با عرض سلام و ادب خدمت شما خوانندگان عزیز وبلاگ هکال
اینبار میخواهم شخصیت دیگری از علمای دشتی را برای شما معرفی نماییم
به سراغ کتاب تاریخ تحولات سیاسی،اجتماعی دشتی نوشته جناب آقای حبیب الله سعیدی نیا رفته ایم که اینچنین نوشته اند:
حاج سید موسی ابطحی:
حاج سید موسی ابطحی فرزند(( مرحوم سید غلامحسین))،عالمی روشن بین،دانشمندی فاضل و انسانی خداشناس بود که در سال ۱۳۱۲ه.ش در روستای خورشهاب متولد گردید((البته ایشان اصالتاً از سادات روستای چارک می باشند که نوسنده به آن اشاره ننموده است)).با توجه به هوش و استعداد سرشاری که برخوردار بود،از همان دوران نوجوانی علاقه مند به کسب علم بوده و از طرف پدر در سال ۱۳۳۳ه.ق به نجف اشرف مشرف گردید و دوران عالیه علوم دینی را در آنجا پشت سر گذاشت و از اساتید بزرگ آن دیار همچون ((آیات عظام عبدالهادی شیرازی ،حکیم،شاهرودی،شهید محمدباقرصدر،امام خمینی(ره)،شهید مدنی،شیخ مجتبی لنکرانی،شیخ محمد مظفر،یثربی و خویی)) کمال استفاده را بردند و سرانجام موفق به اخز اجازه اجتهاد از آیت الله خویی گردیدند.
وی پس از آنکه خرمنی از بوستان علم جمع آوری کردند عزم دیار خویش نمودند و در سال ۱۳۵۰ه.ش به منطقه دشتی بازگشت و قصد مهاجرت به قم و اقامت آنجا را داشتند اما بعضی از اهالی خورموج با اصرار زیاد از رفتن ایشان به قم جلوگیری نموده و زمین وسیعی را در اختیار ایشان قرار دادند، از این رو آن بزرگوار پیشنهاد مردم را پذیرفت و در خورموج ساکن گردید.
ایشا علاقه وافر به کسب علم و ایجاد آبادانی در منطقه داشته اند به همین خاطر در سال ۱۳۵۵ ه ش مدرسه علمیه ای را در خورموج تاسیس نمود و خود مدیریت و استادی آنجا را عهده دار گردید.علاوه بر آن در سال ۱۳۶۵ کتابخانه ای نیز در خورموج دایر نمود.تسلط وی برعلوم دینی،ذوق و قریحه شاعری و استعداد خدادادی و احاطه ای که بر ادبیات پارسی و تازی داشت همه و همه دست به دست هم داد تا از او استادی زبردست و خطیبی خوش گفتار و در عین حال آرام و وسیع سازد تا آنجا که به دلیل طبعی موزون و ذوقی روان که داشت در سرودن شعر چه به زبان پارسی و چه عربی از توانایی خاصی بر خوردار بود از ایشان شعری به جای مانده بود که در اوایل انقلاب در دست یکی از طلبه هایش مفقود گردید. در تمامی تحولاتی که در دو دهه ی اول انقلاب در دشتی صورت گرفته نقش فعالی داشته اند از جمله در پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پرچمدار قیام علیه حکومت ستمشاهی بودند و با پیروی از فرامین حضرت امام خمینی(ره) از ایدئولوگهای مردم بود و تا زمانی که در قید حیات بودند بزرگترین تکیه گاه مردم در حوادث و مسائل روزمره محسوب می شدند.در اواخر عمر بدلیل ابتلاء به بیماری دیابت با وجود آن که از وضعیت جسمانی خوبی برخوردار نبود گاهگاهی به شهرها و روستاهای اطراف مسافرت می نمودند.وی به طور معمول بیشتر سالها به قم و مشهد جهت زیارت می رفتند. با وجود مقام علمی و مذهبی که داشتند از تواضع و فروتنی بالایی برخوردار و ساده زیست و خوش مشرب و عارف مسلک بودند اما دریغا که زود چهره در نقاب خاک کشید و در سال ۱۳۷۷ بدرود حیات گفت.جسد وی را در کنار درب ورودی کتابخانه و مدرسه علمیه اش در خورموج دفن کردند.
