دلتنگی ممنوع
می گویم نمی دانم دلتنگی است یا بی قرری، هر چه هست، بدجوری بر قامت و
روحم پیچیده.
می گویی در سایه های دلتنگی، در جست و جوی نور باش، که سایه در نور
متولد می شود،سایه نشانی از نور است.
می گویم خیالی واهی بودی، رفتی، فراموش شدی، به دست باد سپردمت.
می گویی
کاش فراموشم می شد، چقدر خاطره هست که روحم را زیر و رو می کند.
می گویم
خاطراتی که به دید تجربه به آن می نگرم. دود شد، خاک شد، باد شد.
درست است
خاطرات گاهی از هزار گنج ارزشمند، ارزنده تر است زیرا درس هایی برای آموختن
و نشانه هایی ارزشمند برای ایجاد تغییرات بزرگ
است.
درس هایی
آموختم که حال شادم ولی گاهی حسرت عمر از دست رفته ام را می خورم، ای کاش زودتر
متوجه شده بودم.
همیشه
دوست داشتم تجربه کنم، ولی گاهی لازم است از تجربیات دیگران استفاده کنیم،خود
تجربه کردن همیشه به نفع ما نیست.
الان
تغییراتی در زندگیم احساس می کنم که با آن شاد شادم.
می گویی
دلم تنگ شده برای صمیمیت ساده کودکی که انگار در روح اغلب مردم غایب است.
می گویم
می دانم وقتی تو دلتنگی با اینکه فراموش شدی خوابت را می بینم، ولی دیر شده، ای
کاش بچگی نمی کردم.
می گویی
از دردهایم بی خبری، صدایت از جای گرم در می آید.
می گویم
ناشکری نکن، زندگی در جریان است، ولی با دردهایت مرا به یاد آور که چه کردی با دل
و احساسم.
درد
نشانی از احساس است و حس نشانی از وجود داشتن ولی تو این احساس را پنهان کردی و
این بزرگترین گناه تو بود.
می گویی
به چه دل خوش کنم با این همه بدبیاری های پی در پی؟
می گویم
خود کرده را تدبیر نیست، تو ترسیدی، ترس عامل این همه دلتنگی تو است
ولی باز هم مثل همیشه مرا مقصر این همه دوری می
دانی.
فکر می
کردم دوری نمی تواندعشق دیرینه ما را از
بین ببرد ولی تو راست می گفتی از دل برود هر آنکه از دیده رود.
پس می
بینی خود کردی، ولی زندگی ادامه دارد، زندگی کن ، فراموش کن.
و باز هم
می گویم دلتنگی ممنوع، نا امیدی ممنوع، ترس و هراس ممنوع.
روزهای
روشنی دارم به هیچ وجه حاضر نیستم گذشته ای را تکرار کنم که تمام وجودم را آکنده
از غم کرد.
گذشته ای
که بهترین دوران زندگیم را هدر داد و زیر سوال برد.
من با تو
شاد نبودم،شادی و آزادی من در زندگی حال و آیندام بی تو خلاصه می شود.
ولی در
خلوت خود، در پنهان و بدون اطلاع تو می گویم فراموشم مکن هرگز فراموشت نخواهم کرد
با همه بدی هایت.
دلتنگی
ممنوع.
