baga: vazarka: Auramazdā: hya: imām: būmīm: adā: hya: avam: asmānam: adā: hya: martiyam: adā: hya: šiyātim: adā: martiyahyā
اهورامزدا خدای بزرگ است که این زمین را آفرید، آن آسمان را آفرید، آدمی را آفرید و شادی را برای آدمی آفرید.
داریوش کبیر
این جمله عبارت آغازین کتیبه داریوش در نقش رستم است که به زبان فارسی باستان نوشته شده . این هفته میان ترم دارم
طبق معمول نتونستم خوب درس بخونم. درسم مربوط به شناخت زبانهای فارسی باستان میشه. با اینکه سخته اما شیرینه. وقتی کتاب دکتر مهری باقری را میخونم و به غنای زبانهای فارسی پی میبرم و تمدن پربار ایران هم غبطه میخورم و هم افسوس! پس چه شد و کجاست اون تمدن؟ چرا ما و امثال ما ذره ذره نابودش کردیم و میکنیم؟ چرا با زیر بار زور و قبول دینهای متحجر فرهنگ و ایین زیبا و غنی ایرانی را به دست فراموشی سپردیم؟ جملاتی از اوستا کتاب یسنها قسمت گاهان و نوشته های داریوش را که میخونم با جملات قرآن مقایسه میکنم به این پی میبرم که چقدر خدای ما مهربان تر و بخشنده تره. نه از آتش جهنم خبریه نه از بدی و پلیدی و نه از جنگ. هرچه هست پاکی و صداقت و مهربانه. مگه ما چی کم داریم که باید زیر بار دینی بریم که خداش از جنگ و خونریزی میگه و به اسم دفاع تمامش میکنه؟
