کوله را که می گذاری پشتت بر می گردی و پشت سرت را یک بار به دقت نگاه می کنی. با چشم هایت آویزان می شوی از شاخ و برگ های گذشته ات و آن همه ضعف و ناکامی را یک گاز محکم می زنی. حالا یک زمین بایر پیش رویت است که تلاش محالی برای ثمر دادن می طلبد. اراده ات را جلا می دهی و قدم اول را محکم بر می داری، مهم نیست که آخرش را می دانی…