به نام حکم کننده

توی افکار و خیالاتم یه پیرمرد تصور میکنم که عصا به دست ایستاده تو پیاده روی خیابون طوری که با دست راستش بالای عصا رو گرفته و ساعد دست چپش گذاشته روی پشت دست راستش و با لبخندی که از زیر سیبیلش کمابیش پیداست ، رد شدن ماشینها رو تماشا میکنه و تو چشمای نیمه خیسش پیداست دل پری داره از روزگار ، اما نه کسی رو داره که بهش چیزی بگه و نه بلده حرف بزنه . قفل کرده و لبخند تلخ میزنه .!!!