ادارت ما و تکنولوژی
ادارات ما و تکنولوژی
سیستم نامه رسانی اداری ما مکانیزه شده است. یعنی که تازه یاد گرفته ایم که می شود نامه ها را با ایمیل و اینترنت و شبکه نیز ارسال و دریافت نمود. و لازمه اش هم صرف هزینه هنگفتی بوده و هست در بخش زیرساخت های مخابراتی و تجهیز ادارات به تکنولوژی که البته چندان کار شاقی هم نکرده ایم. خریدن کامپیوتر و راه اندازی شبکه و اتصال به اینترنت که دیگر این حرفها را ندارد. با این حال هنوز بسیاری ادارات رنگ و بویی از اینترنت و تکنولوژی و شبکه و این حرفها حس نکرده اند و یا اگر هم در اداره و سازمانی تجهیزات روز را آورده ایم، أنقدر آدم های بی سواد در اداراتمان داریم که تا بتوانند خود را به روز کنند، دیگر عمر این تکنولوژی به سر رسیده و ما مجبوریم در مقابل فناوریهای تازه تر سر فرود بیاوریم.
و اصلا نگاهی که ما به فناوری و یا همان تکنولوژی داریم نگاهی است تند و زمخت و طرد کننده که باید هر تکنولوژی جدید را مدتی در قرنطینه بگذاریم یا مثلا استفاده از آن را نخستین بار برای مدیران و مسئولان بگذاریم و هروقت که آنها ترجیح دادند آنگاه می شود آن تکنولوژی را عمومیت بخشید. بگذریم. صحبتم را نمی خواهم به مسائل سیاسی بکشانم و یا مسائلی را مطرح کنم که من و شما حوصله اش را هم نداریم.
اما من فکر می کنم قبل از آنکه دولت الکترونیک و شهرهای الکترونیک را راه اندازی کنیم و مفهوم شهروند الکترونیک را تعریف نماییم لازم است که اداراتمان را از نظر پرسنل و نیروی اداری آنچنان به روز و کارآمد و با دانش نماییم که بتوانیم با سرعت فزاینده تری راههای ترقی و اتصال به دنیای ترقی کننده امروز را طی کنیم. امروز مدیری که ایمیل نداشته باشد و یا از پس اینترنت و ارتباطات برنیاید از نظر من مدیر نیست و می بینید که چه بسیارند مدیران بی ایمیل و بی ارتباط با دنیای معاصر.
