دشتی بزرگ و محدوده آن
منطقه دشتی دردوره قاجار از جمله بلوکهای گرمسیری و مستقل فارس بوده
است.منابع مختلفی این مطلب را تایید کرده اند از جمله کتاب «مرآه البلدان» و دیگری
«آثار جعفری» اثر میرزا محمد جعفری خورموجی که خاندان وی و خود او از اواخر دوران
صفویه تا سال ۱۲۵۸ هـ ق بر خورموج مرکز دشتی حاکم بوده اند،در اثر خود خورموج و
بلوک دشتی را از جمله بلوکهای گرمسیری فارس می داند و از مناطق مختلف دشتی در آن
زمان چنین نام می برد:
«…کاکی،بادوله،گزگ،حسن حیدری،کوسه،برم صاد، چاه حسین جمال،کلل،فقیه
حسنان،لاور،کردوان،کبگان،قدرت،مخدان،آبدان،گنخک،شیخیان،مسیله،سنا،شنبه،درویشی،باغان،طسوج،کاردنه،مورد
خیر،بردستان،دیر،درک،سروستان،بردخون،زیارت،فقیه احمدان، چم کورو…
،این بلوک گرمسیر کنار بحرالعجم جنوبی به مسافت چهل و پنج فرسخ، مردمش سلاح پیشه و
شرانگیز ،حاصلش خرما و غله،شکارش آهو،آبش از باران و قلیل چشمه ،هر قریه از سی الی
سیصد خانوار.»
برگرفته از کتاب «تاریخ تحولات سیاسی،اجتماعی دشتی در دوران قاجار و
پهلوی» اثر حبیب الله سعیدی نیا.
