سفر به جا مانده ای از ایران ۲
هواپیما که نزدیک
فرودگاه شد شهر را می توانستیم ببینیم . دوشنبه پایتخت تاجیکستان ، شهری سرسبز به
نظر می رسید و چند رودخانه در اطراف شهر جلب توجه می نمود
.
خانه های اطراف
مخروبه به نظر می رسیدند و اینطور حدس می زدی که حاشیه نشینی زیادی موجود
باشد.
وارد فرودگاه که شدیم
، فرودگاه محقری را دیدیم که حتی با کوچکترین فرودگاه های کشور ما نیز قابل قیاس
نبود . یک چیز جالب توجه در ابتدا ، گردی کلاه های پلیس تاجیکستان بود که سایه بان
های کوچک با گردی زیاد این کلاه ها کمی خنده دار بود
.
بعد از کارهای ورودی و
سیر مراحل اداری ، وارد سالن ورودی به کشور شدیم ، الهام الدین راننده ما که از
قبل با او هماهنگ کرده بودیم ، منتظر ما بود تا ما را به محل اقامتمان ببرد .
وارد خیابان های شهر
دوشنبه شدیم ، خبری از ساختمان های بلند و چند طبقه نبود و فقط چند ساختمان بلند
دولتی چند طبقه در مسیر ما وجود داشت . درختان سر به هم آورده و سرسبز باعث تلیطف
هوا شده بودند .
به محوطه محل اقامت که
وارد شدیم در ابتدا فکر می کردم که بیغوله ای بیش نباشد ، چرا که نمایی آنچنانی
نداشت ضمن اینکه چراغی هم روشن نبود ( به علت گرانی برق مصرف بی رویه ای آنجا وجود
ندارد و همه مردم رعایت مصرف صحیح انرژی را انجام می دهند) ولی وارد آپارتمان که
شدیم واقعاً لذت بردم چرا که بر خلاف ظاهر آن بسیار تمییز و با امکانات کامل آماده
پذیرایی از ما بود! .
پس از قرار دادن وسایل
، با الهام الدین به سطح شهر رفتیم و چرخی در این شهر زدیم ، باغ رودکی ، هیکل ( مجسمه)
سامانی ، کاخ ریاست جمهوری و … را از درون ماشین دیدیم و برای صرف شام به
چایخانه راحت که محلی با صفا و وسیع بود مراجعه کردیم
.
یکی از مزایای کشور
تاجیکستان این است که مردم آن بسیار با ایرانی ها مهربانانه برخورد می کنند و کشور
خود را از ایران می دانند ، مزیت بعدی نیز تکلم آنها به زبان فارسی است که صحبت
کردن آنها مرا بیشتر به یاد پایان کتاب فارسی دبستان و یا راهنمایی می اندازد که
معانی کلمات به کار برده شده در متون قدیم را نوشته بود و همواره نیز در امتحانات
شفاهی و یا کتبی از ما پرسیده می شد .
