به نام خدایی که دوستم دارد و دوستش دارم
وقتی تو توان و نیرو
میخواهی، درد و سختی میدهد تا بیاموزی تلاش و مقاومت را. تا قدرتمند شوی
که اگر قدرتمند باشی، عشقی که تو را قویتر میکند جذب میکنی و اگر ضعیف
بمانی همواره در حال فرو رفتنی و آن که به سمت تو میآید، تو را ضعیفتر
خواهد کرد.
وقتی تو تکیهگاه
میخواهی به تو میآموزاند که باید از همه وابستگیها رها شوی و آزاد شوی
تا تکیهگاه واقعی را بیابی و بدانی که تنها خدا مطمئنترین تکیهگاه است
و هر چه غیر اوست فانی است. پس رها شو تا سبک شوی و روح و جسمت را آزاد
کنی از هر چه تعلق است از هر چه وابستگی است. آن وقت میبینی وقتی تو به
عظیمترین نیروی عالم توکل کردهای، سهمگینترین طوفانها هم چیزی را از
وجودت کم نخواهد کرد.
وقتی تو آرامش میخواهی
یاد و نام محبوب است و گاهی چنان درونت را آرام میکند که به همه غوغاها
مهر سکوت میزند. و در این لحظات بیقراری و در این دغدغههای درونی تنها
یاد خداست که آرام بخش دلهای بیقرار عاشق است. و در همین لحظات
بیقراری، آرامش را در سایه ذکر محبوب واقعی در مییابی و میآموزی دریا
دل باشی و دلت را آنقدر بزرگ کنی که تاب و تحمل همه موجها و خروشها را
داشته باشد و در نهایت به عمق دریای بیکران عشق راه یابی و دریابی آرامش
واقعی چیست.
این نکته را میآموزی که برای عظیمتر شدن باید هر لحظه متولد شوی
تولدی برای یافتن خویشتن. تولدی که هر بار با درد و بیقراری همراه هست.
دردی که با شوق همراه هست. اشتیاقی که آدم را مشتاقتر میکند. و تو قوی
میشوی، برای تاب آوردن و درد را نوازش کردن. و آگاهتر میشوی برای یافتن
گوهر وجودی خویش و زیباتر از قبل متولد شدن. که با هر تولد تو زیباتر خواهی شد؛ چرا که به خویشتن خویش نزدیکتر میشوی.
باید آموخت که در سایه عشق آفتاب شد.
و کسی که با آفتاب همراه میشود، همیشه به دنبال روشنایی است. همراه سایه
شدن، یعنی در حصار ماندن، تغییر نکردن، ایستادن و فرو رفتن. به دنبال
روشنایی بودن یعنی رها شدن، تغییر کردن، رشد نمودن و بالیدن…
راه عشق با صبوری و انتظار همراه است، پس به خدا توکل کن.
حال که «یا خدا» گفتهای و عشق را آغاز کردهای، دلت را به صفا و روشنی امید به خدا پیوند ده.
و این را بدان مهم عاشق ماندن است.
یک چیز را همیشه مطمئن باش که عشق هیچ گاه شکست نمیخورد.
حتی اگر محبوبت تو را
ترک کند، حتی اگر دلت بشکند، حتی اگر زمین بخوری، حتی اگر درد بکشی، حتی
اگر راهی برای فریاد نداشته باشی، حتی اگر مجالی برای ماندن نباشد، حتی
اگر تنها بمانی…
زیرا تو آموختهای که
عشق خواهد ماند. آموختهای که خدا حامی عاشقان است. خدا در دلهای شکسته
است. خدا آنقدر برایت عزیز میشود که در پرتو روشنایی ایمان به او
درمییابی عاشق راستین باشی.
قلبت را از هر چه آلودگی
است پاک کن و پنجره دلت را به سمت افق امید باز کن تا روشنایی ایمان را در
دلت ببینی و به یاد داشته باش همیشه صادق باشی…
اگر دوست داشتن را تجربهای کردهای خوب میدانی که تو دوست داشتن را فقط به خاطر خودِ دوست داشتن دوست میداری …
که تنها عشق است که میماند… و عشق همیشه پیروز است و عاشق سربلند.
پس همین الان عشقت را بیاغاز و در هر لحظه عاشقتر شو …
و بدان که خدا همیشه همراه توست و منتظر تو …
