عکس : غزاله غضنفری
عکس صحنه ی رقابت طبیعت و بشر است…
سوژه ی اصلی عکس یک انسان است که با حالت خاصی که به خود
گرفته ، قصد جدا شدن از زمین و نزدیک کردن خود به آسمان وپرندگان را دارد و تلاش
می کند برای صله گرفتن و بالاتر رفتن از نرده ها که با نظمی خاص با هم متحد شده
اند و مانند زیبایی های دنیایی امروز قصد فریب دادن انسان و غافل کردن او از
زیبایی های اصیل زندگی را دارد. زیبایی هایی که در عکس خود را در قالب پرندگانی به ما نشان می دهند که بر
خلاف نرده های فرگراند عکس ، بی نظم در آسمان در حال پرواز هستند و ما تمایل سوژه
ی اصلی(انسان درون عکس) را به آسمانی بودن از ترجیح دادن او با انتخاب بی نظمی
پرندگان در مقابل نظم نرده ها می بینیم. که آن را با حالت خاص ( بی نظم ) بدن خود
در هنگام پریدن و تلاش برای تقلید حرکت پرندگان نشان می دهد.
فرار انسان از ساخته های دست بشر( نرده ها ) و پناه بردن او
به طبیعت ( آسمان و پرندگان ) و احساس آرامش کردن در حضور آنها معنایی است که در
عکس قابل درک و رویت است.
در کنار صحبت در مورد مفهوم عکس و نقد مفهومی آن کمی هم به
مباحث فنی می پردازیم.
نکاتی مثل رعایت اصول کادربندی کلاسیک و قرار دادن سوژه ی
اصلی عکس روی خط طلایی سمت راست ضمن توجه به مفهوم عکس قابل تحسین است.
عکس دارای کنتراست خوبی ست و نقاط سیاه ( پرندگان ) و آسمان
سفید رنگ به خوبی از هم تقکیک شده اند و سفیدی و سیاهی مطلق که یکی از ویژگی های
یک عکس سیاه و سفید خود است در این عکس نمود دارد.
و همچنین انتخاب کادر افقی در القای حس آرامش درونی انسان
درون عکس به واسطه ی حضور پرندگان و حس نزدیکی که او به پرندگان دارد و تلاش می
کند حتی در ظاهر هم که شده خود را شبیه آنان درآورد جالب توجه است.
حسی که در عین آرامش درونی هیجانش برای رسیدن به پرندگان را
با دیدن خطوط نامنظم و شکسته ی دست و پاها می توان درک کرد.
حس رها بودن و بی خیالی سوژه نسبت به اطراف و زندگی انسانی
که بی هیچ دغدغه ای به پرندگان توجه دارد ، توانایی اثر گذاری طبیعت بر انسان و
چیره شدن و برتری آن بر جمود و خمود زندگی تکراری و خسته کننده ی انسانی امروز نشان
می دهد.
