سلام به تمام فرزندان شهرستان دشتی

بنده ی حقیر و فرزند کوچک دشتی بزرگ می خواهم یکی دیگر از مردان بزرگ دشتی را برای شما معرفی کنم که در شعر و شاعری دشتی گمنام مانده است که معروف بوده است به علی یتیمو:

ایشان از دوبیتی سرایان گمنام دشتی می باشد که به علت فقر و تنهایی به ((یتیمو)) معروف بوده است. دوبیتی هایش نیز همانند خودش گمنام مانده است. وی معاصر با محمد خان دشتی و در دربار ایشان به سر می برده است، دوبیتی هایش بر خاسته از دل و نمایان کننده تنهایی سراینده است و همواره با اضطراب و اندوه دست به گریبان است.

نمونه هایی از دوبیتی های ایشان را تقدیم حضورتان می نمایم که امیدوارم مورد پسند شما خوانندگان محترم وبلاگ هکال ،این وبلاگ کوچک دشتی قرار بگیرد:

اگر آیی شبی در منزل مو به دست آری دل بی حاصل مو

درخت آرزویت ای یتیمو پس از مرگم بروید از گِل مو

*******

که دل در سینه از سوز درونم در آتش همچو آهن تفته دارد

کسی دارد خبر از روزگارم که روزم در پی دل رفته باشد

منابع:نگاهی به بوشهر،افشار سیستانی،جلد۲،ص۵۲۵و۵۲۶***تاریخ تحولات سیاسی اجتماعی دشتی،سعیدنیا،ص۲۸۷