بحران
وقتی به گذشته ها نگاه میکنم،میبینم واسه هر مسئله ای مرز و محدوده قائل بودم.
دوستام رو به خودم وابسته میکردم، میشدن صمیمی ترینا واسم.
پادشاهی میکردم. واسه خودم ارزش قائل بودم.
الان بعد از ۱۰-۱۵ سال دوستی پا بر جا، بدون ذره ای مشکل ، لب تر کنیم پشت همیم.
اما الان: واسه عزیزترینات ارزش قائل میشی،ظاهر و باطنت رو یکی میکنی،
باعث میشی ساده لوح و احمق به نظر برسی، همه جور توهین و تحقیر، بارها و بارها،
دندون سر جیگر میذاری، دم نمیزنی که بگذره، ولی نه میبینی نمیشه، یه جای کار میلنگه.
من یا اونا؟
آره، من.
منم که گدایی میکنم، واسه اینه که ارزش خودمو پایین آوردم.
ادامه بدین دوستان، پادشاهی کنین. این گدای رعیت روزی پادشاهی خواهد کرد.
ولی هیچ وقت تاج و تختش باعث نمیشه عشق و علاقش به بهترینهاشو فراموش کنه.
پ.ن۱) واسه هر کس به اندازه خودش ارزش قائل شو. به زور دنبال عشق،
دوستی، صمیمیت نباش.
پ.ن۲) ای کاش دوستی ها راحت به دست نمیومد که اینقدر راحت از دست بره.
پ.ن۳) ……………….جای خالیه تمام نا گفته های قلبم که از بیانشان معذورم.
پ.ن۴) ……………….جای خالیه خنده ها از تاسف پیش آمدها.
پ.ن۵) ……………….جای خالیه شنیده ها و گفته های تلخ حکاکی شده بر ذهن و قلب.
پ.ن۶)……………….جای خالیه هیجانات محبوس شده.
پ.ن۷) ………………جای خالیه دیوانگی از پی درماندگی.
پ.ن۸) تلاش های بیهوده برای به دست آوردن دله شکسته به ظاهر درمان شده.
پ.ن۹) من یا اونا؟ بازم من.(خود را مقصر بدان تا قدرت و جرات بخشیدن و بخشیده
شدن را داشته باشی.غرور و تکبر تو را از دوستان به ظاهر دوست جدا نکند.تو باش،تو بمان.)
جنگ / آتش بس / جنگ .( تکرار مکررات زندگی )
