نقد شعر-متن "بگو کجایی تا…." از محمد صادق رزمی
“بگو کجایی تا بجویم نامت را”
متن کوتاه برتر هیأت داوران جشنواره کوتاه نویسان
کاش پرنده ای بودم سبکبال و بال می کشیدم بر اوج آسمان ها..
می پریدم و پرواز میکردم
آنقدر می گشتم و می گشتم تا خانه امن خدا را بیابم
و وقتی آنجا را یافتم بر سقف آن خانه لانه ای می ساختم و در پناه دستان
خدا تا ابد آسوده می خوابیدم…
در پی ات آواره صحرا
شدیم
از نگاهی غرفه دریا شدیم
ما به دنبال نگاری گشته ایم
هر نگاری را پناهی گشته ایم
بی وفایی ها ز یاران دیده ایم
اشک در دامان باران دیده ایم
گریه ها از شوق سر داده ایم
ما صدای عشق را سر داده ایم
ساقی جام شرابت گشته ایم
باقی دام سرابت گشته ایم
رمز دیدار رخت راگفته ایم
ذکر اعلای رخت هم گفته ایم
در به روی آن بدی ها بسته ایم
دل ز این دنیا به تو ما بسته ایم
از همه تنهاترین و خسته ایم
از غم هجران تو ما خسته ایم
منبع :سایت برگریزان
و اما نقد:
متن – شعر ” بگو کجایی تا بجویم نامت را” منتخب برتر هیات داوران جشنواره کوتاه نویسان می باشد که در نگاه اول سادگی و بی ریایی آن کاملا به دل می نشیند و به احتمال زیاد علت انتخاب آن به عنوان متن برتر سادگی و کوتاهی و عمق احساس به کار رفته در نوشتن این متن می باشد.
اما باز هم غم و انده پنهان را می شود از این شعر و متن کاملا حس کرد.
واقعا چرا؟
چرا شاعران و متن نویسان جوانی همچون آقای محمد صاد ق رزمی و یا خانم سیما نوذری و یا استاد زنده بودی و دیگر شاعران جوان دیارمان بوشهر تا این حد از غم و اندوه می نویسند؟
علت این همه اندوه چیست؟
چرا شادی های دنیا را نمیبینند؟
آقای رزمی در این متن کوتاه نوشته است که خانه امن خدا را بیابم ولی آقای رزمی، احتیاج نیست پرنده شوی و به دنبال خانه امن خدا باشی
خانه امن خدا همینجاست در آن قلب و قلمی که سرشار احساس است و احتیاج نیست راه دوری رفت
به هر حال امیدواریم که آقای رزمی این روند رو به پیشرفت خود را حفظ کند و این نوع نوشتن که خود یکی از چیره دستان آن است را گسترش دهد
فکر کنم اگر آقای رزمی همین روال را حفظ کن به زودی یکی از اساتید کوتاه نویس ایران شود
وبلاگ سی بوشهر برای این کوتاه نویس جوان بوشهری رسیدن به قله های مرتفع موفقیت را آرزومند است
اگر دستی بود و حسی بود در پست بعدی شعر لالایی از مریم تنگستانی را نقد خواهم کرد
