سیره بزرگان
دیروز فیلم زندگینامه قمرالملوک وزیری رو نگاه کردم خیلی متاثر شدم .یعنی خیلی روم تاثیر گذاشت.
تقریبا تمام انسانهای تاثیر گذار و موفق یه جاهایی شروع کردن به انجام یه کارایی که به مذاق دیگران خوش نمیومده.از یه وقتی شروع کردن به فکر نکردن مثل بقیه و انجام ندادن کارایی که دیگران انجام میدن و اقدام به کارایی که دیگران ( شما بخونید تقریبا همه ) بد و ناپسند و گناه و جرم میدونستن.
میخام بگم اگه آدم تو درستی یه راه ، یه فکر ، یه کار به قطعیت رسیده ، اصلا نظر دیگران مهم نیست، اگر چه این دیگران ، همه افراد جامعه باشن.قبول ندارین؟خوب اگه به درستی این مطلب ایمان ندارین یه نگاهی به زندگی نوح ، عیسی ، محمد ، مولانا ، گالیله ، آتاتورک ، گاندی،ادیسون ، افلاطون ، ژاندارک ، خمینی و …… بندازین.قطعا به این باور خواهید رسید.
پس اگه مطمئنی، دیگران رو بی خیال.اصلا به طعنه ها و انتقاد ها و نظرات دیگران اهمیت نده.شروع کن.البته بدون به این راحتی ها هم نیست، خیلی سخته ، خیلی .ولی اگه میخای یه نقشی داشته باشی بجز نقش سیاهی لشگر، باید شروع کنی،فکر تمام سختی هاش رو هم بکنی.گرچه ایمان به درستی راه تحمل سختی ها رو آسون میکنه.
پی نوشت ۱ :
میترسم ، میترسم از اینکه همین روزا یه دفعه …..
خوشحالم ، خوشحالم از اینکه دوباره مثل اونموقع ها …..
نگران ، نکنه بازم …..
حیرونم که چجوری میشه ……
خسته ام از اینکه …..
شادم به خاطر تمام ……
همش شده همین …… زندگی من
پی نوشت ۲ : از همه دوستان بابت یه مدت تعطیلی بی دلیل این وبلاگ عذر خواهی میکنم.دلیلش هم گرفتاری های کاری و احساسی و…. بود که البته هیچوقت رفع نخواهد شد ، تا زنده هستم.
پی نوشت ۳: این وبلاگ نویسان جوان مار و رها نمیکنه ها .چند روز پیش خانمی از مسئولین سازمان ملی جوانان بهم زنگ زد و بطور دوستانه ازم خواست که از عضویت تو شورای مرکزی وبلاگ نویسان استعفا بدهم !!!!من هم البته موافقت نکردم.چون نمیدونم وقتی به قول خودشون عضویت من به دلیل شرایط سنی غیر قانونی است ، از چه چیزی باید استعفا بدهم؟؟؟!!!!
پی نوشت ۴ : بابا لا مصب یه چیزی بگو.عصبانی شو ، دعوام کن ، فحش بده،اصلا منو بزن ، یه کاری بکن دیگه .خسته شدم از این همه بی تفاوتی
