خلیج نای بند در اراضی جنوب شرقی و شرق منطقه ویژه واقع شده واز مناطق منحصر به فرد زیست و تکثیر آبزیان و همچنین درختچه های حرا در جنوب ایران است. این منطقه به اضافه منطقه حفاظت شده نای بند از سوی سازمان حفاظت محیط زیست ایران به عنوان اولین پارک ملی دریایی ایران شناخته شده است.
بخشی از جنگلهای حرّای ایران در سواحل خلیج نای بند حد فاصل شهر عسلویه تا روستای هاله واقع گردیدهاست.
درختچهای حرا ( Avicennia marina) ، گونههای کنار (Ziziphus spina-christi )، کهور ایرانی (Prosopis cineraria ) ، ناترک (Dodoneae viscosae ) ، گاروم زنگی (terminalia catalpa ) ، انجیر معابد (ficus religiosa ) و انارشیطان (tecommela undulata ) از گونههایی هستند که به خوبی با شرایط اقلیمی منطقه سازگار شدهاند.
گونههای جانوری خلیج نای بند به دو دسته تقسیم میشوند:
گونههای آبزی : انواع ماهی و میگو، خرچنگ و لاک پشت
گونههای خشکی زی : انواع پرندگان شامل فلامینگو ، حواسیل ، مرغ ماهی خوار و اگرت
اُرد بزرگ : زیباترین خوی زن ، پاکدامنی اوست
