به نام آنکه جان را فکرت آموخت
تنهایی مطلق بود در آغاز که خلقت را بهانه بودن مینمود
و یکتای رحیم را مهربانی از فضل بودنها و پروردگاریِ هر آنچه که هست.
خلقت را نقش هنرمندانه نمود و زیباترینها را زیبایی عطا نمود
و هر زیبایی را که آفرید، علمی بخشید.
او بخشید و بخشش او آموختنی مهربانانه بود.
خاک را امر به انسانیت نمود و شد
و از او خود در او دمید.
دمید و از دمیدنش هم خاک را از خود ساخت و هم آموخت به او که از اوست.
درس اول را انسان نخواند و تا امروز ماند
تا با خود هر روز تکرار کند
که آموزگاری هست که او را دوست دارد
و باید درس اول را بداند که
عشق را یک معلم به او آموخت.
پینوشت
امروز خیلی اتفاقی وقتی داشتم دنبال یه تصویر برای روز معلم میگشتم این متن رو از روی سیستم پیدا کردم
فکر کنم مربوط به سه سال پیش می شه !
متن رو یکی از دوستان وبلاگ نویس نوشته بود برای مراسم روز معلم برای معلمان وبلاگ نویس
آدرس وبلاگم رو که روی این تصویرها دیدم کلی دلم برای اون آدرسه تنگ شد !!!
ولی انگار کسی برای من دلش تنگ نشده
عکسام رو از سرچ گوگل پیدا کردم
دنبال یه تصویر مرتبط می گشتم که عکسای خودم رو دیدم! با خودم گفتم چی از اینا بهتر
