۱۲ دی ماه روز تولدم
امروز یعنی ۱۲ دی ماه روز نزول اجلالم بوده است به این کره خاکی! در اوج سالهای جنگ تحمیلی که جزیره نیز جولانگاه خصمانه ی نیروهایی هوایی و دریایی عراق بوده است. زمانی که جنگ نفتکش ها در اوج بود و هر روز آسمان جزیره را دودهای سیاه ناشی از آتش سوزی یک نفتکش یا یک مخزن غول پیکر نفت، سیاه و تاریک می کرد. من البته از آن روزها، تنها صدای ممتد آجیر و هجوم مردم را به پناهگاه های شهرک هدیش که به آن “جان پناه” می گفتند، خوب به خاطرم مانده. و لرزه هایی که سقوط راکت ها بر اندام ساختمان ها می انداخت. اما آنقدر بزرگ نبودم که بفهمم اصلا چرا باید ما در این جنگ نابرابر، رنج و درد را و هراس و اضطراب و جیغ و فریاد را و گریز و فرار بزرگترهامان را می دیدیم.
و امروز باز هم در بیست و چهارمین بهار عمرم که برایم تولدی است دوباره، باز می بینم که هنوز دنیا آرام نیافته است و جنگ و خونریزی و خصم و خشونت همچنان رو به فزونی است. دست کم در این خاورمیانه ای که من و شما در آن به دنیا آمده ایم همه چیز همیشه به همین منوال بوده است. و این قصه همچنان باقی است. بگذریم.
امروز خوشحالم و خرسند و خداوند را به خاطر تمام نعمتهای بیکرانش، دوستان خوب و پاک و صمیمی و مهربان و به خاطر خانواده مهربان و دلسوزم و به خاطر داشتن خدایی که همین نزدیکی هاست، خدا را بی نهایت سپاسگزارم. به خاطر داشتن همه آنچه که دارم و برای نداشتن همه آنچه که ندارم، خداوند را بی نهایت شکر می گویم.
پیش از آن که واپسین نفس را بر آرم
پیش از آنکه پرده فرو افتد
پیش از پژمردن آخرین گل ،
برآنم که زندگی کنم
بر آنم که عشق بورزم
بر آنم که باشم .
در این جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزند ،
تا دریابم
شگفتی کنم
باز شناسم
