سنگسار ثریا
آری این منم دختر ایرانی امروز و شاید زن ایرانی فردا
تا وقتی دختر خونه بابام اجازه و اختیاره کاملم دست بابا جونمه
اگه ازدواج کنم اقای شوهر
تا وقتی دختر بچه هستم از انجام هر بازی یا کاری منعم.
بازیهایی که هم جنسهای من در تمام دنیا میتونن انجام بدن اما دختر ایرانی؟؟
وقتی به سن جوونی میرسم محدودیتها
بیشتر میشه
نباید با پسرها تو دانشگاه، خیابون یا هرجای دیگری به هر دلیلی وایسم و حرف بزنم
تازه بعد از اینهمه محافظه کاریها همیشه پشت سرم حرفه
مجرد باشم یا ازدواج کنم باز هم حرف پشته سرمه
وای به اینکه بیوه بشم یا اینکه طلاق بگیرم
همیشه و همه جا محکومم
دیشب بلاخره فیلم سنگسار ثریا را دیدم
قلبم به رنج اومد. خیلی سعی میکنم که به این حقایق تلخ اهمیت ندم اما نمیشه
این چه دین و قانونه الهی هست که اجازه میده با یه انسان اینجوری رفتار بشه؟
آدم دلش نمیاد به حتی یه حیوون سنگ بزنه، چقدر سنگ دل باید باشیم که چنین
قانونی را وضع کنیم؟
متاسفانه مشکلات و محدودیتهای ما زنهای ایرانی فراوونه و خود ما زنها بیشتر بهشون
دامن میزنیم
دوستای عزیز، دختران گرامی بیایم به خاطر خودمون برای همجنسهای آیندمون
کمتر پشت سر دیگری حرف بزنیم هرچند که
اون گناهکار باشه ، حسا ب و کتابش دست خداست
آبروی کسیو نبریم
اجازه ندیم در حضور ما درباره هم جنسمون بد بگن
نگذاریم خودمون با دست خودمون بیشتر توی این باطلاق نادانی فرو بریم
باید از خودمون شروع کنیم تا مردها و جامعه کمتر جرات اهانت به ما را داشته
باشند
بیاییم خودمون سنگ به شخصیت دختران و زنهای ایرانی که زمانی شهره عفافت بودند
نزنیم
پ.ن.۱٫ چند سال پیش فیلم مالونا و حالا هم ثریا تا مدتها تو ذهنم میمونن
پ.ن.۲٫ اینروزها همه چیز آرومه، سرم خیلی شلوغه ، وقت ندارم درس بخونم
پ.ن.۳٫ تو یه موسسه توی کلاسهای امادگی کنکور کارشناسی ارشد درس میدم
پ.ن.۴٫ چندروز پیش دوست گلم برام جشن تولد گرفت و کلی سورپرایزم کرد. عالی
بود.
پ..ن.۴٫ باز هم فقط و فقط خدا
