:23:02 +0000

“بگو کجایی تا بجویم نامت را”

متن کوتاه برتر هیأت داوران جشنواره کوتاه نویسان

کاش پرنده ای بودم سبکبال و بال می کشیدم بر اوج آسمان ها..
می پریدم و پرواز میکردم
آنقدر می گشتم و می گشتم تا خانه امن خدا را بیابم
و وقتی آنجا را یافتم بر سقف آن خانه لانه ای می ساختم و در پناه دستان
خدا تا ابد آسوده می خوابیدم…

در پی ات آواره صحرا
شدیم
از نگاهی غرفه دریا شدیم
ما به دنبال نگاری گشته ایم
هر نگاری را پناهی گشته ایم
بی وفایی ها ز یاران دیده ایم
اشک در دامان باران دیده ایم
گریه ها از شوق سر داده ایم
ما صدای عشق را سر داده ایم
ساقی جام شرابت گشته ایم
باقی دام سرابت گشته ایم
رمز دیدار رخت راگفته ایم
ذکر اعلای رخت هم گفته ایم
در به روی آن بدی ها بسته ایم
دل ز این دنیا به تو ما بسته ایم
از همه تنهاترین و خسته ایم
از غم هجران تو ما خسته ایم

منبع :سایت برگریزان

و اما نقد:

متن – شعر ” بگو کجایی تا بجویم نامت را” منتخب برتر هیات داوران جشنواره کوتاه نویسان می باشد که در نگاه اول سادگی و بی ریایی آن کاملا به دل می نشیند و به احتمال زیاد علت انتخاب آن به عنوان متن برتر سادگی و کوتاهی و عمق احساس به کار رفته در نوشتن این متن می باشد.
اما باز هم غم و انده پنهان را می شود از این شعر و متن کاملا حس کرد.
واقعا چرا؟
چرا شاعران و متن نویسان جوانی همچون آقای محمد صاد ق رزمی و یا خانم سیما نوذری و یا استاد زنده بودی و دیگر شاعران جوان دیارمان بوشهر تا این حد از غم و اندوه می نویسند؟
علت این همه اندوه چیست؟
چرا شادی های دنیا را نمیبینند؟
آقای رزمی در این متن کوتاه نوشته است که خانه امن خدا را بیابم ولی آقای رزمی، احتیاج نیست پرنده شوی و به دنبال خانه امن خدا باشی
خانه امن خدا همینجاست در آن قلب و قلمی که سرشار احساس است و احتیاج نیست راه دوری رفت
به هر حال امیدواریم که آقای رزمی این روند رو به پیشرفت خود را حفظ کند و این نوع نوشتن که خود یکی از چیره دستان آن است را گسترش دهد
فکر کنم اگر آقای رزمی همین روال را حفظ کن به زودی یکی از اساتید کوتاه نویس ایران شود
وبلاگ سی بوشهر برای این کوتاه نویس جوان بوشهری رسیدن به قله های مرتفع موفقیت را آرزومند است

اگر دستی بود و حسی بود در پست بعدی شعر لالایی از مریم تنگستانی را نقد خواهم کرد

نقد داستان نه و خورده ای شیشه… از آقای نیما نعمتی زاده

سی بوشهر... — Sun, 04 Apr 2010 09:45:01 +0000

نه و خورده ای شیشه…

ساعت به نه نزدیک می شد…

من به دریا خیره بودم…

درست مثل آدمهای “ندانسته تکلیف” دستهای
نادانسته تر را از این جیب به اون جیب

حواله می دادم…

ساحل قشم بادی بود و لحظات من چون بید می
لرزید…

صدایم کردند:

“الان راه می افتیم نگران
نباش…!”

ساعت به نه رسید…دود سیگارم نای ساحل
نداشت…!

موتور کشتی هم غر زد … نا خدا هم زار زد
انگار…

”میشه یکی به من بگه کی
قراره راه بیافتیم…؟!”

خاکستر سیگارم افتاد به آب…

آب شد قند توی دل بچه های مسافر…

یه مسافر نالید به زن…

” اگه دریا طوفانی بشه تو
بچه رو خوب می کنی زن…؟!

یکی فریاد زد:

“سال دو دقیقه اس که تحویل
شده… نمی خواین راه بیافتین…؟!”

صدای موتور کشتی فریاد حرکت داد…!

به کشتی چنان شلنگ تخته انداختم که نزدیک بود
از اون ور بوم بیافتم…!

موسیقی رقصید…مردم هم… ای همچین…!

من سلام گفتم…مردم کف زدند…

لطیفه ها سر زبونم خوش می نشستند به گوش
مردم…!

مردم کف می زدند…می خندیدند جوری که انگار
تا بحال نخندیده بودند…

از سال تحویل بیش از دو ساعت گذشت…

به ساحل رسیدیم…

و من بغض چند ساعت زندانی ام ترکید…

و همسرم…و نیلایم…

تنها در هتل در کمتر از یک کیلو متری ام…

سال تحویل را تنهایی با سال قبل طاق زدند…

و نیلا اولین سال تحویلش را بدون بابا نیما
دید…

و من همچنان در ساحل قشم… اشک به حرفه ام می
دادم…!

منبع : وبلاگ رسمی آقای نیما نعمتی زاده

نقد داستان:

داستان نه و خورده ای شیشه از آقای نیما نعمتی زاده داستانی از غم یک ناخدا در لحظه تحویل سال می باشد که به صورت فیلمنامه ای نوشته شده است.
هدف و معنی داستان واقعا زیبا و جذاب است ولی درک معنی آن غرق شدن در داستان و تمرکز را می طلبد
کلمات به کار رفته در این داستان کلماتی نو و زیبا می باشند
یک ایراد کوچک این داستان این است که آقای نعمتی زاده از سه نقطه زیاد استفاده کرده که این کار موجب خستگی چشم خواننده می شود
داستان روند خوبی دارد و اوج لطافت و توصیف را می توان احساس کرد و پایانی تامل بر انگیز نیز دارد.
وبلاگ سی بوشهر آرزوی موفقیت و پیروزی برای این نویسنده خوب و توانای دیارمان بوشهر دارد.

در پست بعدی نقد آثار سال نو نویسندگان و شاعران بوشهری به نقد شعر، متن “سالی که نکوست از نگاهی دیگر” از کوتاه نویس چیره دست کشورمان “آقای محمد صادق رزمی” می پردازیم

نقد داستان رو در روی ماه از استاد بانو زنده بودی

سی بوشهر... — Sat, 03 Apr 2010 15:15:07 +0000

رو در روی ماه (بانو زنده بودی)

زن روی لبه ی پنجره ی باز نشسته بود. پاهایش آویزان بود و صورتش رو به حیاط. شانه را آهسته فرو می برد و از فرق سر توی موهایش که تا کمر ادامه یافته بودند می کشید. صورتش را نمی شد دید. آرش جلو تر آمده بود. رسیده بود به یک متری اش. اما فقط موهای بلند سیاهش را می توانست ببیند و صدای باد که درخت ها را می لرزاند تا برسد به موهای زن.

سایه چشمش را باز کرد. به پهلوی راست چرخید. آرش نبود. نشست روی تخت و جیغ کشید. آرش از پنجره ی باز خم شده بود پایین. دوید و شانه هایش را گرفت. آرش برگشت با چشم های نیمه باز. سایه دستش را گرفت.

-        باز راه می رفتی تو خواب.

-        اون تو بودی؟

-        کی؟

پنجره را بست. دست آرش را گرفت و کشاندش تا کنار تخت.

-بشین.

- تو نشسته بودی کنار پنجره؟

- باز خواب می دیدی. شانس آوردی از صدای باز شدن پنجره بیدار شدم. داشتی خودت رو پرت می کردی.

کلید چراغ را زد و اتاق پر شد از نور زرد رنگ. آرش همان طور که نگاهش را به زمین دوخته بود و سرش را گرفته بود میان دست هایش گفت.

-        خواب نبودم. نشسته بود کنار پنجره و موهاش رو شونه می کرد.

-        کی؟ باز هم یک زن؟ کدامشان؟

-        همان که دیشب آمده بود و پریشب و شب …

-        و تمام شب هایی که در این خانه ایم. همین را می خواهی بگویی؟

سایه به طرف پنجره رفت. چند لحظه رو به حیاط ایستاد. بعد برگشت به سمت آرش و گفت.

-        نیست، هیچ کس اینجا نیست. باز هم خواب دیده ای.

-        نه، من دیدمش. مطمئنم، نشسته بود و موهاش رو شونه می زد.

-        من نگفتم ندیدیش عزیزم. ولی تو خواب بوده.

-    نه بیدار بودم. همه چیز واقعی تر از خواب بود. حتی واقعی تر از حالا. میدونم خواب نبودم. سایه من خواب نبودم.

سایه دوباره رو کرد به پنجره. اینبار بازش کرد. سرش را آورد بیرون و به زمین نگاه کرد.

-        کجاست؟ اگه خودش رو پرت کرده باشه الان مرده یا زنده اش باید آش و لاش رو زمین باشه.

رو کرد به آرش.

-        نکنه می خوای بگی پرواز کرده؟

آرش بلند شد و به سمت پنجره رفت. سایه خودش را کنار کشید. گذاشت او سرش را ببرد بیرون و دور تا دور پنجره را چشم بدواند. آرش بخار جگرش را بیرون داد از دهان. سرش را کشاند تو و نگاه عسلی اش را انداخت به سایه. عضلات صورتش شل شد و سستی به همه ی تنش ریخت.

-        باور کن سایه.

-        اگه خیالت راحت شده چراغ ها رو خاموش کنم بخوابیم.

-        نه، بر می گرده، من می دونم.

-        ترسیدی؟

آرش رو به سایه کرد و با صدایی که بم تر از همیشه بود گفت.

-        تو منو مسخره می کنی؟

-    قبول کن مسخره ست. سه ماه هر شب منو از خواب بیدار می کنی و می گی یه زن توی خونه ست بعد مجبورم می کنی همه جا رو دنبالش بگردم.

سایه دستش را فرو برد در موهایش. از پنجره چشم دوخت به ماه.

-    کجاست آرش؟ روی زمین که نیست. نکنه تو آسمونه؟ شاید هم ماه شده و اینبار ابرها رو کشیده رو صورتش تا تو باز نتونی ببینیش.

آرش نگاهش را به زمین انداخت. دو قدم عقب رفت و همان طور که نگاهش را می ریخت روی هر چیزی به جز سایه گفت.

-    شاید حق با توئه و خیالاتی شده باشم. حتما سایه ی درخت ها افتاده بوده به پنجره. این تصور ها به سراغ هر کسی می یاد.

سایه پوزخند زد و با دستش به حیاط اشاره کرد.

-    کدوم درخت؟ همه ی درخت های باغ رو ماه پیش قطع کردیم. ولی سایه ی اون زن باز هم از سر زندگی من کم نشد.

آرش اینبار با دقت بیشتری حیاط را کاوید. درخت ها همه نیم متر بالا تر از خاک قطع شده بودند. رو به ماه خاکستری رنگ کرد و به وزش آهسته ی ابرها از رویش خیره شد. دست هایش را آویزان از تن رها کرد و کنار قاب فلزی پنجره مشت کرد و ناخنش را فرو برد به کف دستش. سایه از آرش و پنجره دور تر رفت. کنار میز توالت پوست گردویی اش تکیه زد به دیوار و به نیم رخ راست آرش که رو به حیاط ایستاده بود خیره شد.

-        واقعا منظوری نداشتم. تو راست می گی این اتفاقات ممکنه واسه هر کسی پیش بیاد.

آرش تا کنار تخت آمد. دراز کشید و لحاف لیمویی ساتن را تا نافش کشید بالا. سایه دست هایش را صلیب کرد و سرش را کج.

-        قبول دارم، تند رفتم.

-        نه، تو راست می گی.

سایه تکیه اش را از دیوار برداشت. به سمت آرش رفت و دو زانو روی تخت نشست. دستش را گرفت و با انگشت نرم نوازش کرد.

-    شاید مادرت تو خوابت بوده. مادر ها همه نگران بچه هاشونن، حتی بعد از مرگ. بهت حق می دم مرگش آشفته ات کرده باشه.

صدای آرش پر شد از بغض ولی رفته رفته بغض فرو نشست و خشم موج گرفت.

-        سایه من وقتی ملافه رو روی سر مادرم کشیدم. موهاش از شیمی درمانی ریخته بود. کچل بود. می فهمی؟

-        دلیل نمی شه عزیزم. توی خواب اون به شکل روزهای سلامتیش پیش تو میاد.

آرش نشست. شانه ی سایه را گرفت.

-        مامان من موهاش بور بود.

و نگاهش فرو رفت در موهای سیاه سایه که ریخته بود روی شانه اش. دست هایش را از شانه های سایه جدا کرد. انگشت هایش را فرو برد در موهای سایه و تا کمر حرکت داد و ابروهایش را خم کرد.

- تو بودی نه؟ شوخی مسخره ای بود.

و رویش را برگرداند سمت در اتاق.

- چی داری می گی؟ حالت خوبه؟ من پشت سرت ایستاده بودم. داشتی خودت رو پرت می کردی.

- بس کن سایه. این بازی رو سه ماه داری ادامه می دی.

و بلند شدو رو به روی در ایستاد.

- این چه حرفیه؟

نگاهش داغ شد و بلند شد و ایستاد رو به روی آرش.

-        من نجاتت دادم. دلیلی نداره بخوام این کار رو بکنم.

آرش یک قدم به سایه نزدیک تر شد و با دستش به او اشاره کرد. مثل اینکه می خواهد انگشتش را فرو کند در چشم او.

-    چه زنی جز تو می تونه این کار رو کرده باشه؟ جواب بده؟ اگه زن نه روی زمین و نه روی ماه پس هیچ کس نمی مونه جز تو.

-    داری می گی هیچ کس نمی مونه. می خوای منو دلیل توهماتت جلوه بدی؟ تو از پنجره اویزون بودی و من نجاتت دادم. حالا داری متهمم می کنی؟

آرش پوزخند زد.

-        خب ثابت کن که تو نبودی.

-    چی رو ثابت کنم؟ اینو که می ترسم نصفه شب بشینم روی لبه ی پنجره و موهام رو شونه کنم؟ تو نتونستی دیدن اون زن رو توجیه کنی. حالا می خوای من همه چیز رو به گردن بگیرم.

-        خودت قضاوت کن. تو تنها زنی هستی که تو این خونه ست.

سایه آب دهانش را فرو داد و صدای خنده اش را دواند در اتاق.

-    آهان پس این جرم منه و حالا باید از خودم رفع اتهام کنم. باشه. چی کار باید بکنم که خواب شبهام رو بهم برگردونی؟ که دیگه نصفه شب یه زن نیاد تو اتاق خوابم و شوهرم رو بکشونه تا کنار پنجره؟!

چشم هایش را تنگ کرد و برقی در مشکی چشم هایش جان گرفت. آرش با قدم های بلند به سمت میز توالت رفت و کشو اش را بیرون کشید. قیچی دسته خاکستری را در دست گرفت و رو به سایه دو بار باز و بسته اش کرد.

-        کاری نداره. موهات رو کوتاه کن که دیگه تنها زن مو بلند مورد اتهام نباشی.

چشم های سایه حالت گردی گرفت و صدایش لرزید.

-        مسخره ست.

آرش نزدیک تر آمد.

-        شاید. ولی اگه این کار رو بکنی هم ازت رفع اتهام می شه، هم آرامشت بر می گرده.

سایه دستش را دراز کرد به سمت قیچی.

-        برای برگشتن آرامشم هم که شده این کار رو می کنم.

قیچی را از دست آرش گرفت. تا کنار پنجره رفت. موهایش را یک طرف شانه اش ریخت و قیچی را از دو انگشت بالا تر از شانه فرو برد در موهایش. باد وزید و موها به پرواز در آمدند روی صورت ماه، دیوار های حیاط و درخت لیمویی که زیر پنجره داشت جوانه می زد.

منبع: وبلاگ رفت

نقد داستان:

این داستان اینقدر عالی نوشته شده است که نقد آن در این مجال نمی گنجد
داستان رو در روی ماه شروعی و ادامه ای کاملا متفاوت با داستان های دیگر بانو فاطمه زنده بودی دارد.
اوج داستان از نظر اینجانب در این قسمت داستان می باشد که:
سایه به طرف پنجره رفت. چند لحظه رو به حیاط ایستاد. بعد برگشت به سمت آرش و گفت.
- نیست، هیچ کس اینجا نیست. باز هم خواب دیده ای.
-   نه، من دیدمش. مطمئنم، نشسته بود و موهاش رو شونه می زد.
-   من نگفتم ندیدیش عزیزم. ولی تو خواب بوده.
-    نه بیدار بودم. همه چیز واقعی تر از خواب بود. حتی واقعی تر از حالا. میدونم خواب نبودم. سایه من خواب نبودم.
سایه دوباره رو کرد به پنجره. اینبار بازش کرد. سرش را آورد بیرون و به زمین نگاه کرد.
از نظر اینجانب این قسمت داستان اوج شاهکار در نوشتن پارادوکس می باشد
بازی با کلمات در این داستان زیبا موج می زند که این بازی با کلمات در داستان های قبلی بانو زنده بودی به این صورت نبود
بانو زنده بودی با استفاده از تجربیات دیگران در حال کسب تجربه و تکمیل روند موفقیت خود می باشد
بی صبرانه منتظر داستانهای جدید بانو زنده بودی می باشید
اینجانب با کمال افتخار بانو زنده بودی را لایق استادی می دانم و از این به بعد در نقد هایم از ایشان به اسم استاد زنده بودی نام خواهم برد
برای خوانندگان گرامی و استاد بانو زنده بودی موفقیت و سربلندی روزافزون آرزو داریم

اگر عمری بود در پست بعدی شعر نه و خورده ای شیشه.. از آقای نیما نعمتی زاده را نقد خواهیم کرد

نقد شعر مثلث از بانو سیما نوذری

سی بوشهر... — Thu, 01 Apr 2010 10:14:09 +0000

مثلث

اسپند دود می کنم – از این
حسودها ،

باید پناه برد به انبوه دود ها

چشمت زدند،خواستم عاشقترت کنم

اما نذاشتند فراز و فرود ها

هی فوت می کنم به تن چهارشنبه ها

هی می سپارمت به درختان و رودها

از من نخواه مثل تو باشم ‌:”امیدوار” !

باید حساب کرد زیان ها و سودها

دیگر شریف نیست تن آدمیت ام

چون نفی می کنند تنم را وجود ها

لعنت به روزهای قشنگی که بودنت…

لعنت به بودنی که پس از آن نبودنت …

اسپند دود می کنم اینجا هوا پس است

دیگر بس است…محض رضای خدا بس است

دارند می برند تو را هم به دورها …

منبع :سایت سی ما

نقد:

اوج سنت و تجدد را می توان در اشعار خانم نوذری مشاهده کرد، اشعاری که از اعماق دل یک شاعر جوان بیان می شود.از این لحاظ که خانم نوذری توانسه سنت و تجدد را در کنار هم بیاورد و باصطلاح اشعاری با کلماتی امروزی ولی با قوانین سنتی بسراید بسیار بسیار عالی و به نوعی نوآوری
می باشد، تنها در بعضی ابیات مشکل وزن وجود دارد که در اشعار جدید ایشان این مشکل نیز بر طرف شده است
خانم نوذری نیز مانند اکثر شعرای دیارمان بوشهر دنیا را تیره و تار و پر از غم و ناراحتی میبیند و در اکثر اشعارش نیز از غم و فراق و غصه و عشقی ناکام سروده است
برای این شاعر بزرگ دیارمان بوشهر شادکامی و موفقیت هر چه بیشتر آرزو داریم
وبلاگ سی بوشهر اطمینان دارد که خانم سیما نوذری روزی از شعرای به نام استان و کشور خواهد شد.

در پست بعدی داستان جدید بانو فاطمه زنده بودی به نام رو در روی ماه را نقد خواهیم کرد

نقد شعر های شاعران و نویسندگان بوشهری۲

سی بوشهر... — Wed, 17 Mar 2010 11:08:09 +0000

مثل تو “فاطمه زنده بودی”

خودم را که آب می کشی، می روی سراغ پدر و مادرم، خودت را، مدرسه ی مان را، بوق هایی که می زدی و بوی ادکلن را از قلم می اندازی. صدایت فریاد می شود، دیوار صوت ترک بر می دارد، دلم خورد می شود، کلمات کف می شوند و به دهانت می آیند. چین پیشانیت جذاب ترت کرده. دستم را روی شکمم می گیرم و روی فرش دستبافم می نشینم. جمع می شوم. حالا شبیه آن جنینی ام که در رحمم لانه کرده. دردی می پیچد در دلم و کمرم را طی می کند.
مظلوم نمایی نکن و حرفهای دیگری که روی همه ی شان مهر میراث فرهنگی خورده شلیک می شوند روی تنم، نگاهت را تیر می کنی-مثل همیشه نشانه گیری ات خوب است- می فرستی درست وسط شیشه ی عمرم و در اتاق را محکم می بندی.
درد راهش را دوباره طی می کند. می رود سر جای اول می پیچد و جانم را می کشد.
تلفن همراهت زنگ می خورد. زمزمه ی آرامی می آید. از اینجا هم می توانم ببینم کسلی و صدای پشت خط می مکد تمام تلخی ات را و شیرین می شود برایت. آنقدر شیرین که زهر می شوم پیش رویت و حتی اگر تونل زمان تو را به روز اول که با طلوع آفتاب صبحانه ی فرانسوی ات را گذاشتم روی تخت و تو عسل را کشیدی روی نان و لقمه را در دهانم نهادی، ببرد به روی خودت نمی آوری و اشاره می کنی به من که عسل در دهانم است و می گویی زهر کرد زندگی ام را.
در باز می شود. عطرت می پیچد. جذاب شده ای و اخم تصنع ایت بر زیبایی ات افزوده. در را محکم به چارچوب می کوبی. از خانه می روی، پیروزمندانه میدان را ترک می کنی و من روی فرش جمع شده ام و می پیچم به خودم.
صدای روشن شدن ماشین می آید. داری خودت را در آینه ی جلو ورانداز می کنی و چهره ات را منت می گذاری.
حالا حرکت می کنی و دور می شوی از جهنم و پیش می روی به سمت بهشتی که ساخته ای و من با حرکت و پیچش درد می پیچم و می رقصم خوابیده به روی فرش دستباف.
گلویم می سوزد و معده ام سنگین می شود. چهار سال پیشم تکرار می شود ولی با ترسی کمتر. حالا دیگر کمی جا افتاده شده ام. بچه نمی آورم که ثابت کنم به بلوغ رسیده ام. بچه می آید، چون دوست دارد شبیه تو بشود، زیبا، جذاب و خواستنی. پسر باشد، بزرگ شود و ادکلن های خوش بویت را دزدکی بزند. غوغا کند و دست بگذارد روی غرور دختری، سعی کند دوستش داشته باشد- مثل تو عاشق می شود که کم نیاورد- مثل برادرش می شود،تخس، زیبا، جذاب و خواستنی. من پیر می شوم با به دنیا آوردن هر زیبا رویی پیر می شوم آنقدر پیر که دیگر عکس هایم را نمی شناسم. تو جوان می شوی، آنقدر که در گوش سامان می گویی بگو من برادرتم نه بابات، یادت نرها! با او پارک می روی، می فرستی اش تاب بخورد و خودت می نشینی کنار دختری که کمی حالت افسرده ها را دارد. موهایش شرابیست به چشمت زیبا نیست، جذاب نیست، جدید است.
درد می پیچد دور تنم، چشم هایم خمار می شود. تو خماری این روزها همه اش از زن ها حرف می زنی. می پرسی چه دوست دارند؟ چطور احساس راحتی می کنند؟ دستت را می گذاری روی سرویس برلیانم. لباس هایم را می آوری از کمد بیرون و نشانم می دهی. می خواهی بدانی همه ی زن ها اینها را دوست دارند؟سری تکان می دهم که باور کنی نمی دانم. می پرسی خودت چه؟ چقدر اینها را دوست داری؟لبخند می زنم- تو را دوست دارم.
سینه ات جلو می آید.آینه را نگاه می کنی. هنوز شبیه روزهای خریت منی که تو را از دور نشان دوستانم می دادم و خودم می آمدم کنارت و معنی اشاره ها را نمی فهمیدم.
آب تلخی راه گلویم را طی می کند، تفش می کنم روی فرش.تلفن زنگ می خورد.
دیگر باید به بهشت رسیده باشی. بیچاره حوری ات نمی فهمد هنوز تنت بوی جهنم مرا می دهد.برایش ناز می کنی، می جنگی با نفست واو می خرد تو را آخر.
-الو، سلام
-تو خوبی؟
-نه حالم بد
- صبر کن الان میام.
گوشی تلفن می نشیند سر جایش. درد می پیچد، هی مسیر را طی می کند. می رسد سر جای اول بدون راهنما می پیچد، می پیچد. اتاق دور سرم می چرخد، می چرخد.
لباس سفید، گل ارکیده، بوی اسپند. من لبخند می زنم، تو می خندی. دخترهای فامیلتان بغض می کنند. خواستنی تر از همیشه شده ای، فکر می کنم خوشبخت تر از همه هستم. یک لحظه ترکم نمی کنی. موهای مشکی ام با تاج جواهر نشان مرا شرقی ترین عروس خاور کرده.

نور از لای کرکره می گذرد، مردمک چشمم تنگ می شود. پرستار بر می گردد، نگاهش را می دوزد به من-حالت بهتر شده؟ می گم دکتر بیاد ببیندت.
نمی دانم چند ساعت از آمدنم به اینجا گذشته. تو کجایی حالا؟ هنوز هم بهشتی؟ برزخ مرا که در آغوش گرفته.
آشناست، می آید کنارم می ایستد. دستم را روی شکمم می کشم. تو جوونی، فرصت زیاده شوهرت کجاست؟ ندیدمش!
جنینم غرق خون بی روح به دنیا آمد، تو جام خون را گرفتی از دست پری ات.
-نگفتی کجاست؟ چرا نیومده اون عاشق سینه چاک؟
چاک چاک شده دلم نمی گویم، سکوت را می پوشم.
-مامانم آوردم؟
-آره، الان هم بیرون ایستاده هر چی مبایل شازده رو می گیره خاموشه، بی لیاقت.
صدای زیر زننده ای صدایش می کند.
-من می رم تا وقتی که بر می گردم استراحت کن.
صدا دوباره می پیچد و می خراشد. دستم را روی شکمم می گذارم. درد می پیچد، جسمم را در می نوردد به روحم می رسد، خودم را بغل می کنم، تو او را تنگ تر در بر می گیری. خواستنی و جذاب می شوی برایش. گرم می شوی، گرم او و من می سوزم و او حالا سردش نیست.
مامان می آید تو،سرخ شده صورتش.- بهتری؟ خدا رو شکر که خودت سالمی عزیزم. سامان رو فرستادم خونه پیش بابات. دلش می خواست ببیندت.
ما هر دو امشب بیداریم. بسترهایمان برای خواب نیست. تو زیبا شده ای، دلم می خواهد شبیه تو باشم.
می آید تو، مادر می رود. می نشیند کنارم. دستش را روی شکمم می گذارد.
-می موند ولی ضربه انداختش. می دونم سخته. امشب کشیکم تا صبح بهت سر می زنم باید استراحت کنی.
-کی میذاری برم؟
-من نذارم تو خودت می ری آهوها همه گریز پان..
-دکتر که زخم نمی زنه.
-نباید بزنه ولی اگه خودش زخمی باشه چی؟
ما هر دو به فکر صبحیم. تو صبح از بهشت می روی، می آیی به دنبال جهنمت. حورت در خیال لباس سفید و من خوابیده با لباس سفید، غرق در سیاهی.
-من فقط خواستم صبح مرخصم کنی.
-لبخند می زند، زیبا می شود، دیگر عصبانی نیست. مگه پیش من بهت سخت می گذره؟
کاش شبیه تو بودم، کاش.
صدا می خراشد و صدایش می کند. مثل همه ی صدا های زیر عشوه گر مثل همه ی صدا های سایه شده بر زندگی ام، می رود.
چشمهایم سنگین می شود. رحمم خالی و سوت و کور، دستم حرکت می کند روی شکمم.. تو می خزی به سمت جهنم خالی از من و من هنوز شبیه تو نیستم.

منبع : وبلاگ رفت (نوشته های بانو فاطمه زنده بودی)

نقد:

داستان “مثل تو” اثر بانو فاطمه زنده بودی شروعی ناگهانی دارد که راوی در ابتدا حالات روحی خودش را شرح می دهد
اگر چه ابتدایش خواننده را به خواندن ادامه داستان زیاد ترغیب نمیکند و تقریباً حالتی کسل کننده دارد و خانم زنده بودی باید برای جذابیت ابتدای داستانش تلاش بیشتری کند ولی بعد از چند سطر اول داستان اوج میگیرد و خواندنش لذت بخش می شود .
از نقاط قوت داستان شرح دقیق حالات روحی و بازی با کلمات به صورت عالی می باشد.
در متن نو آوری هایی هم دیده می شود که بر خلاف تصور بعضی از منتقدین که آن را ناهمخوانی برخی از اصطلاحات جملات در داستان می نامند اینها نو آوری و خلاقیتی هستند که داستان نویسی را از چارچوب سنتی و قدیمی خارج میکند و به نو آوری می پردازد.
آینده بانو فاطمه زنده بودی را بسیار درخشان میبینم
به جرات میتوانم ایشان را یکی از بهترین داستان نویسان حال حاضر دیارمان بوشهر بنامم
فاطمه باید این روال و روش را حفظ کرده و در مرحله بعد آن را رشد داده و به کمال برساند
وبلاگ سی بوشهر برای این نویسنده بزرگ استان بوشهر موفقیت هر چه بیشتر را آرزو می کند.

در پست بعد مهمان اشعار بانو سیما نوروزی خواهیم بود..

نقد شعر های شاعران و نویسندگان بوشهری

سی بوشهر... — Wed, 10 Mar 2010 14:40:21 +0000

خداوند تصمیم گرفت موجودی جدید را بیافریند
آدم و فرزندانش دیگر در زمین نبودند و اکنون همه آنها در بهشت و جهنم بودند…
خداوند موجود جدیدی را از نیست به هست آورد، سپس همه را امر به سجده کرد همه سجده کردند ..
خداوند انسان را احضار کرد و از انسان و فرزندانش خواست این موجود را سجده کنند…
ای فرزند آدم آیا موجود جدیدم راسجده میکنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در فراقم روز و شب نالیده ای
در ره عشقم به خود بالیده ای
بارش باران اشکم دیده ای
از گلستانم گلی را چیده ای
برگریزان دلم را خوانده ای
در ره عشقم تو تنها مانده ای
این خدایم را خدایی کرده ای
مرغ جانم را هوایی کرده ای
“م.ص.ر”

منبع:سایت برگریزان

نقد متن:
*تکرار تاریخ* دورنمای زیبایی از تاریخ انسان و شیطان است. در ابتدا که خواننده متن را میخواند انتظار تکرار تاریخ به این صورت را ندارد ولی در اواسط متن که متوجه می شود خداوند از انسان ناامید شده بناچار خواننده کنجکاو میشود و تا آخر متن را دنبال میکند.
اما شعر که به جرات میتوانم آن را نقطه قوت متن های آقای رزمی ذکر کنم که روز به روز پخته تر و آهنگین تر میشود.
بدون شک و اغراق محمدصادق رزمی از شاعران و متن نویسان نامی و پر آوازه دیار ما بوشهر خواهد شد و من اطمینان دارم که نه تنها از شاعران و متن نویسان نامی بوشهر خواهد شد بلکه با این روند بعید نیست که او را روزی در بین شاعران معروف و پر آوازه ایران ببینیم ولی او باید سعی و تلاش بیشتری کند و دید خود را از اینکه دنیا را تاریک و زجر آور میبیند تغییر دهد و همچنین در اشعارش به خاطر حفظ وزن شعر بعضی مواقع از هدف اصلی شعر دور شده است

در پست بعدی داستان “مثل تو” از آثار بانو فاطمه زنده بودی را نقد خواهم کرد…

عشق یا دوست داشتن

سی بوشهر... — Wed, 03 Mar 2010 14:41:47 +0000

عشق و دوست داشتن دو کلمه مترادفن که در جاهای مختلف به صورت مجزا برای ارضائ شدن یه حس خوب بکار میرن
شاید تفاوت این دو واژه در این باشه که در دوست داشتن طمع نیست و در عشق حرص رسیدن و مال خود شدن هست
یا شاید بشه گفت برای ما عشق مقدس تر از دوست داشتن هست