غزل ۵
ای سلسله ی موی هوایت نفس من
ای آینه ی صورت ماهت هوس من
ای دوست مرا در دل تنگت قفسی ده
ای هر نفست ناله ی مرغ قفس من
فرهاد تویی ، کوه منم ،تیشه نگاهت
با تیغ نگاه تو شکسته هوس من
زهر از تو شرابی ست به شیرینی خرما
با پشه کشت زنده شود این مگس من
در چشم من اینجا گل روی تو نشسته
در مرز غریبی تویی آن کار و کس من
دیوانه ی قلب تو منم (کاش تو بودم)
بر داد سکوتم برس ای داد رس من