با عرض سلام خدمت شما دوستداران سرزمین بزرگ دشتی و خوانندگان همیشگی وبلاگ هکال(دشتی در آیینه تاریخ)
اینبار میخواهم یک شخصیتی را برایتان معرفی کنیم که از اسطوره های جنگ آوری در مبارزات جنوب علیه پیر استعمار بوده است.
با تشکر فراوان از استاد عزیزم جناب آقای هادی نژاد نویسنده و محقق بزرگ سرزمین دشتی که این مطالب را در اختیار بنده ی حقیر قرار دادند تا در این وبلاگ درج نمایم.
زایر عبدالحسین بوجیکی
زایر عبدالحسین فرزند زایر حسین فرزند محمد فرزند عبدالرضا از طایفه ی « اسماعیلی ها » و حدود سال ۱۲۴۹ خورشیدی در فقیه حسنان دشتی پا به عرصه ی وجود نهاد.میان خانواده ای که اهل تقوی و دیانت بودند ، در همان روستا رشد و نمو یافت.متأسفانه از دوران کودکی و نوجوانی اش هیچ اطلاع دقیقی در دست نیست.بنا به نقل شفاهی دارای قدّی رشید و بلند و چهره ای گندمگون بوده ، بسیار کم حرف و فروتن و همیشه در پایین مجلس می نشسته.بسیار شجاع و نترس و در اسب سواری ید طولائی داشته.در به کار بردن اسلحه و نشانه گیری بی نهایت ماهر و زبده بوده به طوری که به آسانی گنجشک ( بوجیک) در حال پرواز را آن هم از فاصله ای دور مورد هدف قرار می داده است.و به همین خاطر به بوجیکی معروف شد.
وی در طول حیات خود (حدود ۸۵ سال) دو زن اختیار کرده و صاحب چهار پسر و پنج دختر شد.
اولاد و نوادگانش اکنون در فقیه حسنان و دیگر مناطق دشتی ساکن و از نظر روابط اجتماعی و خوش خلقی شهره اند.
زایر عبدالحسین دوران کهولت و پیری در باغ « پنزه» محله ای در شمال فقیه حسنان و در همسایگی باغ « حسین میری » گذراندند و سرانجام در همان جا و حدود ۱۳۳۴ ش در سن حدود ۸۵ سالگی روحش به مرغزار جنان پر کشید.پیکر مطهرش به روستای میانخره انتقال و در جوار حاج سیدعلی نقی دشتی از مشاهیر و علماء و اجله سادات منطقه دشتی به خاک سپرده شد.
حال برمی گردیم به اصل موضوع و بیان نقش زایر عبدالحسین در تاریخ مبارزات مردم جنوب ؛ یکی از حوادث ایام زندگی ایشان ، حضور وی در جنگ دلوار است که بنا به مدارک موجود در آن جنگ شهامت و رشادتی بی نظیر از خود نشان داد و دوش به دوش رئیس علی جنگ مردان جنگ را در میدان حرب به منصه ظهور رسانده و عاقبت الامر با کشتن فرمانده قوای انگلیسی ، مهاجملن را پس از دادن تلفات زیاد مجبور به تخلیه دلوار و عقب نشینی به طرف بوشهر نمود.
ادامه ی این نوشته ها را در پست های بعدی به نگارش خواهیم گذاشت….
