منّت

اگه خدا بخواهد پیروزیم

وقتی احساس میکنی پشتت رو خالی کردن و تنهایی و همونی که باید بهت امید بده بی خیالت میشه و فقط نظاره گره ، کمی عرق سرد میکنم و ناراحت میشم شاید هم کمی اشکم دربیاد اما نمیزارم بیشتر از چند دقیقه طول بکشه و خودمو جمع میکنم و این موضوع باعث میشه که اون مواقعی که نیاز به همفکریش داشته باشم بی خیالش بشم و دنبال یک مشاور بهتر بگردم .

شاید این خصوصیات ما آدم ها باشه و شاید تعداد زیاد انسان بر روی این کره خاکی . و یه قانونی هست که میگه این نشد یکی دیگه ( به همین راحتی ) و اصلا سعی نمیکنم خودم رو به عذاب بندازم که چرا نیستش و اگه بودش فلان میشد و …

یک کلام منّت نمیکشم .

	[جامعه وبلاگ نویسان بوشهر]
	نوشته بعدی : دوستان داستان ( خاطره ) »
	نوشته پیشین : « نوشته‌های پیشین
	بوشهری و وبلاگ نویس هستید؟ رایگان ثبت نام کنید !